Paleoastronautyczna interpretacja Biblii

Zwolennicy UFO chętnie sięgają do Starego Testamentu, bo rzekomo znajdują się w nim opisy spotkań ludzi z przedstawicielami pozaziemskich cywilizacji. Czy Bóg Starego Testamentu i „synowie Boży” byli antycznymi kosmonautami?

Rozmaici ludzie od setek lat informowali o niewyjaśnionych zjawiskach na niebie. Było ich tak dużo, że Pierre Boaistuau, XVI-wieczny francuski humanista, spuentował: „(…) jeżeli ktoś chciałby w odpowiedniej kolejności opowiedzieć o takich dziwnych zjawiskach, jakie miały miejsce chociażby tylko od narodzenia Jezusa Chrystusa, i to w dodatku pokusić się o wyjaśnienie przyczyn ich powstania, nie wystarczyłoby do tego życia jednego człowieka”¹. Współcześnie katalizatorem doniesień o UFO było wydarzenie z dnia 24 czerwca 1947 roku².

UFO-egzegeci Biblii

Zwolennicy UFO chętnie sięgają dziś do pism religijnych. Śladów po kosmitach doszukują się także w Biblii, w szczególności w Starym Testamencie. Sposób interpretacji Biblii przez UFO-egzegetów najczęściej urąga zasadom hermeneutyki biblijnej³.

Polski naukowiec i wynalazca dr Jan Pająk uważa, że ufonauci okupują Ziemię od 40 tys. lat. Dawnej byli oni uznawani za diabły lub bóstwa, poruszają się zaś przy pomocy „magnokraftów”, używają telekinezy, telepatii i potrafią manipulować czasem, ponadto porywają ludzi, wywołują klęski żywiołowe, epidemie oraz katastrofy. Według Pająka sposobem na ich powstrzymanie jest totalizm moralny⁴.

Za nestora teorii o starożytnych astronautach uznawany jest matematyk pochodzenia rosyjskiego Matest Agrest (1915–2005). Jako jeden z pierwszych naukowców rozpowszechniał on teorię, że w czasach prehistorycznych Ziemię odwiedzały inteligentne istoty z kosmosu. W swojej pracy z 1959 r. stwierdził, że megalityczny kamień w Baalbek w Libanie służył jako platforma dla statków kosmicznych i że zniszczenie biblijnych miast Sodomy i Gomory było wynikiem eksplozji nuklearnej. Agrest zainspirował Ericha von Dänikena i Zecharie Sitchina, którzy w następnych dekadach spopularyzowali ideę starożytnych astronautów⁵.

Wszechmogący kosmici Dänikena

Erich von Däniken, szwajcarski badacz UFO, zadebiutował w 1968 r. książką pt. „Wspomnienia z przyszłości: nierozwiązane zagadki przeszłości”. Stała się ona światowym bestsellerem, po którym autor opublikował dziesiątki innych książek.

Napisał w nich o istotach z gwiazd, które w przeszłości przyleciały na Ziemię. Rozwinął teorię, wedle której niebiańscy mistrzowie, owi „wszechmogący”, dokonali zabiegu mutacyjno-genetycznego na antropoidach, stwarzając człowieka „na swój obraz i swoje podobieństwo”. Następnie podarowali ludziom niektóre technologie, a kontakt z nimi dał początek religiom, ponieważ ludzie uznali te obce istoty za bogów⁶. 

W książce pt. „Antyczni kosmonauci. Śladami wszechmogących” Däniken poddał „nowoczesnej interpretacji” dwa przykłady ze Starego Testamentu. Pierwszy z nich dotyczy Arki Przymierza, czyli przenośnej skrzyni, będącej kultowym sprzętem starożytnych Izraelitów. Według Dänikena mogło to być urządzenie do produkcji manny, bowiem ktoś przed tysiącami lat upatrzył sobie Izraelitów, by przeprowadzić na nich określony eksperyment żywieniowy⁷.

