Stornia (Platichthys flesus), znana też jako flądra, jest gatunkiem ryby flądrokształtnej zaliczanej do rodziny flądrowatych (Pleuronectidae). Ta płaska ryba zasiedla przede wszystkim przybrzeżne wody Europy. Jej obecność stwierdza się w pasie od Morza Białego na północy po Morze Śródziemne i Morze Czarne na południu. Występuje ona także w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Gatunek ten został tam przypadkowo wprowadzony wraz z wodą balastową statków. Flądry są powszechnie poławiane przez ludzi i wykorzystywane w celach konsumpcyjnych.
Ciało ryby przyjmuje owalny kształt. U większości osobników oczy znajdują się po prawej stronie. Stornie przeciętnie mierzą około 30 cm. Czasem spotyka się jednak dwa razy większe osobniki. Górną stronę ciała wyróżnia matowo brązowe lub oliwkowe umaszczenie. Widać tam również czerwone plamki i nieco ciemniejsze cętki. Spodnia część ciała ma natomiast perłowobiały kolor. Flądry potrafią jednak znakomicie wtapiać się w otoczenie. Pozwala im na to umiejętność zmiany koloru ciała. Linię boczną oraz nasady płetw grzbietowej i odbytowej pokrywają rzędy drobnych guzków. Stanowią one cechę charakterystyczną ryby.
Opis
Stornie mają owalne, spłaszczone w kierunku bocznym ciało. Ich długość jest dwa razy większa niż szerokość. Ryby z reguły mierzą od 50 do 60 cm. Ich waga może natomiast dochodzić do niespełna 3 kg.
U tych ryb prawa strona ciała jest też zarazem jego górną częścią. Tam znajduje się też oboje oczu. Czasami zdarzają się jednak okazy z oczami po lewej stronie. Szacuje się, że dotyczy to mniej więcej 30% przedstawicieli tego gatunku. Pysk flądry jest mały, tępo zakończony. Górna część ciała odznacza się jasnobrązowym, oliwkowozielonym lub piaskowym odcieniem. Zdobią ją czerwone i czarne plamki. Spód ciała jest natomiast mlecznobiały.
Płetwa grzbietowa ryby przebiega przez całą długość jej ciała. Rozciąga się ona od głowy aż do nasady ogona. W jej skład wchodzi od 53 do 62 miękkich promieni. Płetwa grzbietowa pozbawiona jest kolców. Płetwa odbytowa także nie ma kolców. Znajdują się na niej miękkie promienie w liczbie od 37 do 46. Flądra ma szorstką skórę. Dotyczy to zwłaszcza obszarów zlokalizowanych przy nasadach płetw. Tam bowiem można wyczuć kolczaste guzki. Z linią boczną sąsiadują większe łuski. Płetwa ogonowa ma prostokątne zakończenie.
Zasięg występowania i siedlisko storni
Stornia zasiedla przede wszystkim północno-wschodnie wody Oceanu Atlantyckiego oraz Morza Śródziemnego. Jej obecność stwierdza się również w Morzu Barentsa, Białym, Bałtyckim, aż po Grecję, Turcję, Morze Czarne i północną Afrykę. Gatunek ten introdukowano także do Iranu oraz Ameryki Północnej. Na kontynent amerykański dotarła ona najprawdopodobniej za pośrednictwem wód balastowych.
Flądry pływają głównie w strefie pływów. Czasem schodzą do głębokości maksymalnie 100 metrów pod poziomem morza. Najchętniej przebywają w pobliżu mulistego, piaszczystego lub żwirowego dna. Dzięki swojemu ubarwieniu mogą się tam skutecznie ukryć przed wzrokiem drapieżników.
Stornie dobrze znoszą niskie zasolenie wód. Dlatego nierzadko można je spotkać w estuariach. Ryby te spędzają część swojego życia w słodkich wodach. W rzekach szukająodpowiedniego dla siebie pożywienia. Przed nastaniem sezonu rozrodczego migrują jednak z powrotem do mórz.
Biologia
Flądry wykazują się wzmożoną aktywnością w porze nocnej. Wówczas pływają blisko powierzchni wody. W dzień natomiast odpoczywają na dnie (czasami zakopują się w nim). Ryby te zalicza się do drapieżników. W skład ich diety wchodzą głównie małże, ślimaki, krewetki oraz wieloszczety. Nierzadko wzbogacają też swój jadłospis o drobne ryby.
W okresie jesiennym stornie najczęściej można zobaczyć w estuariach. W zimie natomiast przebywają na morzu. Stamtąd po nastaniu wiosny przenoszą się na tarliska. Zmierzając do celu, każdego dnia pokonują od 5 do 7 km. W trakcie wędrówki nie pobierają pokarmu. Sezon rozrodczy fląder trwa od stycznia do lipca. W południowych rejonach rozpoczyna się on wcześniej niż w północnych.
Złożona przez samicę ikra składa się z około miliona lekkich, pływających przy powierzchni wody jaj. Młode wylęgają się po niecałych dwóch tygodniach. Po upływie określonego czasu narybek migruje w kierunku estuariów i rzek. Młode osobniki najczęściej spotyka się w wodach o niskim zasoleniu. Tch główny przysmak stanowi plankton.
Stornie stają się zdolne do rozrodu przy odpowiedniej długości ciała. Dla samców jest to 11,5 cm, a dla samic 18 cm. Ryby te często krzyżują się z przedstawicielami gatunku Pleuronectes platessa. Powstałe w ten sposób mieszańce międzygatunkowe spotyka się najczęściej w zachodnim Bałtyku.
Stornia – status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje flądrę za gatunek najmniejszej troski Jej światowa populacja ma szeroki zasięg. Od lat utrzymuje się ona na stabilnym, wysokim poziomie. Lokalnie notuje się spadki liczebności tych ryb. Nie są one jednak na tyle duże, aby groziły one wyginięciem całego gatunku
W niektórych rejonach Morza Bałtyckiego, np. w Zatoce Fińskiej, w ogóle nie stwierdza się obecności flądry. Żyją tam natomiast liczne populacje fląder bałtyckich (Platichthys solemdali).
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Ocelot wielki
- Nasosznik trzęś
- Nocek duży
- Jakie jest najwyższe drzewo na świecie?
- Jak żyją biedronki oraz inne ciekawostki
- Kosmiczne śmieci – co to? Jak powstają? Czy mogą być niebezpieczne?
- Mikroplastik – co to jest i jak wpływa na florę i faunę
- Śmierć kliniczna – dowód na życie pozagrobowe?
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/European_flounder [dostęp: 04.07.2025]
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Tiit Hunt. Licencja: CC BY-SA 3.0.
