Pyton birmański

Zobacz również

Pyton birmański (Python bivittatus) jest gatunkiem gada zaliczanego do rodziny pytonów (Pythonidae). To jeden z największych węży na świecie. Występuje naturalnie w Azji Południowo-Wschodniej. Niegdyś zwierzę to uznawano za podgatunek pytona tygrysiego (Python molurus). Status osobnego gatunku uzyskało ono w 2009 roku.

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje pytona birmańskiego za gatunek narażony na wyginięcie. W Ameryce, gdzie pojawił się w wyniku handlu egzotycznymi zwierzętami, węże te uważa się jednak za gatunek inwazyjny.

Opis

Pyton birmański odznacza się ciemnym ubarwieniem ciała. Jego grzbiet pokrywają gęsto rozmieszczone brązowe plamy otoczone czarnymi obwódkami. Zdarzają się też odmiany albinotyczne, szczególnie popularne w hodowli. Przeciętne dorosłe osobniki mają około 5 metrów długości, a ich waga może wahać się od 29 do 40 kg. Samce są krótsze i lżejsze od samic. Największy odnotowany okaz miał długość 5,79 m. Ważył on 57 kg. Pytony birmańskie wykazują skłonność do zapadania na choroby pasożytnicze wywoływane przez Raillietiella orientalis.

Występowanie i siedliska pytona birmańskiego

Pytony birmańskie zasiedlają Azję Południową i Południowo-Wschodnią. Obecność licznych populacji odnotowuje się we wschodnich Indiach, południowo-wschodnim Nepalu, zachodnim Bhutanie, a także południowo-wschodnim Bangladeszu. Zasięg ich naturalnego występowania rozciąga się też na Birmę, Tajlandię, Laos, Kambodżę, Wietnam, północną część Malezji kontynentalnej oraz południowe Chiny. Zwierzęta te widuje się także w Indonezji oraz na Jawie, jak również na wyspie Kinmen.

Pyton birmański potrafi doskonale pływać. Dlatego zwierzęta te najczęściej przebywają w pobliżu wody. Zwykle jednak spędzają w wodzie około 30 minut. Później przenoszą się na ląd. Węże te z reguły widuje się na łąkach oraz terenach podmokłych, a także w dolinach rzecznych. Żyją także w dżunglach oraz u podnóża skalistych gór. Pytony umieją wspinać się na drzewa. Mają też chwytny ogon.

Zachowanie

Pytony birmańskie wykazują wzmożoną aktywność w porze nocnej. Najczęściej przemieszczają się po ziemi, poruszając się wśród gęstych zarośli. Tylko młode osobniki chętnie przebywają także na drzewach.

W chłodniejszych rejonach spędzają zimę pod skałami albo w dziuplach bądź nadrzecznych norach. Zapadają wówczas w stan brumacji. Zwolnionym procesom metabolicznym towarzyszy wówczas stopniowe przygotowywanie się narządów rozrodczych do sezonu godowego. Wspomniane zjawisko jest też charakterystyczne dla populacji żyjącej na Florydzie.

Pytony birmańskie prowadzą samotniczy tryb życia. W pary łączą się tylko w okresie godowym. Samice składają jaja wczesną wiosną. Zwykle jest ich kilkadziesiąt. Matki pozostają przy jajach aż do momentu wylęgu młodych. Ogrzewają je wówczas swoim ciałem. Później samice opuszczają swoje potomstwo. Młode często pozostają w skorupkach jaj aż do pierwszej wylinki. Później zaczynają samodzielnie polować.

U pytonów żyjących w niewoli nierzadko stwierdza się przypadki dzieworództwa. Samice rozmnażają się wówczas bez udziału samca. Wykluwające się z jaj młode w takiej sytuacji są klonami swojej matki.

Pyton-birmański
Zdj. 1. Pyton birmański. © Źródło: Canva.

Pyton birmański – dieta

Pyton birmański zalicza się do drapieżników. Podstawę jego diety stanowią ssaki (zwłaszcza gryzonie) oraz ptaki. Żywi się także innymi gadami oraz płazami. Potrafi spędzić wiele godzin w całkowitym bezruchu, czatując na swoją zdobycz. Gdy tylko nadarzy się okazja, chwyta ją znienacka ostrymi zębami, owija się wokół niej i uśmierca poprzez uduszenie. Później połyka zdobycz w całości.

Pytony birmańskie lubią przebywać w pobliżu ludzkich siedzib. Atakują nie tylko dzikie zwierzęta (w tym także dorosłe jelenie i aligatory), ale także hodowlane (między innymi świnie, kozy, drób). Dlatego przez wielu ludzi uznawane są za szkodniki. Osobniki hodowlane najczęściej karmi się szczurami, kurami oraz królikami.

Trawienie

Pytony birmańskie spożywają posiłek co jeden lub co dwa miesiące. Niektóre osobniki są w stanie przeżyć bez pokarmu nawet przez 1,5 roku. W tym czasie ich narządy trawienne pozostają w stanie regresji. Wraz z połknięciem zdobyczy jelita stają się większe, a żołądek zaczyna produkować duże ilości kwasu solnego. Powiększa się także serce. Proces trawienia ofiary trwa zazwyczaj od kilku do kilkunastu dni. Później dochodzi do wydalenia ubocznych produktów przemiany materii.

Ochrona

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje pytona birmańskiego za gatunek narażony na wyginięcie. Wśród największych zagrożeń dla liczebności populacji tego zwierzęcia wymienia się utratę siedlisk oraz masowe polowania na te węże.

W celu utrzymania wysokiej liczby tych zwierząt, IUCN wskazuje na konieczność wzmocnienia przepisów ochronnych na szczeblu krajowym i międzynarodowym oraz ich skuteczniejsze egzekwowanie. Istotne są też bardziej szczegółowe badania nad ekologią populacyjną i zagrożeniami dla pytonów. Gatunek objęty jest ochroną prawną na terenie Tajlandii, Wietnamu, Chin, Hongkongu oraz Indonezji. Jego liczne populacje odnotowuje się jednak tylko w Tajlandii oraz Hongkongu.

Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:


Źródło

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Burmese_python [dostęp: 03.09.2025]

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.

Jeśli podzielasz naszą misję i chciałbyś wesprzeć nasze działania, możesz to zrobić:

Z góry dziękujemy za okazaną nam pomoc!

Zobacz również
Poprzedni artykuł
Następny artykuł

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Popularne artykuły