Jako drugi przykład podał wizję proroka Ezechiela. W jej opisie dopatrzył się szczegółów technicznych statku kosmicznego. Ponoć był to statek transportowy używany w celu komunikacji wahadłowej między statkiem macierzystym a Ziemią. Ezechiel został zabrany do tego statku i polecił w nim na „bardzo wysoką górę”, na której znajdowała się stacja kosmiczna. Proroka oprowadził po niej kosmita, który wyglądał „jakby był z brązu”⁸.

Däniken jest badaczem amatorem, nadto nie zna języków starożytnych, w których została napisana Biblia. Świat nauki odrzucił jego interpretacje, ponieważ brakuje im solidnych podstaw naukowych. W kwestii artefaktów Däniken przyznał, że: „Prawdę mówiąc, nie znaleziono dotąd żadnych przedmiotów pozaziemskiego pochodzenia”⁹.

Zbuntowany tłumacz Biblii

Mauro Biglino jest włoskim tłumaczem i eseistą. Przez wiele lat tłumaczył księgi Starego Testamentu na zamówienie katolickiego wydawnictwa San Paolo. Jego praca polegała na jak najwierniejszym, dosłownym przetłumaczeniu tekstu hebrajskiego z Biblii Stuttgartensii, która jest drukowaną wersją masoreckiego Kodeksu Leningradzkiego¹⁰.

W pewnym momencie Biglino zbuntował się. Od 2010 r. publikuje wyniki własnych badań. Zapewnia, że nie są one skażone cenzurą i korektą kościelną. Zasadniczy wniosek, do którego doszedł, jest ten, że Biblia nie jest Pismem Świętym. Jest zbiorem tekstów napisanych nie wiadomo kiedy i nie wiadomo przez kogo. Jest najbardziej przerabianą, poprawianą i wymazywaną spośród wszystkich znanych książek w historii ludzkości. 

Biglino inspiruje się książkami Dänikena. Ponieważ zna języki biblijne, więc swoje wnioski opiera na analizie starożytnych świadectw i na tłumaczeniach. Ulubionym słowem, które analizuje jest hebrajskie słowo elohim. Rzeczownik ten gramatycznie ma końcówkę liczby mnogiej (-im), więc, jak twierdzi Biglino, odnosi się on nie do jednego Boga, ale do grupy kosmitów. Biglino uważa, że JHWH był jednym z elohim i wcale nie był najważniejszym spośród nich. Był synem „Najwyższego”, „Naczelnego wodza” (Elyon), który rozdzielił poszczególne ludy w dziedzictwo rozmaitym elohim. Patriarcha Jakub i jego ród powierzeni zostali JHWH¹¹.

Drugim hebrajskim słowem, które Biglino często przytacza, jest czasownik bara. Według Biglino jest ono błędnie tłumaczone jako „stworzyć”. Oznacza bowiem, opisowo ujmując, „zmianę istniejącego stanu rzeczy poprzez modyfikację”. Pierwszy werset Biblii w tłumaczeniu Biglino brzmi: „Na początku elohim zaczęli modyfikację wód i ziemi”¹².

Biglino twierdzi, że gatunek homo sapiens powstał w wyniku inżynierii genetycznej, wzbogacenia DNA hominidów przez DNA elohim. Biblijny Adam przeniesiony został do „ogrodu ogrodzonego i strzeżonego”, którym było laboratorium i w nim został poddany hybrydyzacji. „Adam i Ewa” stali się dzięki temu rasą uprzywilejowaną.

Biglino odniósł sukces w Internecie. Jest popularny zwłaszcza we Włoszech. Uchodzi za eksperta, ale nie ma wykształcenia biblijnego. Języka hebrajskiego nauczył się jako samouk. Jest krytykowany przez niemal wszystkich naukowców. Odnośnie znaczenia słowa elohim hebraista Giuseppe Cuscito stwierdził, że niektóre języki starsze niż hebrajski, jak fenicki czy akadyjski, używały liczby mnogiej do wskazywania pojedynczych bóstw¹³.

