Turkuć podjadek (Gryllotalpa gryllotalpa), znany też jako turkuć pospolity, to gatunek dużego owada prostoskrzydłego zaliczanego do rodziny turkuciowatych (Gryllotalpidae). Występuje powszechnie w całej Europie. Wprowadzono go też sztucznie na wschodnie tereny Stanów Zjednoczonych. Ciało owada pokrywa drobne futro. Jego przednie odnóża przypominają miniaturowe łapy kreta. Turkuć prowadzi podziemny tryb życia. Większość czasu spędza w wydrążonych przez siebie w glebach tunelach.
Opis
U turkuci podjadków występuje dymorfizm płciowy. Przejawia się on w różnicach w rozmiarze ciała. Samice zwykle osiągają długość około 70 mm. Samce natomiast dorastają do 50 mm. Osobniki płci męskiej można też łatwo rozpoznać po otwartej strefie żyłki w przednim skrzydle. U samic nie występuje zewnętrzny narząd służący do składania jaj.
Owad wyróżnia się ciemnobrązowym ubarwieniem na wierzchu oraz żółtą spodnią częścią ciała. Cały jego odwłok pokrywają drobne włoski. Przednie odnóża doskonale nadają się do kopania w ziemi. Pokrywy skrzydłowe sięgają do połowy długości odwłoka. Na przezroczystych skrzydłach można zauważyć przezroczystą siatkę żyłek. Choć turkucie potrafią latać, w praktyce rzadko to robią. Większość czasu spędzają bowiem pod ziemią.
Zasięg i siedlisko
Turkuć pospolity zasiedla niemal całą Palearktykę. W niektórych jej rejonach przegrywa jednak konkurencję z innymi, podobnymi owadami. Zwykle można go spotkać w miejscach, gdzie występują wilgotne, żyzne gleby. Żyje także na terenach zalewowych oraz brzegach zbiorników wodnych. Jego obecność stwierdza się ponadto na polach uprawnych oraz w ogrodach warzywnych.
Biologia
Samice turkuci podjadków budują podziemne komory. Tam w okresie wiosennym składają od 100 do 350 jaj. Czas ich inkubacji wynosi od 10 do 20 dni. Matka opiekuje się młodymi przez około 3 tygodnie od wyklucia. Nimfy przed osiągnięciem dojrzałej formy kilkukrotnie ulegają linieniu. Ostatnia wylinka ma miejsce po upływie około 3 lat od wylęgu.
Dorosłe turkucie pospolite oraz nimfy prowadzą podziemny tryb życia. Wydrążone przez nie tunele mogą sięgać nawet poziomu 1 metra w głąb ziemi. W skład diety turkuci wchodzi zarówno pokarm roślinny, jak i mięsny. O ich obecności w danym rejonie świadczą między innymi otwory wykonane w roślinach bulwiastych. Owad chętnie zjada korzenie i nasiona roślin. Żywi się także ślimakami, pędrakami, dżdżownicami i larwami innych owadów.
Samce w celu przyciągnięcia samic często wydają łagodne dźwięki. Zwykle dzieje się to na wiosnę w cieplejsze wieczory. Turkucie podjadki z reguły zjadane są przez gawrony, szpaki i inne ptaki. Żywią się nimi również ryjówki, krety, mrówki oraz chrząszcze glebowe.
Znaczenie gospodarcze
Turkuć podjadek często uszkadza korzenie roślin uprawnych. Drążone przez niego tunele zaburzają także strukturę gleby. W krajach, gdzie notuje się jego liczne populacje, uważa się go za szkodnika. Jego obecność wpływa bowiem na zmniejszenie plonów zbóż, warzyw, roślin strączkowych, słoneczników, traw, tytoniu, lnu, konopi oraz truskawek. Owad może także uszkadzać korzenie drzew owocowych i winorośli. W celu jego wyeliminowania z danego terenu stosuje się głębokie orki jesienne oraz pułapki zimowe. Zwalczaniu turkuci sprzyja także stosowanie pestycydów.
Ochrona
Status w Wielkiej Brytanii
Turkuć pospolity zasiedla większa część Europy. Jednak na Wyspach Brytyjskich owady te mają status zagrożonych. Niegdyś jego liczne populacje odnotowywano w 33 okręgach w południowej Anglii, jak również w Walii, zachodniej Szkocji i Irlandii Północnej. Na przestrzeni lat jednak ich liczebność znacząco spadła. W ramach działań ochronnych podjęto szereg inicjatyw ukierunkowanych na ochronę istniejących kolonii, a także odbudowę populacji w dawnych siedliskach. Owady te niekiedy hodowane są też w niewoli.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Fulmar – petrel
- Equetus punctatus
- Życie na Wenus NIE odnalezione
- Słońce – wyjątkowa gwiazda
- Pozabiblijne świadectwa potopu
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Gryllotalpa_gryllotalpa [dostęp: 15.11.2024]
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Eszter Kovács. Licencja: CC BY 2.0 de.
