Tajemnice pisma chińskiego – cz. 9: Konsekwencje upadku pierwszych ludzi

Po upadku w grzech ludzie doświadczyli jego tragicznych konsekwencji. Gleba już nie przynosiła plonów sama od siebie, tak jak w raju, lecz wymagała od ludzi mozołu (Rdz 3,23). Wszędzie były widoczne oznaki umierania: więdnące kwiaty i spadające liście.

Samotność i alienacja

Ludzie po wyjściu z raju już nie mogli widywać Boga twarzą w twarz, gdyż Jego chwała jest nie do zniesienia dla grzesznika (Wj 33,20; Iz 6,5; 1 Tm 6,16). Dlatego pierwsza para czuła się bardzo samotna. Jej stan doskonale wyobraża chińskie słowo „samotność”, „alienacja”, które pokazuje parę ludzi poza rajskim ogrodem¹.

Adam i Ewa musieli czuć się wyobcowani w nowym środowisku. Ilustrują to chińskie słowa „obcy” i „obca”, które pokazują mężczyznę i kobietę poza rajskim ogrodem². Oboje są w pozie modlitwy, co poświadcza, że pierwsi ludzie przychodzili przed bramę Edenu, aby modlić się do Boga i składać ofiary (Rdz 4,4.16)³.

Poza rajem Adam i Ewa musieli znosić trudności, troski, brzemiona i znój, od czego byli wolni w Edenie (Rdz 3,16-18). Słowo „trudności” wskazuje na drzewo w ogrodzie, którego owoce były przyczyną trudności i trosk, jakie spadły na pierwszą parę i jej potomków⁴.

Przekleństwo ziemi

Upadek ludzi w grzech pociągnął za sobą przekleństwo ziemi (Rdz 3,17). Pojawiły się chwasty i ciernie, dlatego uprawa ziemi nie była już czystą przyjemnością, lecz wymagała wysiłku. Bóg zapowiedział: „W mozole żywić się będziesz z niej po wszystkie dni życia swego! Ciernie i osty rodzić ci będzie i żywić się będziesz zielem polnym. W pocie oblicza twego będziesz jadł chleb, aż wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz” (Rdz 3,17-19 BW).

Skutki upadku ilustruje chińskie słowo „ciernie”, które oznacza także „żal”⁵. Występuje w nim drzewo, usta i znak podeszwy, który znaczy „stop”, „zatrzymaj się” (chiń. zhǐ)⁶. Usta oznaczają w piśmie chińskim osobę, a także mowę i spożywanie.

Słowo „ciernie” zawiera jedne usta, gdyż Ewa była przy drzewie próby sama, gdy przestąpiła Boży zakaz, reprezentowany przez znak „stop”. Bóg powiedział do Adama: „Ponieważ usłuchałeś głosu żony swojej i jadłeś z drzewa, z którego ci zabroniłem” (Rdz 3,17 BW), zaś apostoł Paweł napisał: „nie Adam został zwiedziony, lecz kobieta” (1 Tm 2,14 BW), gdyż „wąż chytrością swoją zwiódł Ewę” (2 Kor 11,3 BW). Zwiedziona Ewa dała zakazany owoc Adamowi, który go spożył (Rdz 3,6).

Smutek

Skutkiem ich nieposłuszeństwa były ciernie, żal i smutek, który do dziś towarzyszy życiu potomków pierwszej pary. Ilustrują to dwa chińskie słowa „smutek”. Pierwsze pokazuje „szlachetnego człowieka” między dwoma drzewami. Drzewo występuje w takich chińskich słowach jak „zakaz”, „prawo”, „pożądanie”, „upadek”, „trudności”, „ciernie” i „smutek”, gdyż wiązały się z drzewem próby⁷.

W przypadku drugiego słowa „smutek” jeszcze wyraźniej widać, że dwa rajskie drzewa symbolizowały wybór o dalekosiężnych skutkach. Słowo „smutek” pokazuje kobietę odwróconą tyłem do jednego z dwóch drzew i sięgającą po owoc z drugiego drzewa. Znak osoby z wyciągniętą ręką oznacza w języku chińskim „kęs”, „kąsek”⁸. Wydaje się być aluzją do zakazanego owocu, który Ewa zerwała i zjadła (Rdz 3,6). Ten wybór ściągnął na ludzi smutek, cierpienie i umieranie.

