Węgiel radioaktywny 14C w skamielinach, węglu i diamentach problemem dla ewolucjonistów

Węgiel radioaktywny 14C ulega całkowitemu rozkładowi w ciągu kilkudziesięciu lat. Dlatego po tym okresie nie może być w badanym materiale żadnej cząstki 14C. Tymczasem zawierają go skamieliny, węgiel, a nawet diamenty! Czyżby ich wiek należało liczyć w tysiącach, a nie milionach lat?

Radiowęglowa metoda datowania

Wszystkie żywe organizmy wchłaniają i kumulują węgiel, w tym radioaktywny 14C. Kiedy organizm umiera, węgiel 14C rozpada się w azot 14N, a przy tym co 5730 lat zmniejsza swoją masę o połowę w stosunku do 12C. Na bazie stosunku 14C do 12C oblicza się wiek organicznych przedmiotów, ale jak wyjaśnili autorzy nowej książki o dinozaurach: „Datowanie radiowęglowe nie mierzy czasu, lecz stosunek izotopów, a wiek jest interpretacją tego stosunku”¹.

Węgiel radioaktywny 14C ulega całkowitemu rozkładowi w ciągu kilkudziesięciu lat. Według ewolucjonistycznych uczonych po około 40 tysiącach lat ilość 14C w próbce jest już tak niska, że nie może być dokładnie zmierzona, co ogranicza zasięg metody datowania radiowęglowego do około 50-70 tysięcy lat. W związku z tym, jeśli skamieliny, węgiel czy diamenty naprawdę liczą sobie miliony lat, nie mogą zawierać żadnego radioaktywnego węgla 14C.

Tymczasem badania metodą radiowęglową wykazują, że skamieliny i węgiel zawierają 14C², nawet diamenty, choć datowane są na ponad miliard lat³. Dlatego ewolucjoniści nie kwapią się, aby datować kopaliny metodą radiowęglową⁴. Mimo to Paul Giem skatalogował ponad 70 udokumentowanych przypadków takiego datowania⁵. W każdym przypadku radioaktywny węgiel 14C był obecny.

14C w skamielinach

Brian Thomas, doktor paleobiochemii, wysłał do datowania metodą izotopową 16 próbek pobranych ze skamielin, nie informując laboratoriów, skąd pochodziły. Pobrano je ze skamielin kilku dinozaurów, ryb, kawałków drewna i wymarłej jaszczurki, które znaleziono w skałach Kenozoiku, Mezozoiku i Paleozoiku. Według ewolucjonistów te ery trwały setki milionów lat, a zatem pochodzący z nich materiał nie może zawierać żadnej cząstki radioaktywnego węgla 14C, gdyż nie mógł on przetrwać dłużej niż kilkadziesiąt lat.

Próbki wysłano do pięciu różnych laboratoriów, aby wyeliminować możliwość skażenia i błędu. Laboratoria stwierdziły, że wszystkie próbki zawierały 14C. Próbki z Kenozoiku, Mezozoiku i Paleozoiku dały podobny wynik. Nie było żadnej różnicy między rezultatami dla próbek z warstw jury i kredy⁶. Jonathan Sarfati i Joel Tay słusznie napisali: „Pogrzebanych w nich zwierząt nie oddzielały miliony lat, lecz współistniały one ze sobą”⁷.

Dr Brian Thomas napisał: „Zgromadziliśmy kilkadziesiąt wyników datowania metodą radiowęglową różnych skamielin, włącznie z siedmioma pochodzącymi od różnych rodzajów dinozaurów. Nie zidentyfikowałem ich jako kości dinozaurów, gdy przesłałem ich próbki do światowej klasy amerykańskiego laboratorium, które znalazło w nich wiele radioaktywnego węgla. Cały 14C w kościach dinozaurów powinien ulec rozpadowi dawno temu, gdyby ewolucjonistyczna chronologia była prawdziwa. Możliwym powodem, dla którego kości dinozaurów wciąż zawierają młody radioaktywny węgiel jest to, że kości i warstwy osadowe, które je zawierają, liczą tysiące, a nie miliony lat. Dysponujemy dwoma ‘zegarami’, które tykają we wnętrzu kości dinozaurów: rozpad białka i rozpad radioaktywnego węgla. Oba świadczą, że dinozaury wymarły niedawno”⁸.

Dmitri Kuzniecow i Andrej Iwanow z Uniwersytetu Moskiewskiego, gdy zbadali wnętrze kości dinozaura metodą radiowęglową, otrzymali 10-30 tysięcy lat⁹. Kości te należały do akrokantozaura¹⁰. Był to drapieżny dinozaur osiągający 12 m długości i kilka ton wagi. Według ewolucjonistów wymarł 100 mln lat temu. Obecność 14C w jego kościach dowodzi, że żył w tym samym czasie, co ludzie. Zaprzecza to ewolucjonistycznej chronologii, a zgadza się z kreacjonistyczną.

