Tajemnice pisma chińskiego – cz. 8: Poza bramą Edenu

Adam i Ewa utracili przystęp do drzewa życia, gdyż konsekwencją grzechu była śmierć (Rdz 2,17). Musieli opuścić ogród Eden (Rdz 3,22). Bramy do niego strzegły płomieniste cheruby (Rdz 3,24). Za nią czekało ich inne życie od tego, które dotąd wiedli, ponieważ grzech ludzi pociągnął za sobą zmiany, ściągając cierpienie i śmierć na całą ziemską przyrodę. Wszystko to zawarł w znakach pisma chińskiego jego twórca.

Rajska brama

W chińskim piśmie słowo „zamknięte”, „niedostępne” pokazuje bramę 門 (chiń. mén). Tworzy ją para rąk złożonych ze znaku trzech połączonych kresek, który często reprezentuje obecność Bożą¹. Każda para rąk może reprezentować jednego z dwóch cherubów, którzy strzegli bramy Edenu. Znak podobny do trzech kresek w rękach znaczy „wzgórze”: 山 (chiń. shān)². Ma to sens, gdyż Boża obecność manifestowała się na wzgórzu stworzenia w raju, a potem przy bramie Edenu, jak świadczą chińskie znaki, a także tradycja żydowska i chrześcijańska³.

Chińskie słowo „ofiara” – 畤 (chiń. zhì) – wyobraża świątynię 寺 obok znaku rajskiego ogrodu 田. Świątynia znajduje się po prawej stronie ogrodu, czyli na wschód od niego, co niezależnie potwierdza biblijny przekaz, że pierwsi ludzie zamieszkali na wschód od Edenu (Rdz 3,24). Bóg manifestował swoją obecność przy bramie raju i odpowiadał na modlitwy, dlatego to miejsce było niczym świątynia⁴. Autor pisma chińskiego musiał o tym wiedzieć, skoro umieścił symbol świątyni na wschód od rajskiego ogrodu w słowie „ofiara”: 畤 (chiń. zhì).

Czy przypadkiem słowo „relaks”, „odpocznienie” 閑 (chiń. xián) składa się ze znaku drzewa rosnącego za rajską bramą, które zapewne symbolizowało drzewo życia rosnące w środku raju (Rdz 2,9)? Święte miejsce przed bramą Edenu kojarzyło się z odpoczynkiem, gdyż Adam i jego potomkowie przychodzili tam wielbić Boga w dniu odpoczynku⁵. Przed upadkiem ludzie mogli rozmawiać z Bogiem twarzą w twarz, gdyż byli przyodziani chwałą Bożą (Rdz 1,28; 3,9), ale później nie mogliby znieść jej blasku, dlatego Bóg przemawiał do nich spoza bramy Edenu.

Strażnicy Edenu

Na straży rajskiej bramy, która otwierała drogę do drzewa życia, stały dwa płomieniste cheruby (Rdz 3,24). Cheruby stoją też przy tronie Bożym (Ez 1,5-10; Ap 4,6-8). Na tych cherubach były później wzorowane kamienne postacie skrzydlatych strażników o cechach cherubów, zwane lamassu, które w Mezopotamii stały przed bramami świątyń i pałaców. Miały one ciało lwa, skrzydła orła, kopyta byka i twarz brodatego męża. Chińczycy zachowali tradycję o dwóch strażnikach Chung i Li, którym Bóg kazał strzec „drogi między niebem i ziemią”⁶. Ten zwrot był eufemizmem oznaczającym miejsce, gdzie Bóg spotykał się z ludźmi.

Innym chińskim słowem z rajską bramą jest „płomienistość”. Pokazuje ono w niej płomień ognia⁷. Biblia wymienia płomienność jako cechę cherubów stojących na straży bramy Edenu (Rdz 3,24). Płomienistość cechuje chwałę Bożą, która manifestowała się za rajską bramą, a później w świątyni Jahwe (Wj 25,18).

