Dzięcioł średni (Dendrocoptes medius) jest gatunkiem niewielkiego ptaka zaliczanego do rodziny dzięciołowatych (Picidae). Ptak reprezentuje rodzaj Dendrocoptes.
Taksonomia
Pierwszy naukowy opis dzięcioła średniego został opracowany przez słynnego szwedzkiego przyrodnika Karola Linneusza. Miało to miejsce w 1758 roku. Przygotowana charakterystyka została umieszczona w dziesiątym wydaniu publikacji Systema Naturae. Ptaka początkowo określano łacińskim mianem Picus medius. Jako typowe miejsce występowania wskazano Europę. Później zawężono tę lokalizację do terytorium samej Szwecji.
Przez długi czas uważano, że dzięcioł średni jest jednym z reprezentantów rodzaju Dendrocopos. Taki stan rzeczy utrzymywał się aż do 2015 roku. Wtedy to przeprowadzono szczegółowe badania genetyczne, na mocy których Dendrocopos uznano za grupę parafiletyczną. Otworzyło to drogę do przeniesienia gatunku Dendrocoptes medius do utworzonego przez niemieckich ornitologów Jeana Cabanisa i Ferdinanda Heinego w 1863 roku rodzaju Dendrocoptes.
W obrębie gatunku wyróżnia się cztery podgatunki. Są to:
Dendrocoptes medius medius – podgatunek nominatywny występujący w Europie aż do zachodniej Rosji;
Dendrocoptes medius caucasicus – zasiedlający północne rejony Turcji oraz Kaukaz;
Dendrocoptes medius anatoliae – zamieszkujący zachodnie i południowe rejony Turcji;
Dendrocoptes medius sanctijohannis – spotykany w Górach Zagros na południowym zachodzie Iranu.
Opis dzięcioła średniego
Dojrzały dzięcioł średni dorasta do około 22 cm długości. Jego grzbiet ciała wyróżnia ciemniejsze ubarwienie. Okolice brzucha mają natomiast jaśniejszy odcień. Białe plamy i prążki występują na skrzydłach. Po bokach ciała można dostrzec charakterystyczne czarne smugi. Lekko zaokrągloną głowę zdobi natomiast czerwona korona. Dziób ptaka jest krótki i smukły.
Zasięg występowania i siedlisko
Dzięcioł średni prowadzi osiadły tryb życia. Jego siedliska znajdują się w Europie. Występuje powszechnie w pasie od północnej Hiszpanii i Francji po wschodnią Polskę i Ukrainę. Sporadycznie spotyka się go również na Litwie, Łotwie, w Estonii, północnych Włoszech oraz w Turcji i Iranie. Nierzadko gniazduje również w Szwecji. Ptaki najchętniej przebywają w lasach liściastych. Preferują zwłaszcza zagajniki, w których występują stare graby, wiązy oraz dęby. Niekiedy zapuszczają się też na polana i pastwiska.
Dzięcioł średni – zachowanie i ekologia
Dzięcioł średni w okresie lęgowym wykonuje dziuplę o średnicy około 5 cm w grubym pniu.. Tam składa od czterech do siedmiu jaj. Czas ich inkubacji trwa około 2 tygodni. Po tym czasie w dziupli pojawiają się pisklęta. Ich żywieniem zajmują się oboje rodzice. Młode stają się zdolne do opuszczenia siedliska po około 21 dniach od wyklucia. Matki i ojcowie karmią je jednak jeszcze przez jakiś czas.
W skład diety dzięcioła średniego wchodzą owady i larwy zebrane z kory drzew i gałązek. Do ulubionych przysmaków ptaka należy także sok drzewny. Czasem spożywa też nasiona leszczyny, dębu i buka, jak również miękkie owoce.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Dzięcioł białogrzbiety
- Dzięcioł białoszyi – dzięcioł syryjski
- Dzięcioł czarny
- Dzięcioł duży – dzięcioł pstry większy
- Dzięcioł kosmaty
- Dzięcioł trójpalczasty
- Dzięcioł zielonosiwy
- Dzięcioł zielony
- Dzięciołek – dzięcioł mały
- Dzięciur żołędziowy
- Zębiełek karliczek
- Kazuar hełmiasty
- Krzyżodziób sosnowy
- Co na początku jadły ćmy
- Pustynia Pstra – cmentarzysko skamielin
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Middle_spotted_woodpecker [dostęp: 25.02.202
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Dion Art. Licencja: CC BY-SA 4.0.