W każdym praktycznie przypadku badania skamielin metodą radiokarboniczną wykazały obecność 14C¹¹. Nie można tego wyjaśnić skażeniem próbek, ponieważ laboratoria radiokarboniczne wiedzą, jak mu zapobiegać. Jeśli wszystkie próbki byłyby skażone, wówczas metoda radiowęglowa byłaby uznana za bezwartościową, a cieszy się poważaniem i popularnością wśród uczonych różnych dyscyplin.

Uczeni z Institute for Creation Research wysłali kawałek skamieniałej ryby jesiotrowatej (ang. paddlefish) do laboratorium radiokarbonicznego, nie informując, skąd jest próbka¹². Pochodziła z formacji Green River w stanie Wyoming, z warstwy paleogenu, czyli z początku trzeciorzędu. Według ewolucjonistycznej chronologii ma ona ponad 50 mln lat, a według kreacjonistycznej jest z końcowej fazy potopu. Skamielina zawierała 14C¹³, a ponieważ 14C ulega całkowitemu rozpadowi po kilkudziesięciu tysiącach lat, oznacza to, że jej wiek należy liczyć w tysiącach, a nie milionach lat. 

W 2013 roku uczeni z wyżej wymienionej instytucji wysłali do laboratorium radiometrycznego kawałek z kości hadrozaura, czyli dinozaura kaczodziobego, nie informując, skąd pochodzi próbka. Pochodziła z warstwy kredy w formacji Hell Creek w stanie Montana. Ewolucjoniści datują tę warstwę na 70 mln lat, a kreacjoniści na końcową fazę pierwszych 150 dni potopu. Także ta próbka zawierała 14C i laboratorium datowało ją na tysiące lat¹⁴.

Węgiel kamienny zawiera 14C

Górnicy wielokrotnie natrafili na pnie drzew w pokładach węgla. Taki pień znaleźli górnicy z kopalni Newvale, położonej na północ od Sydney w Australii. Geolodzy datują jej złoża na górny perm, czyli według ewolucjonistów na 250 mln lat. W latach 90. XX wieku pobrano próbkę ze skamieniałej kory, a drugą z wnętrza tego pnia. Obie wysłano do laboratorium Geochron przy Cambridge University, gdzie do jej datowania zastosowano technikę spektrometrii masowej z akceleratorem (AMS), dającą najbardziej wiarygodne wyniki¹⁵.

Datowanie wykazało, że próbki z kory i wnętrza pnia zawierają węgiel radioaktywny 14C. Próbkę z kory datowano na około 33 000 lat. Uczeni z tego laboratorium brali pod uwagę możliwość skażenia podczas przygotowań próbki i potwierdzili, że ich analiza dotyczyła 14C in situ, czyli w miejscu, skąd pochodziły próbki. Jak wiadomo, 14C zanika w ciągu kilkudziesięciu lat. Dlatego wiek tego skamieniałego drzewa trzeba liczyć w tysiącach, a nie milionach lat, co obala ewolucjonistyczną chronologię¹⁶.

Pień tego drzewa ewidentnie pochodzi sprzed potopu, skoro znalazł się w złożach węgla, dlatego jego faktyczny wiek jest niższy niż 33 000 lat. Taka data nie jest zaskoczeniem, gdyż przed potopem pole magnetyczne było silniejsze i bardziej chroniło Ziemię przed promieniami kosmicznymi, dlatego było mniej węgla radioaktywnego w atmosferze, a tym samym w roślinach¹⁷. Laboratoria radiokarboniczne obliczają wiek w oparciu o założenie, że stosunek węgla 14C do 12C był zawsze podobny do obecnego, stąd datowanie organicznych przedmiotów sprzed potopu przynosi duży błąd.

14C w diamentach

Diamenty są formą węgla i najtwardszym materiałem na ziemi, co oznacza, że w praktyce nie mogą ulec skażeniu, a zatem są idealnym kandydatem do datowania metodą radiowęglową. Ilekroć poddano diamenty takiemu badaniu, tylekroć stwierdzono w nich obecność radioaktywnego węgla 14C¹⁸. Dla ewolucjonistów jest to szokująca zagadka, ponieważ datują diamenty na 3 mld lat, natomiast wiadomo, że 14C zanika w ciągu kilkudziesięciu tysięcy lat.

Takie badania przeprowadziły niezależnie od siebie przynajmniej dwie grupy uczonych, w dwóch różnych laboratoriach, otrzymując podobne rezultaty. W tym drugim przypadku uczeni z Uniwersytetu Kalifornia zbadali 8 różnych diamentów, a dziewiąty podzielili na 6 mniejszych kawałków. Wszystkie diamenty zawierały radioaktywny węgiel 14C¹⁹.