Ofiary i modlitwy przy rajskiej bramie

Chińskie słowo „ofiara” pokazuje znak Boga oraz ręce dwóch osób wzniesione w geście modlitwy tuż za ogrodem⁸. Niezależnie potwierdza ono świadectwo Biblii i tradycji, że pierwsi ludzie przychodzili przed bramę Edenu, aby wielbić Boga i składać ofiary (Rdz 4,3-4)⁹. Tam manifestowała się obecność Boża, dlatego czytamy, że „odszedł Kain sprzed oblicza Pana”, kiedy opuścił to miejsce i zamieszkał w krainie Nod (Rdz 4,16).

Bóg powiedział o świątyni Bożej, gdzie Jego chwała manifestowała się między dwoma cherubami umieszczonymi na wieku Arki Przymierza: „Tam będę się spotykał z tobą i sponad wieka będę z tobą rozmawiał spośród dwu cherubów, które są na Skrzyni Świadectwa” (Wj 25,22 BW). Podobnie ukazuje to chiński czasownik „prosić”, „modlić się”: 問 (chiń. wèn). Zawiera on bramę i usta reprezentujące penitenta. Tak samo brzmiące słowo (chiń. wèn) znaczy „słuchać” i „wysłuchać”, ale wyobraża ono bramę i ucho: 聞.

Brama świątyni Jahwe

Świątynia izraelska była w biblijnej typologii namiastką raju, gdyż w niej – podobnie jak w ogrodzie Eden – objawiała się chwała Jahwe (Kpł 26,12; Pwt 23,15, 2 Sm 7,6-7). Wnętrze świątyni zdobiły motywy roślinne, które imitowały raj (1 Krl 6,29). Menora symbolizowała rajskie drzewo życia (Wj 25,31-40). Dwóch strażników bramy Edenu (Rdz 3,24) reprezentowała w świątyni para cherubów wyhaftowana na zasłonie przed Miejscem Najświętszym (Wj 26,31-33), a także para cherubów ze złota na wieku Arki Przymierza (Wj 25,18-22).

Ofiary składane poza bramą Edenu zapowiadały Mesjasza, który umarł za bramą świątyni Bożej. Przywódcy żydowscy skazali Chrystusa na ukrzyżowanie na wzgórzu, które leżało poza bramą świątyni, a nawet ówczesnego miasta: „Dlatego i Jezus, aby uświęcić lud własną krwią, cierpiał poza bramą” (Hbr 13,12). Według starożytnych źródeł po śmierci Jezusa doszło w świątyni Jahwe do niezwykłych wydarzeń. W chwili Jego śmierci zasłona przed Miejscem Najświętszym została rozdarta na pół od góry do dołu (Mt 27,51). To był zdumiewający znak, ponieważ miała ona 10 cm grubości i ponad 15 m wysokości. Ważyła tyle, że potrzebnych było 300 kapłanów, aby ją zawiesić¹⁰. Nawet konie by jej nie potrafiły rozerwać. Uczyniła to Boża ręka, pokazując, że dzięki ofierze Chrystusa każdy może przyjść do świątyni Bożej w niebie, dlatego w Liście do Hebrajczyków czytamy o „drodze nowej i żywej, którą otworzył dla nas przez zasłonę” (Hbr 10,19-20).

Autorzy Talmudu, którzy nie byli chrześcijanami, podali, że od tego czasu przez 40 lat, aż do zburzenia świątyni Jahwe w 70 roku przez Rzymian, dochodziło nocą do niesamowitego zjawiska, a mianowicie drzwi świątyni same się otwierały¹¹. Niezależne świadectwo o takim wydarzeniu pozostawił Józef Flawiusz, który opisał przypadek, gdy około północy ta ciężka brama z brązu otworzyła się samoczynnie¹².

Miszna nazywa ją Bramą Nikanora, którą utożsamiano z Bramą Piękną (Dz 3,2), prowadzącą z Dziedzińca Kobiet w kierunku wewnętrznego dziedzińca świątynnego¹³. Miszna podaje, że miała ona 10 łokci szerokości i 20 łokci wysokości (5 m x 10 m)¹⁴. Wykonano ją z brązu i była tak ciężka, że dwudziestu silnych Lewitów z trudem ją zamykało wieczorem¹⁵. Nie zabezpieczał jej zwykły zamek, lecz specjalny mechanizm, który uniemożliwiał otwarcie bramy bez klucza. W jej skrzydłach były pionowe sworznie z żelaza, które podczas zamykania wpuszczano w otwory wyżłobione w ogromnym bloku kamienia, tworzącym próg. Dodatkowo zabezpieczały ją poziome sztaby okute żelazem, które uniemożliwiały rozwarcie bramy od zewnątrz¹⁶.

