Ślepowron zwyczajny ( Nycticorax nycticorax) jest gatunkiem średniej wielkości ptaka zaliczanego do rodziny czaplowatych (Ardeidae). Przedstawiciele tego gatunku zasiedlają niemal wszystkie kontynenty. Najliczniejsze ich populacje występują jednak w Europie, Azji oraz Ameryce Północnej i Południowej. W Australii i Oceanii często spotyka się hybrydy tego ptaka z czaplą rdzawoszyją (Nycticorax caledonicus).
Taksonomia i nazewnictwo
Pierwszy naukowy opis ślepowrona zwyczajnego pochodzi z 1758 roku. Jego autorem był słynny szwedzki przyrodnik Karol Linneusz. Przygotowaną przez siebie charakterystykę badacz ten umieścił w dziesiątym wydaniu dzieła Systema Naturae. Ptak niegdyś był reprezentantem rodzaju Ardea. Sytuacja ta zmieniła się jednak w 1817 roku. Wówczas to bowiem angielski przyrodnik Thomas Forster stworzył dla tego gatunku nowy rodzaj Nycticorax.
W obrębie gatunku wydziela się cztery podgatunki. Są to:
- Nycticorax nycticorax nycticorax – zasiedla Afrykę, Eurazję, Madagaskar, Azję Wschodnią i Filipiny;
- Nycticorax nycticorax hoactli – występuje od południowej Kanady po północną Argentynę i północne Chile, także na Hawajach;
- Nycticorax nycticorax obscurus – zamieszkuje rejony środkowego i południowego Chile oraz południowo-zachodnią Argentyny;
- Nycticorax nycticorax falklandicus – żyje na Falklandach.
Opis
Ślepowrony osiągają długość ciała na poziomie od 58 do 65 cm. Ich masa ciała waha się od 500 do 1010 g. Samce są nieco większe i cięższe od samic.Grzbiet i głowa dorosłych ślepowronów jest ciemna. Pozostałe części ciała są natomiast upierzone na szaro lub na biało. Nogi mają żółty kolor. Oczy natomiast wyróżniają się intensywnym czerwonym ubarwieniem. Skrzydła odznaczają się na ogół jasnoszarą barwą. Tylną część głowy zdobi kilka białych cienkich piór, które w czasie toków unoszone są do góry. Samce i samice są podobne do siebie. Osobniki płci męskiej są jednak nieco większe i cięższe od swych partnerek.
Ślepowrony zwyczajne w porównaniu do innych przedstawicieli rodziny czaplowatych mają bardziej krępą budowę ciała. Ich dzioby, nogi oraz szyje są także krótsze. Ptaki w trakcie polowania zazwyczaj prostują szyję. Poza okresem żerowania natomiast przybierają bardziej skuloną postawę ciała. W sezonie rozrodczym nogi ślepowronów stają się łososiowe. Wokół oczu pojawiają się też niebieskie obwódki.
Pomiędzy podgatunkami nie występują znaczące różnice w wyglądzie. Tylko Nycticorax nycticorax obscurus, ma wyraźnie ciemniejsze upierzenie w porównaniu do podgatunków północnych. U Nycticorax nycticorax falklandicus mogą występować zarówno ciemniejsze, jak i jaśniejsze ptaki.
Młode osobniki cechuje brunatnoszare upierzenie pokryte licznymi jasnymi plamkami w kształcie łezek i smugami na spodzie ciała. Oczy młodych są pomarańczowe, a nogi matowozielone. W koloniach lęgowych ptaki te są bardzo głośne.
Zachowanie
Ślepowrony z reguły polują w nocy , o świcie oraz po zapadnięciu zmierzchu. Stosują przy tym taktykę zaskoczenia. W skład diety tych ptaków wchodzą::
- małe ryby, pijawki, dżdżownice, mięczaki i skorupiaki (np. raki),
- płazy i ich larwy, owady wodne i lądowe, gady, drobne ssaki, ptaki i i ich jaja.
W ciągu dnia ptaki odpoczywają w gęstych zaroślach lub koronach drzew. Podgatunek N. n. hoactli wykazuje większą towarzyskość poza sezonem lęgowym niż forma nominatywna.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Głuszec a cietrzew – różnice oraz ciekawostki o ptakach
- Zwierzęta dżungli – fakty, przykłady i ciekawostki
- Ptaki podobne do sójki
- Nieśmiertelność w zasięgu ręki?
- Wyjątkowe przodkinie: Kobiety w genealogii Jezusa Chrystusa
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Black-crowned_night_heron [dostęp: 24.10.2025]
© Źródło zdjęcia głównego: Canva.
