Miruna nowozelandzka (łac. Macruronus novaezelandiae) to średniej wielkości drapieżna ryba morska z rodziny morszczukowatych. Występuje głównie w południowo-zachodnim Pacyfiku, u wybrzeży Nowej Zelandii oraz wzdłuż południowych wybrzeży Australii. Ma mocno wydłużone, spłaszczone ciało, które zwęża się ku ogonowi, pokryte drobnymi łuskami cykloidalnymi. Jej głowa jest stosunkowo duża, z pokaźnym otworem gębowym pozbawionym wąsika i dużymi oczami. Grzbiet połyskuje srebrzyście, czasem z fioletowym lub niebiesko-zielonkawym odcieniem. Boki i brzuch są srebrzysto-białe, a głowa nieco ciemniejsza, z charakterystycznym czarnym nalotem. Przeciętnie osiąga długość około 80 cm. Może jednak dorastać nawet do 130 cm, przy masie około 1,5 kg. To ryba drapieżna. Poluje przede wszystkim na mniejsze ryby z rodziny świetlikowatych, a także na skorupiaki i kałamarnice.
Opis
Miruna nowozelandzka wyróżnia się mocno wydłużonym, spłaszczonym ciałem, które wyraźnie zwęża się ku tyłowi. Pokryta jest drobnymi łuskami cykloidalnymi. Ma stosunkowo dużą głowę z pokaźnym otworem gębowym, pozbawionym wąsika na podbródku oraz duże oczy. W pierwszej płetwie grzbietowej występuje 12–13 sztywnych promieni, zaś w drugiej od 96 do 106 miękkich promieni. Płetwa odbytowa liczy od 89 do 93 miękkich promieni. Druga płetwa grzbietowa i płetwa odbytowa są zrośnięte z płetwą ogonową, tworząc jednolitą linię ciała. Grzbiet ma srebrzysty kolor, często z fioletowym lub niebiesko-zielonkawym połyskiem. Boki i brzuch są srebrzysto-białe. Głowa jest nieco ciemniejsza, pokryta charakterystycznym czarnym nalotem. Płetwy przybierają barwę ciemnoszarą lub niemal czarną. Miruna przeciętnie dorasta do około 80 cm długości. Może jednak osiągnąć nawet 130 cm, przy masie około 1,5 kg, Jej maksymalna długość życia wynosi 25 lat.
Występowanie miruny nowozelandzkiej
Miruna nowozelandzka zasiedla południowo-zachodnią część Oceanu Spokojnego. Występuje głównie wokół wybrzeży Nowej Zelandii oraz wzdłuż południowych wybrzeży Australii. Niekiedy pojawiają się informacje o jej obecności u południowych brzegów Ameryki Południowej. W takich przypadkach zwykle dochodzi jednak do pomyłki z miruną patagońską, prawidłowo nazywaną buławikiem patagońskim (Macruronus magellanicus). Dorosłe miruny prowadzą życie przydenne, zazwyczaj na głębokościach od 200 do 700 metrów. Potrafią schodzić nawet do 1000 metrów. Sporadycznie wypływają kilkaset metrów ponad dno. Tworzą liczne ławice. Młode osobniki preferują płytsze rejony. Często spotykane są w zatokach, estuariach, a nawet w wodach słonawych w ujściach rzek.
Miruna nowozelandzka – odżywianie
Miruna nowozelandzka należy do gatunków drapieżnych. Młode osobniki początkowo odżywiają się zooplanktonem. Dorosłe z kolei polują głównie na drobne ryby z rodziny świetlikowatych. W ich menu znajdują się również skorupiaki oraz kałamarnice. Świadczy to o ich szerokim spektrum pokarmowym i roli ważnego drapieżnika w ekosystemie morskim.