Klucze do bram świątynnych przechowywano na łańcuchu w schowku pod marmurową płytą w posadzce, na której przez całą noc czuwał kapłan sprawujący wartę¹⁷. Bez kluczy, bez odryglowania poziomych sztab i bez wyciągnięcia żelaznych sworzni z gniazd ryglowych nawet armia nie zdołałaby otworzyć tej bramy. Dlatego było jasne, że siła, która to czyniła, nie była ludzka. Niektórzy rabini uważali, że jej samoczynne otwarcie jest znakiem, który zapowiada jej zniszczenie i powoływali się na zapowiedź proroka Zachariasza: „Otwórz, Libanie, swoje bramy, niech ogień pochłonie twoje cedry!” (Za 11,1 BE)¹⁸. Wydaje się, że było to Bożym znakiem, że wraz z ofiarą Chrystusa dotychczasowy porządek świątynny dobiegł końca, a droga do świątyni Bożej, a zarazem do raju, jest otwarta.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Tajemnice pisma chińskiego – cz. 6: Zwiedzenie i upadek pierwszej kobiety
• Tajemnice pisma chińskiego – cz. 7: Grzech Adama i jego skutki
• Dobór naturalny nie jest ewolucją

Przypisy

1. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, G. Tong Chock, God’s Promise to the Chinese, Dunlap, Tennessee: Read Books, 1997, s. 56, 63.
2. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, Genesis and the Mystery Confucius Couldn’t Solve, St. Louis: CPH, 1994, s. 56.
3. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, London: Aziloth Books, 2018, s. 43; J. Milton, Paradise Lost, 12:624-644. E. G. White, Patriarchowie i prorocy, Warszawa: Znaki Czasu, 2006, s. 60.
4. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, op. cit., s. 43.
5. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, op. cit., s. 43; E. G. White, Patriarchowie i prorocy, op. cit., s. 44.
6. Kung Kuang Lang, P’ing An We Pu, „Decision Magazine”, Taipei, grudzień 1985, s. 15, cyt. w: E. R. Nelson, R. E. Broadberry, Genesis and the Mystery…, op. cit., s. 81.
7. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, G. Tong Chock, God’s Promise to the Chinese, op. cit., s. 59.
8. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, Genesis and the Mystery…, op. cit., s. 86-87.
9. Filon z Aleksandrii, Księga starożytności biblijnych, 3:9; Pierwsza Księga Adama i Ewy, 5:1; Księga Jaskini Skarbów, 9, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, op. cit., s. 43.
10. Miszna, Szekalim, 8:5; Talmud, Chullin, 90; J. Flawiusz, Wojna żydowska, 5, 5:4, tłum. J. Radożycki, Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2001; A. Edersheim, The Life and Times of Jesus the Messiah, t. 2, London: Longmans, Green, and Co., 1883, s. 609.
11. Talmud, Joma 39.
12. Józef Flawiusz, Wojna żydowska, 6, 5:3, op. cit.
13. G. W. Bromiley (red.), The International Standard Bible Encyclopedia, t. 2, s.v. „Gate, the Beautiful”, Grand Rapids: Eerdmans, 1979, s. 1174-1175.
14. Miszna, Middot, 2:3
15. J. Flawiusz, Wojna żydowska, 5, 5:3, op. cit.; Miszna, Middot, 2:3.6; G. W. Bromiley (red.), The International Standard Bible Encyclopedia, t. 2, s.v. „Gate, the Beautiful”, op. cit., s. 1174-1175.
16. J. Flawiusz, Wojna żydowska, 6, 5:3, op. cit.; Miszna, Middot, 1:9.
17. Miszna, Middot, 1:9.
18. Talmud, Joma 39.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva – ilustracja zmodyfikowana.