Odkąd ludzie spletli swój los z szatanem w nieposłuszeństwie wobec przykazania Bożego, ich życie zmieniło się drastycznie. Wyobraża to chińskie słowo „lament”, które pokazuje człowieka splecionego z wężem⁹. Chiński znak węża znaczy „zakrzywiony”, ale zawiera też sens „zwodniczy¹⁰. Zwiedzenie przyniosło fatalne skutki dla całego świata.

Kain i Abel

Pierworodnym synem Adama i Ewy był Kain, starszy brat Abla (Rdz 4,1-2). Obaj bracia poznali Boży system zbawienia. Wymagał on składania ofiar z nieskażonych zwierząt zapowiadających przyszłego Mesjasza. Dlatego przyszli z ofiarami przed bramę Edenu, gdzie pierwsi ludzie składali ofiary (Rdz 4,3-4)¹¹.

Kain zlekceważył Boży plan zbawienia. Zamiast zwierzęcia, które zapowiadało niewinną ofiarę Mesjasza, przyniósł plony swojej pracy na roli, tak jakby mógł się zbawić własnymi uczynkami (Rdz 4,3). Bóg nie mógł przyjąć jego ofiary, gdyż wyrażała wzgardę wobec Bożego planu zbawienia, a promowała fałszywy.

Bóg przyjął ofiarę Abla z niewinnego zwierzęcia, ponieważ wyrażała ona jego wiarę w przyjście Mesjasza i doskonałą ofiarę za grzechy ludzi: „Przez wiarę złożył Abel Bogu wartościowszą ofiarę niż Kain, dzięki czemu otrzymał świadectwo, że jest sprawiedliwy, gdy Bóg przyznał się do jego darów” (Hbr 11,4 BW).

Kain obnażył swój nienawrócony charakter, gdy niesiony zawiścią rzucił się na młodszego brata. Według żydowskiej tradycji Abel był silniejszy i powalił Kaina na łopatki, ale gdy ten prosił o litość, Abel puścił go, ponieważ miał łagodny charakter¹². Kain podstępem zaszedł go od tyłu i uderzył kamieniem w głowę, a gdy jego brat upadł, uderzał go w różne części ciała, bo nie był pewny, który cios będzie śmiertelny, aż go zabił¹³.

Bóg nie chciał więcej zabijania, dlatego zabronił przyszłym pokoleniom zabijać Kaina. W tym celu obłożył go piętnem, aby każdy mógł go rozpoznać, nawet wtedy, gdy ludzka populacja znacznie wzrosła: „Położył też Pan na Kainie znak, aby go nikt nie zabijał, kto go spotka” (Rdz 4,15).

„I odszedł Kain sprzed oblicza Pana, i zamieszkał w ziemi Nod, na wschód od Edenu” (Rdz 4,16 BW). Kain odszedł „sprzed oblicza Pana”, „na wschód od Edenu” (Rdz 4,16), co potwierdza, że ofiary składano przy bramie Edenu, gdzie objawiał się Bóg. Kain nie czcił tam więcej Boga. Zabrał żonę, która była jego siostrą (Rdz 5,4) i osiedlili się w krainie Nod (Rdz 4,16).

Twórca chińskiego pisma ewidentnie znał historię Kaina, skoro uwiecznił akt zabicia Abla w słowie „okrucieństwo”, „brutalność”¹⁴. Wyobraża ono „starszego brata”. Ten zwrot składa się z dwóch znaków: człowieka i ust (Rys. 8). W chińskiej kulturze, tak jak w hebrajskiej, najstarszy syn stawał się patriarchą rodu, czyli jego rzecznikiem, gdyż przemawiał w jego imieniu, stąd symbol ust w górnej części znaku „starszy brat”¹⁵.

Chińskie słowo „okrucieństwo” pokazuje starszego brata w walce¹⁶. Musi tu chodzić o Kaina i Abla, ponieważ Kain był starszym bratem i agresorem, który nosił piętno (Rdz 4,1.15). Ten znak pokazuje „starszego brata” z piętnem na twarzy. Symbolicznie zakrywa ono jego usta, co oznaczało utratę statusu rzecznika, a więc roli patriarchy. Biblia potwierdza, że funkcja patriarchy w rodzie Adama przeszła na Seta (Rdz 5,3), którego potomkiem był Noe (Rdz 5,29).