Rozmnażanie
Miruny nowozelandzkie przystępują do tarła od czerwca do sierpnia. Nie wszystkie osobniki rozmnażają się każdego roku. Dorosła samica potrafi wyprodukować około miliona jaj. Uwalnia je bezpośrednio do toni wodnej, gdzie dochodzi do ich zewnętrznego zapłodnienia przez samce. Ikra mierzy około 1 mm średnicy. Jest miękka i utrzymuje się swobodnie w wodzie dzięki zawartości tłuszczów. Nie posiada wyodrębnionego żółtka. W optymalnej temperaturze 11–12°C zapłodnione jaja rozwijają się szybko. Po 55–60 godzinach wykluwają się z nich pelagiczne larwy, które rozpoczynają samodzielne życie w otwartej wodzie.
Znaczenie gospodarcze
Miruna nowozelandzka jest przedmiotem intensywnych połowów przemysłowych, prowadzonych głównie przez flotę Australii, Japonii, Korei, Nowej Zelandii i Rosji. Jej stada są eksploatowane w sposób zrównoważony. Jest to niezwykle ważne, ponieważ gatunek nie rozmnaża się każdego roku. Zdaniem specjalistów miruna uchodzi za jedną z najlepszych ryb na rynku. Jej delikatne, białe mięso, pozbawione ości, cenione jest za wyśmienity smak i polecane również dla dzieci.
Ochrona miruny nowozelandzkiej
Miruna nowozelandzka nie jest obecnie gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Nie podlega ochronie. Niestety, jej połowy przemysłowe prowadzone są dwoma metodami: trałem dennym oraz trałem pelagicznym. Szczególnie kontrowersyjna jest pierwsza z nich. Trał denny niszczy bowiem cenne siedliska denne, stanowiące dom dla wielu gatunków roślin i zwierząt. Skutkiem takich zniszczeń jest spadek bioróżnorodności mórz i oceanów. Osoby, którym leży na sercu ochrona środowiska, powinny unikać miruny poławianej trałem dennym i sięgać po ryby złowione metodą trału pelagicznego lub te oznaczone certyfikatem MSC, gwarantującym zrównoważone rybołówstwo.
Ciekawostki
Poprawna, naukowa polska nazwa miruny nowozelandzkiej to buławik nowozelandzki. Określenie „miruna” funkcjonuje głównie jako nazwa potoczna i handlowa. Warto pamiętać, że miruna nowozelandzka bywa często mylona lub błędnie utożsamiana z miruną patagońską, która jest odrębnym gatunkiem. Prawidłowa nazwa naukowa miruny patagońskiej to buławik patagoński. Jej łacińskie nazwy to Macruronus magellanicus lub Macruronus novaezelandiae magellanicus.
Nazwa gatunku w językach obcych
Miruna nowozelandzka występuje pod wieloma nazwami w różnych językach świata. W angielskim spotkamy określenia takie jak blue grenadier, hoki czy New Zealand whiptail. Niemcy nazywają ją Langschwanz-Seehecht lub po prostu Hoki, a Hiszpanie – merluza hoki, merluza azul czy merluza de cola de rata. We Francji funkcjonują nazwy hoki, grenadier bleu czy merlu à longue queue, a we Włoszech – nasello neozelandese lub merluzzo neozelandese. W krajach skandynawskich mówi się o niej sinihoki lub hoki, natomiast w Japonii zapisywana jest jako ホキ. W języku rosyjskim figuruje jako новозеландский макруронус, a w chińskim – 蓝尖尾无须鳕. Również w językach mniej powszechnych, jak kataloński, esperanto czy maoryski, znana jest pod lokalnymi nazwami. Świadczy to o jej dużym znaczeniu w światowym rybołówstwie i handlu.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Mieniak strużnik
- Mewa trójpalczasta
- Sikorki – rodzaje, które warto znać i obserwować
- Planety w kosmosie – dlaczego Bóg stworzył ich tak wiele?
Źródło:
- https://en.wikipedia.org/wiki/Blue_grenadier [dostęp: 04.07.2025]
- https://atlasryb.online/opis_ryby.php?id=486&ryba=Miruna_nowozelandzka_Macruronus_novaezelandiae [dostęp: 04.07.2025]
Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Nieznany. Domena Publiczna.