Kontrowersyjne interpretacje Rdz 6,1-4

Najważniejszy argument mający dowodzić, że w Biblii mowa jest o starożytnych astronautach, czerpią zwolennicy tej teorii z Rdz 6,1-4: A kiedy ludzie zaczęli się mnożyć na ziemi, rodziły im się córki. Synowie Boga, widząc, że córki człowiecze są piękne, brali je sobie za żony, wszystkie, jakie im się tylko podobały. Wtedy Pan rzekł: Nie może pozostawać duch mój w człowieku na zawsze, gdyż człowiek jest istotą cielesną; niechaj więc żyje tylko sto dwadzieścia lat. A w owych czasach byli na ziemi olbrzymi; a także później, gdy synowie Boga zbliżali się do córek człowieczych, te im rodziły. Byli to więc owi mocarze, mający sławę w owych dawnych czasach¹⁴.

Według Dänikena, Biglino i innych UFO-egzegetów „synowie Boga” (bene ha-Elohim) byli starożytnymi kosmitami, a „olbrzymi” (nefilim) kosmito-ludzkimi hybrydami. Potomstwo, które płodzili kosmici z „córkami człowieczymi” było więc półkrwi nieludzkiej. „Szefostwu z góry” ta nieczystość rasowa najwyraźniej się jednak nie spodobała i zdecydowało się na unicestwienie w potopie wszystkich nefilim i ludzi poza rodziną Noego.

W nawiązaniu do Rdz 6,1-4 niektórzy sądzą, że tuż przed powrotem Jezusa ponownie pojawią się nefilim. Jezus przecież zapowiedział, że: „A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego”. Szatańska strategia ma plan zanieczyszczenia rasy ludzkiej „potomstwem węża”.

Synowie Boży to nie kosmici ani upadli aniołowie

Powyższe interpretacje Rdz 6,1-4 są karkołomne. Z kontekstu biblijnego wynika, że autor biblijny napisał nie o kosmitach bądź upadłych aniołach, ale o niedozwolonym łączeniu się sprawiedliwych Setytów z linii Seta z potomkiniami Kaina, Kainitkami.

W genealogii potomków Kaina wymienione zostały z imienia trzy kobiety. Zwrócić trzeba uwagę na znaczenie ich imion. Imię jednej z żon Lamecha brzmiało Ada, które znaczy „ozdobna”, „wymalowana”. Imię drugiej jego żony brzmiało Sylla i może ono odnosić się do dźwięków dzwonków u szat, które nosiły tancerki lekkich obyczajów. Imię trzeciej, to Naama, co  znaczy „być miłą”, „być piękną”, a może też oznaczać „śpiewaczkę”.

Niewątpliwie w tamtych czasach zarówno Setytki, jak i Kainitki były piękne. Jednak Kainitki odróżniały się od Setytek swobodą obyczajów: nosiły klejnoty, malowały się, tańczyły i śpiewały. Setyci ulegli pożądliwości i brali je sobie za żony i kochanki, co doprowadziło do powszechnego moralnego zepsucia przedpotopowej rasy ludzkiej¹⁵.

Określenie „synowie Boży” nie oznacza więc ani kosmitów, ani upadłych aniołów. Wyrzuconego z nieba buntownika, szatana, Jezus nie nazywał „synem Bożym”. Nie jest on godny tytułu „syna Bożego”, ponieważ został wydziedziczony przez Boga. Dlatego nie podano imienia tego przeciwnika Boga ani imion jego aniołów¹⁶.