Znak „x”, który reprezentuje piętno Kaina, występuje w chińskich słowach związanych z zabijaniem¹⁷. Nie wydaje się to przypadkiem. Chińczycy tatuowali znak qiú (Rys. 10) na czole lub policzkach przestępców, aby można ich było z daleka rozpoznać. Tatuaży używali w podobnym celu Japończycy, Persowie, Grecy, Rzymianie i Anglosasi. Słowo „stygmat” pochodzi od greckiego słowa „tatuaż” (gr. stigma), gdyż w starożytności przynosił on wstyd.

Wspólne źródło

Źródłem wiedzy dla autora chińskiego pisma był zapewne Noe, ponieważ informacje, jakie zawarł w jego znakach, harmonizują z późniejszą relacją biblijną o tych samych wydarzeniach. Skąd rodzina Noego znała te detale? Lamech, ojciec Noego, miał 56 lat, gdy zmarł Adam, dlatego mógł je poznać od Adama i przekazać swojemu synowi Noemu, zaś twórca chińskiego pisma dowiedział się o nich od bohatera potopu, który żył jeszcze 350 lat po potopie (Rdz 9,28).

Heber, patriarcha Hebrajczyków, urodził się wkrótce po potopie (Rdz 10,24), dlatego mógł poznać historię o początkach od Noego, a następnie przekazać ją Abrahamowi, który urodził się za jego życia, a ten swoim potomkom: Izaakowi, Jakubowi i Józefowi. Mojżesz zebrał ich przekazy w Księdze Rodzaju, o czym szerzej napisałem w książce Historyczna wiarygodność Starego Testamentu¹⁸.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Tajemnice pisma chińskiego – cz. 7: Grzech Adama i jego skutki
• Tajemnice pisma chińskiego – cz. 8: Poza bramą Edenu
• Dlaczego niektórzy chrześcijanie mają więcej ksiąg w Biblii niż inni?

Przypisy

1. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, G. Tong Chock, God’s Promise to the Chinese, Dunlap, Tennessee: Read Books, 1997, s. 56, 63.
2. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, Genesis and the Mystery Confucius Couldn’t Solve, St. Louis: CPH, 1994, s. 56.
3. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, London: Aziloth Books, 2018, s. 43; J. Milton, Paradise Lost, 12:624-644. E. G. White, Patriarchowie i prorocy, Warszawa: Znaki Czasu, 2006, s. 60.
4. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, op. cit., s. 43.
5. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, op. cit., s. 43; E. G. White, Patriarchowie i prorocy, op. cit., s. 44.
6. Kung Kuang Lang, P’ing An We Pu, „Decision Magazine”, Taipei, grudzień 1985, s. 15, cyt. w: E. R. Nelson, R. E. Broadberry, Genesis and the Mystery…, op. cit., s. 81.
7. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, G. Tong Chock, God’s Promise to the Chinese, op. cit., s. 59.
8. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, Genesis and the Mystery…, op. cit., s. 86-87.
9. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, op. cit., s. 43.
10. Miszna, Szekalim, 8:5; Talmud, Chullin, 90; J. Flawiusz, Wojna żydowska, 5, 5:4, tłum. Jan Radożycki, Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2001; A. Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah, t. 2, London: Longmans, Green, and Co., 1883, s. 609.
11. Talmud, Joma 39. 
12. J. Flawiusz, Wojna żydowska, 6, 5:3, op. cit.
13. G. W. Bromiley (red.), The International Standard Bible Encyclopedia, t. 2, s.v. „Gate, the Beautiful”, Grand Rapids: Eerdmans, 1979, s. 1174-1175.
14. Miszna, Middot, 2:3.
15. J. Flawiusz, Wojna żydowska, 6, 5:3, op. cit.; Miszna, Middot, 2:3.6; G. W. Bromiley (red.), The International Standard Bible Encyclopedia, t. 2, s.v. „Gate, the Beautiful”, op. cit., s. 1174-1175.
16. J. Flawiusz, Wojna żydowska, 6, 5:3, op. cit.; Miszna, Middot, 1:9.
17. Miszna, Middot, 1:9.
18. Talmud, Joma 39.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva – ilustracja zmodyfikowana.