Kości wikingów a datowanie radiowęglowe

Zobacz również

Uważa się, że datowanie radiowęglowe to wypróbowana i pewna metoda badania wieku przedmiotów. Okazuje się jednak, że pomiar dokonywany za pomocą węgla-14 może dać fałszywe daty, jeśli przystępując do badania, poczyni się błędne założenia.

Kontrowersyjni wikingowie

Badanie pewnych kości wikingów udowodniło, że uniwersalne datowanie radiowęglowe nie działa. Przez dziesięciolecia trwały kontrowersje związane z przypisywaniem wieku niektórym szczątkom wikingów, jednak dopiero niedawno wykazano, że metodologia datowania węglem-14 opiera się na błędnych założeniach1.

W latach 80. XX wieku w wiosce Repton w Anglii (hrabstwo Derbyshire) odkryto zbiorową mogiłę, w której znajdowało się od 250 do 300 szkieletów. Na podstawie niekwestionowanych relacji naocznych świadków wielu współczesnych historyków doszło do wniosku, że są to szczątki skandynawskich wikingów z Wielkiej Armii Pogan2, którzy zimowali w Repton w latach 873-874.

Z kolei naukowcy stosując standardową metodologię datowania radiometrycznego węglem-14 i opierając się na pozostałościach węgla-14 w odnalezionych kościach, uznali powyższy przedział czasowy za błędny. Stwierdzili, że kości są starsze o sto lat lub więcej1. Nie ma jednak żadnych historycznych sprawozdań, jakoby armia wikingów miała okupować Derbyshire w VII lub VIII wieku.

Czy zatem radiowęglowe ustalenia wieku można uznać za wiarygodne? Czy może raczej jest tak, że jedno ze zwyczajowych założeń, na których opierają się metody datowania węglem-141,4, jest nieprawidłowe w przypadku pomiaru danych z szkieletów z Repton?

Błędne założenie

Standardowe założenie w metodologii datowania radiometrycznego jest takie, że szkielety ludzkie zawierają materiał organiczny ze stale rozkładającym się radiowęglem, co ma związek z procesem fotosyntezy roślin, w wyniku którego atmosferyczny CO2 dołączany jest do węglowodanów roślinnych. Gdy więc zjadane są rośliny, wówczas radiowęgiel w węglowodanach utrwalonych w procesie fotosyntezy zostaje za sprawą metabolizmu włączony do ciała roślinożercy4.

Zatem ludzie pozyskują węgiel-14 bezpośrednio, gdy spożywają rośliny, a pośrednio, gdy spożywają zwierzęta roślinożerne (np. bydło). Z kolei metodologia datowania radiowęglowego zakłada, że szkielety ludzkie zawierają węgiel-14 pozyskiwany przeważnie z diety opartej na pożywieniu pochodzenia lądowego1,4,5.

A co w przypadku diety bogatej w ryby i/lub skorupiaki? Taka dieta niweczy powyższe założenie1,5, a wikingowie znani byli z diety opartej właśnie na rybach. Ryby zawierają o wiele mniej węgla-14 niż żywność pochodzenia lądowego, czyli owoce, warzywa, zboża, nabiał lub mięso zwierząt gospodarskich1,2,5.

Tak więc choć datowanie radiowęglowe może być dokładne w określaniu wieku szczątków ludzkich i zwierzęcych, to jednak metoda ta może dać chybione wyniki w przypadku, gdy założenia dotyczące spożycia węgla-14 nie są zgodne z faktyczną dietą.

Efekt jest taki, że szkieletom wikingów, którzy odżywiali się głównie rybami, wydaje się „brakować” tak dużej ilości oczekiwanego węgla-14, że uznaje się ich za zmarłych wieki wcześniej niż w rzeczywistości1,4,5.

Wniosek

Wygląda na to, że prowadzone w teraźniejszości obserwacje empiryczne nie są wystarczające, aby na ich postawie można było dociec prawdy3,6. Do prawidłowej interpretacji zdarzeń potrzebni są naoczni świadkowie. I właśnie dlatego, aby zrozumieć nasze pochodzenie, potrzebujemy relacji naocznego świadka – Boga z Księgi Rodzaju.


Przypisy

  1. Jarman, C. L. et al. 2018. The Viking Great Army in England: New dates from the Repton charnel. Antiquity. 92 (361): 183-199.
  2. Haywood, J. 1995. The Penguin Historical Atlas of the Vikings. London: Penguin Books, 12-13, 62-63.
  3. Job 38:4. Johnson, J. J. S. 2008. The Evidence of Nothing. Acts & Facts. 37 (4): 4-5. See also Johnson, J. J. S. 2012. Genesis Critics Flunk Forensic Science 101. Acts & Facts. 41 (3): 8-9.
  4. Morris, J. D. 2007. The Geology Book. Green Forest, AR: Master Books, 50.
  5. Arneborg, J. et al. 1999. Change of Diet of the Greenland Vikings Determined from Stable Carbon Isotope Analysis and 14C Dating of Their Bones. Radiocarbon. 41 (2): 157-168.
  6. Johnson, J. J. S. and J. Tomkins. Blood Crying from the Ground, a Forensic Science Perspective, Illustrated by the Gruesome Killing of America’s Most Hated Woman. Presented at the Creation Research Society Conference, Dallas, Texas, July 31, 2015. See also Johnson, J. J. S. 2016. There’s Nothing Like an Eyewitness. Acts & Facts. 45 (12): 20.

Opracowano na podstawie: J. J. S. Johnson, „Viking bones contradict carbon-14 assumptions”, Acts&Facts, Institute for Creation Research, maj 2018, s. 21.

Zobacz również

Popularne artykuły

Obrzydliwa tajemnica Darwina… jeszcze bardziej obrzydliwa!

Problem braku form przejściowych w zapisie kopalnym zauważył sam Karol Darwin, stwierdzając, że jest to argument przeciwko zaproponowanej przez niego koncepcji stopniowej...

Dlaczego atakują nas komary?

Znamy je z uciążliwych dla nas, ludzi, gustów żywieniowych. Potrafią nas zlokalizować między innymi dzięki zdolności wykrywania dwutlenku węgla (CO2) w naszym...

Mit ewolucji małpy w człowieka

Czy oparcie całej gałęzi nauki o pochodzeniu o mit ewolucji ma sens? Przeciętny czytelnik często wiedziony jest do przekonania,...
Skip to content