Podsumowanie

Zwolennicy UFO dokonują paleoastronautycznej interpretacji Biblii. Nie dysponują oni żadnymi jednoznacznymi dowodami na poparcie swoich twierdzeń. Dlatego ich interpretacje mają charakter jednej z wielu opinii. Hebrajskie słowo elohim nie oznacza grupy kosmitów. Pomimo że gramatycznie jest w liczbie mnogiej często odnosi się w Starym Testamencie do jednego Boga. Określenie „synowie Boży” użyte w Rdz 6,1-4 odnosi się do Setytów, czyli do potomków trzeciego syna Adama.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Orfeusz, jego wtajemniczenia i wpływ na chrześcijaństwo
• Tajemnice misteriów eleuzyjskich a ewangelia
• Nieśmiertelność w ekstatycznym kulcie Dionizosa

Przypisy

1. T. Lomas, B. Case, From Angels to Aliens: Humankind`s Ongoing Encounters with Evolving Interpretations of The Genuine Celestial Unknown, „Zygon: Journal of Religion and Science”, 58(3), 2023.
2. Tego dnia amerykański biznesmen i pilot Kenneth Arnold, lecąc prywatnym samolotem, ujrzał dziewięć lśniących dysków lecących w pobliżu góry Rainier w stanie Washington. Zdarzenie to zostało szeroko nagłośnione. Arnold wprowadził do ufologii termin „latający spodek”; https://en.wikipedia.org/wiki/Kenneth_Arnold [dostęp: 21.11.2025].
3. Egzegeza biblijna jest dyscypliną naukową i podlega naukowym kryteriom. Z. Łyko, Wstęp do Pisma Świętego, Warszawa 1987, s. 147–171.
4. Dr J. Pająk konsekwentnie twierdzi, że ok. 2040 r. nasza cywilizacja przestanie istnieć w formie, jaką znamy. Podstawą do tego typu myślenia są jego badania dotyczące kataklizmów, a główną przesłanką ku tej tezie jest obserwowany w niemal wszystkich dziedzinach moralny upadek ludzkości, który dr Pająk nazywa „neośredniowieczem”. Ze względu na wszechobecność smartfonów i innych technologii będzie to najlepiej udokumentowane masowe wymieranie ludzkości; https://www.youtube.com/watch?v=f3MuZec4jGM&t=49s [dostęp: 21.11.2025].
5. https://en.wikipedia.org/wiki/Matest_M._Agrest [dostęp: 21.11.2025].
6. https://pl.wikipedia.org/wiki/Wspomnienia_z_przysz%C5%82o%C5%9Bci:_nierozwi%C4%85zane_zagadki_przesz%C5%82o%C5%9Bci [dostęp: 21.11.2025].
7. E. von Däniken, Antyczni kosmonauci. Śladami wszechmogących, Warszawa 1995, s. 52.
8. Tamże, s. 144–157. Ez 40,3.
9. L. Znicz, Katastrofa Tunguska. Trójkąt Bermudzki. Obce ślady, Gdańsk 1987, s. 299.
10. https://it.wikipedia.org/wiki/Mauro_Biglino [dostęp: 21.11.2025].
11. https://www.youtube.com/watch?v=UnTNDapdPe0&t=951s [dostęp: 21.11.2025]. Mitem, który od dziesięcioleci krąży w kręgach paleoastronautycznych jest twierdzenie, że końcówka -im w języku hebrajskim zawsze wskazuje na liczbę mnogą. Jest to nieprawda, ponieważ istnieje w hebrajskim wiele rzeczowników zakończonych na -im, które mimo to wskazują na liczbę pojedynczą, np. panim („twarz”), necurim, („młodość”), zequnim („starość), chajjim („życie”) itd.
12. https://www.youtube.com/watch?v=JKlIna1dU4E [dostęp: 21.11.2025].
13. https://cuscito.it/2020/07/07/la-bibbia-non-parla-di-dio/ [dostęp: 21.11.2025].
14. Przekład Biblii Tysiąclecia.
15. Księga Rodzaju, opr. S. Łach, Pallotinum 1962, s. 236–238.
16. „Synowie Boży” reprezentują w Biblii osoby nawrócone do Boga, jak również istoty, które nigdy nie uległy grzechowi: Iz 14,12; Hi 1,6; Rz 8,14.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.