Nie może to być rezultatem skażenia, ponieważ diamenty są bardzo odporne na korozję chemiczną i zanieczyszczenia zewnętrzne. Ponadto ścisłe wiązania w ich kryształach zapobiegłyby zastąpieniu regularnych atomów węgla w diamentach przez 14C. Mimo to badania metodą radiowęglową wykazują, że 14C występuje w skamielinach i węglu kamiennym²⁰, a nawet w diamentach²¹.

A zatem wyniki badań radiometrycznych zaprzeczają chronologii ewolucjonistów, wspierając chronologię biblijną.

Polecamy również poniższa artykuły:

• Datowanie dinozaurów radiowęglem – czemu nie?
• Jak wyginęły dinozaury?
• Mit o Atlantydzie – czy zawiera prawdę?

Przypisy

1. J. Sarfati, J. Tay, Titans of the Earth, Sea, and Air, Powder Springs, 2022, s. 193.
2. P. Giem, Carbon-14 Content of Fossil Carbon, „Origins”, 51, 2001, s. 6-30; A. A. Snelling, Carbon-14 in Fossils and Diamonds. An Evolution Dilemma, 1.01.2011, w: https://answersingenesis.org/geology/carbon-14/carbon-14-in-fossils-and-diamonds/ [dostęp: 21.04.2026].
3. R. E. Taylor, J. Southon, Use of natural diamonds to monitor Carbon 14 AMS instrument backgrounds, „Nuclear Instruments and Methods in Physics Research”, B 259, 2007, s. 282-287; J. R. Baumgardner, Carbon 14 Evidence for a Recent Global Flood and a Young Earth, w: L. F. Vardiman, A. A. Snelling, E. F. Chaffin (red.), Radioisotopes and the Age of the Earth: Results of a Young-Earth Creationist Research Initiative, El Cajon, 2005, s. 587-630; J. Sarfati, Diamonds: a creationist’s best friend, „Journal of Creation”, 2006, 28/4, s. 26-27; A. A. Snelling, Carbon-14 in Fossils and Diamonds…, op. cit.
4. A. A. Snelling, Stumping old-age dogma. Radiocarbon in an ‘ancient’ fossil tree stump casts doubt on traditional rock/fossil dating, „Creation”, 20/4, 1998, s. 49-51; w: https://creation.com/stumping-old-age-dogma [dostęp: 21.04.2026].
5. P. Giem, Carbon-14 Content…, op. cit.
6. J. Sarfati, J. Tay, Titans of the Earth…, op. cit., s. 194.
7. Ibid., s. 193.
8. B. Thomas, Dinosaurs and the Bible, Eugene, 2013, s. 40.
9. M. B. Lafferty, Creationists say dinosaurs lived with man, „The Columbus Dispatch”, 3.11.1991.
10. L. Dahmer, D. Kouznetsov, A. Ivanov, J. Hall, J. Whitmore, G. Detwiler, H. Miller, Report on Chemical Analysis and Further Dating of Dinosaur Bones and Dinosaur Petroglyphs, w: The Proceedings of the International Conference on Creationism 30.07-4.08.1990, t. 2, artykuł 65, s. 371-374.
11. Paul Giem, Carbon-14 Content…, op. cit.; B. Thomas, Ancient and Fossil Bone Collagen Remnants, El Cajon: Institute for Creation Research, 2019, s. 116; J. Sarfati, J. Tay, Titans of the Earth…, op. cit., s. 194; A. A. Snelling, Carbon-14 in Fossils and Diamonds…, op. cit.
12. T. Clarey, Carved in Stone, Dallas, 2021, s. 456.
13. Ibid.
14. Ibid.
15. A. A. Snelling, Stumping Old-Age Dogma…, op. cit.
16. Ibid.
17. Ibid.
18. J. R. Baumgardner, Carbon 14 Evidence…, op. cit.; R. E. Taylor, J. Southon, Use of natural diamonds…, op. cit.; J. Sarfati, Diamonds: a creationist’s best friend…, op. cit.; J. Sarfati, J. Tay, Titans of the Earth…, op. cit., s. 194.
19. R. E. Taylor, J. Southon, Use of natural diamonds…, op. cit.; J. R. Baumgardner, Carbon 14 Evidence…, op. cit.; J. Sarfati, Diamonds: a creationist’s best friend…, op. cit.; A. A. Snelling, Carbon-14 in Fossils and Diamonds…, op. cit.
20. P. Giem, Carbon-14 Content…, op. cit.; B. Thomas, Ancient and Fossil…, op. cit.; J. Sarfati, J. Tay, Titans of the Earth…, op. cit., s. 194.; A. A. Snelling, Carbon-14 in Fossils and Diamonds…, op. cit.
21. R. E. Taylor, J. Southon, Use of natural diamonds…, op. cit.; J. R. Baumgardner, Carbon 14 Evidence…, op. cit.; J. Sarfati, Diamonds: a creationist’s best friend…, op. cit.; A. A. Snelling, Carbon-14 in Fossils and Diamonds…, op. cit.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.