Drozdek samotny (Catharus guttatus) jest niewielkim ptakiem, który należy do rodziny drozdowatych (Turdidae). Ptak zasiedla terytorium całej Ameryki Północnej. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wskazuje, że jest to gatunek za najmniejszej troski. To oznacza, że w najbliższym czasie nie grozi mu wyginięcie. Trend liczebności populacji od lat bowiem utrzymuje się na stabilnym, wysokim poziomie.
Taksonomia
Drozdek samotny jest spokrewniony w dalekim stopniu z przedstawicielami innych migrujących drozdów z rodzaju Catharus zamieszkujących Amerykę Północną. Najbliższe pokrewieństwo łączy go z zasiedlającym Amerykę Środkową drozdem czarnym. Ostateczna łacińska nazwa ptaka została ustalona relatywnie niedawno. W przeszłości określano go różnymi mianami. W sumie było ich 17.
Gatunek dzieli się na 8 podgatunków. Zalicza się do nich m.in.: drozdek samotny (Catharus guttatus guttatus), drozdek szarawy (Catharus guttatus auduboni) oraz drozdek kanadyjski ( Catharusguttatus faxoni).
Opis
Dorosłe osobniki mogą osiągać długość ciała 15 do 18 cm. Rozpiętość skrzydeł waha się od 25 do 30 cm (długość jednego skrzydła to około 11,1 cm). Ptaki mogą ważyć od 18 do 37 g. Dziób ptaka jest stosunkowo krótki. Jego długość zazwyczaj nie przekracza 2 cm.
Drozdka samotnego charakteryzuje masywna budowa ciała. Znajdujące się na spodzie skrzydeł białe i ciemne plamki upodabniają ptaka do innych drozdów. Upierzenie na grzbiecie zazwyczaj jest brązowe. Spodnią część ciała pokrywają natomiast szaro-brązowe pióra. Upstrzone są one białymi plamkami widocznymi zwłaszcza w okolicach piersi. Oczy zwierzęcia otaczają białe obwódki. Jego ogon jest rudy, a łapki różowe.
U drozdków dymorfizm płciowy praktycznie nie występuje. Osobniki płci męskiej i żeńskiej wyglądają niemal identycznie. Młode osobniki można łatwo rozpoznać po płowym brzuchu.
Zasięg występowania i środowisko
Drozdek samotny w okresie lęgowym przebywa zazwyczaj w lasach iglastych lub mieszanych w Kanadzie. Gniazduje także w południowych rejonach Alaski oraz w północno-wschodnich i zachodnich Stanach Zjednoczonych. Niekiedy można je także spotkać w Europie Zachodniej lub w północno-wschodnich częściach Azji. Takie przypadki zdarzają się jednak stosunkowo rzadko.
Drozdki samotne są ptakami wędrownymi. Przed nastaniem zimy migrują one do południowych Stanów Zjednoczonych. Trasy ich wędrówek często wiodą też do krajów Ameryki Środkowej. Tylko nieliczne osobniki prowadzą osiadły tryb życia. Okazy te zwykle zasiedlają północne stany nadbrzeżne USA oraz południowe Ontario.
Gniazda drozdków samotnych z reguły usytuowane są na ziemi albo na znajdujących się niżej gałęziach drzew. Siedliska ptaków niejednokrotnie można spotkać w lasach. Chętnie zimują również w pobliżu siedzib ludzkich. Można się na nie natknąć między innymi w parkach oraz na zalesionych przedmieściach. Ptak jest wszystkożerny. W skład jego diety wchodzą zarówno owady, jak i owoce leśne.
Śpiew
Drozdki samotne wydają piękne, melodyjne odgłosy do złudzenia przypominające dźwięki emitowane przez flet. Rozpoczyna go wstępna nuta, która później przechodzi w kilka opadających fraz muzycznych w tonacji molowej. Powtarzają się one cyklicznie na różnych wysokościach. Śpiew drozdków często słychać z dużych odległości.
Śpiew drozdka samotnego jest wyjątkowy, ponieważ jego nuty są ze sobą powiązane w prosty sposób, podobnie jak melodie, grane przez człowieka. To różni je od innych ptaków, których śpiew jest bardziej skomplikowany.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Chaetodon capistratus
- Caranx melampygus
- Czy Biblia usprawiedliwia niewolnictwo?
- Ochrona środowiska w Biblii? Naturalnie!
- Zagłada czy ratunek – jaka czeka nas przyszłość?
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Hermit_thrush [dostęp: 25.11.2024]
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Matt MacGillivray. Licencja: CC BY 2.0.
