Żółw szylkretowy (Eretmochelys imbricata) jest gatunkiem gada zaliczanego do rodziny żółwi morskich (Cheloniidae). To jedyny współcześnie żyjący reprezentant rodzaju Eretmochelys. Gatunek ten zasiedla przede wszystkim tropikalne i subtropikalne wody morskie. Spotyka się go także powszechnie w estuariach na całym świecie.
Dla żółwia szylkretowego charakterystyczna jest nieco spłaszczona sylwetka. Zwierzę dysponuje też ochronną skorupą z ostrymi brzegami oraz kończynami przypominającymi płetwy. Dzięki temu świetnie radzi sobie z pływaniem w wodzie. Karapaks żółwia zmienia swoje ubarwienie w zależności od kąta padania na niego światła. Gad najchętniej przebywa w pobliżu płytkich lagun oraz raf koralowych.
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje żółwia szylkretowego za gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem. Na drastyczny spadek liczebności populacji tych gadów wpłynęły głównie organizowane na masową skalę polowania w celu pozyskania skorupy żółwia.
Taksonomia
Łacińska nazwa żółwia szylkretowego początkowo brzmiała Testudo imbricata. Zaproponował ją autor pierwszego naukowego opisu zwierzęcia Karol Linneusz. Przygotowana przez niego w 1766 roku charakterystyka została zamieszczona w 12. edycji Systema Naturae. W 1843 roku żółw został zaklasyfikowany do rodzaju Eretmochelys. Gatunek uznawany jest za monotypowy. W jego obrębie nie wydziela się zatem żadnych podgatunków.
Opis żółwia szylkretowego
Dojrzałe żółwie szylkretowe zazwyczaj dorastają do około 1 metra długości. Ich średnia masa ciała wynosi natomiast mniej więcej 80 kg. Bursztynowa skorupa w odpowiednim świetle mieni się jaśniejszymi i ciemniejszymi odcieniami żółci i brązu. Przednie kończyny wieńczą po dwa pazury.
Żółwia szylkretowego można łatwo rozpoznać po pokrywających skorupę grubych łuskach. Pięć z nich znajduje się na środku, a cztery po bokach. Tylne łuski nakładają się na siebie. To sprawia, że brzeg skorupy przypomina wyglądem piłę.
Występowanie i siedlisko
Żółwie szylkretowe występują w Oceanie Indyjskim, Spokojnym oraz Atlantyckim. Preferują cieplejsze wody. Dlatego najczęściej zasiedlają rejony tropikalne i subtropikalne. Zwierzęta te często przebywają w pobliżu raf koralowych. Większość czasu spędzają w podwodnych jaskiniach i na półkach rafowych, gdzie odpoczywają. Starsze osobniki można spotkać zarówno na otwartych wodach, jak i w rejonie lagun i estuariów. Młodsze okazy z reguły pozostają w pierwszym z wymienionych środowisk.
Żywienie
Żółwie szylkretowe należą do zwierząt wszystkożernych. Do ich ulubionych przysmaków zalicza się gąbki morskie. Dotyczy to zwłaszcza przedstawicieli gatunków Astrophorida, Spirophorida i Hadromerida. W skład ich diety wchodzą również glony, rośliny morskie, owoce i nasiona mangrowców. Chętnie polują też na meduzy, ukwiały, koralowce, mięczaki, ryby, ich jaja, skorupiaki oraz inne bezkręgowce.
Żółw szylkretowy – rozmnażanie
Młode żółwie szylkretowe zazwyczaj przychodzą na świat na plażach lęgowych znajdujących się w Meksyku, Seszelach, Indonezji, Sri Lance i Australii. Okres godowy osobników żyjących w Oceanie Atlantyckim trwa od grudnia do kwietnia. W przypadku populacji zasiedlających Ocean Indyjski sezon rozrodczy zaczyna się we wrześniu, a kończy w lutym.
Samce i samice kopulują w wodzie. Później osobniki płci żeńskiej wychodzą na plażę. Tam składają jaja w wykopanym wcześniej dołku. Następnie przykrywają je piaskiem. Młode wykluwają się z jaj po upływie około 2 miesięcy.
Małe żółwiki są ubarwione na czarno. Ich waga w tym czasie wynosi zaledwie 24 g. Zwykle przychodzą one na świat po zmroku. Natychmiast po wyjściu z jaja kierują się w stronę wody. Muszą tam dotrzeć jeszcze przed świtem. W przeciwnym razie grozi im śmierć na skutek ataku drapieżników.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Urial – owca stepowa
- Tchórz zwyczajny – tchórz pospolity – tchórz europejski
- Mastif tybetański – największy pies świata
- Marshosaurus
- Lasy deszczowe na Antarktydzie
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Hawksbill_sea_turtle [dostęp: 10.04.2025]
