Klimat i gigantyzm przed potopem

Świat przed potopem był inny niż obecny, włącznie z topografią Ziemi. Nie było skał osadowych i wulkanicznych, które dziś pokrywają Ziemię. Góry były niższe, nie istniały pustynie, morza były płytsze i cieplejsze niż obecnie¹. Klimat był znacznie korzystniejszy. Sprzyjał nie tylko dinozaurom, które osiągały ogromne rozmiary, ale też całej faunie i florze. Jak mógł wyglądać klimat na Ziemi i jaki miał wpływ na rozmiary roślin i zwierząt?

Skutki grzechu: cierpienie i śmierć

Zgodnie z Biblią przed grzechem ludzie i zwierzęta nie jedli mięsa: „Potem rzekł Bóg: Oto daję wam wszelką roślinę wydającą nasienie na całej ziemi i wszelkie drzewa, których owoc ma w sobie nasienie: niech będzie dla was pokarmem! Wszystkim zaś dzikim zwierzętom i wszelkiemu ptactwu niebios, i wszelkim płazom na ziemi, w których jest tchnienie życia, daję na pokarm wszystkie rośliny” (Rdz 1,29-30 BW). 

Jak doszło do tego, że na Ziemi pojawiły się drapieżne gady, w tym dinozaury, których zęby i pazury stanowiły śmiertelne zagrożenie dla innych stworzeń, skoro wszystko to, co Bóg stworzył na początku, było „bardzo dobre”? Ostre zęby i silne pazury nie muszą służyć do zabijania. Na przykład panda ma bardzo silne zęby, a karmi się bambusem. Niedźwiedzie mają wielkie kły i silne pazury, ale używają ich zwykle do jedzenia jagód i korzeni.

Dopiero gdy pojawił się grzech, nastało cierpienie, zabijanie i śmierć (Rdz 6,11). Niektóre zwierzęta stały się drapieżne i mięsożerne. Świadczą o tym ślady po ranach na kościach odkrytych dinozaurów. Zachowały się skamieliny dwóch splecionych ze sobą w walce dinozaurów: mięsożernego welociraptora z roślinożernym protoceratopsem, które zagrzebał sedyment naniesiony przez wodę. Odkryto dinozaury ze spożytymi przez nie ptakami, ssakami, a nawet innymi dinozaurami, zanim zostały zagrzebane przez osad.

Skamieniałe kości odkrytych roślinożernych dinozaurów często mają ślady po atakach drapieżników². Nie oznacza to, że roślinożerne były skazane na porażkę, skoro stanowiły 65%, a mięsożerne tylko 35% wszystkich dinozaurów³. Nie zawsze drapieżne dinozaury były górą, o czym świadczy skamielina dużego ssaka, który pożarł psitakozaura, zanim został zagrzebany przez sedyment⁴. Wiele roślinożernych dinozaurów było wyposażonych w groźne rogi, uzębione paszcze czy potężne ogony, którymi potrafiły się bronić i zadawać śmiertelne ciosy.

Inny skład powietrza?

Świat przed potopem obfitował w bujną roślinność, co skutkowało większą ilością tlenu i dwutlenku węgla w powietrzu niż obecnie. Dowodzą tego pęcherzyki powietrza zamknięte w kawałkach bursztynu. Robert Berner z Uniwersytetu Yale przeprowadził badania w próżni i stwierdził, że gdy powstawał bursztyn, w powietrzu było 32% tlenu⁵. Obecnie jest go tylko 21%, a więc o jedną trzecią mniej. Dzięki temu pterozaury mogły łatwiej unosić się w rzadszym powietrzu, mimo swojej wagi i dużych skrzydeł⁶.

W roślinach przed potopem było kilka razy więcej węgla niż obecnie⁷. Bujniejsza roślinność, wyższy poziom tlenu i dwutlenku węgla, a także ciśnienie powietrza przyczyniały się do korzystniejszego klimatu. Większa była wilgotność powietrza, różnice między temperaturą dzienną i nocną były mniejsze, a susze, huragany czy sztormy praktycznie nie występowały⁸.

Dzięki temu ludzie, zwierzęta i rośliny mogli żyć dłużej i osiągać większe rozmiary niż obecnie⁹. Badania przeprowadzone na Uniwersytecie w Tel Awiwie oraz w Centrum Medycznym Shamir w Izraelu wykazało, że terapia tlenem hiperbarycznym pod zwiększonym ciśnieniem atmosferycznym hamuje proces starzenia komórek krwi¹⁰.

Gigantyzm przed potopem

Badania prowadzone przez Alexandra Kaisera i Michaela Quinlana z Uniwersytetu Midwestern potwierdziły, że flora i fauna osiągały kiedyś większe rozmiary niż obecnie za sprawą większej ilości tlenu i ciśnienia w powietrzu¹¹.

O obfitości i gigantyczności przedpotopowej roślinności świadczą grube złoża węgla. Są one dowodem na to, że paprotniki osiągały kiedyś wiele metrów, liście paproci 2 m długości, a widłaki 30 m wysokości¹². W kopalni węgla w Kolumbii odkryto szczątki gigantycznego węża, którego nazwano titanoboa. Miał około 15 m długości, ważył tonę, a jego czaszka mierzyła 1,5 m. Podobne rozmiary miał wąż, którego skamielinę odkryto w Indiach, dlatego nazwano go Vasuki indicus.

Skrzydła niektórych ważek miewały 75 cm rozpiętości¹³. Płazy i gady osiągały ogromne rozmiary¹⁴. Na przykład botanik Hugh Falconer odkrył skamielinę żółwia (Colossochelys Atlas), którego skorupa miała 4,5 x 6 m, czyli rozmiar dwóch ciężarówek. Większe rozmiary miały też niedźwiedzie, renifery, żyrafy, wielbłądy czy słonie.

Podaje to w wątpliwość teorię ewolucji, gdyż według niej gabaryty zwierzęcia zwiększają się, gdy ewoluuje w bardziej złożoną formę. Tymczasem dzisiejsze ssaki i gady są mniejsze od prehistorycznych. Gigantyczne rozmiary szły zapewne w parze z długowiecznością. Sugerują to kolosalne rozmiary gadów, w tym dinozaurów, które zapewne żyły długo, aby je osiągnąć, jako że gady rosną tak długo, jak żyją. O długowieczności przed potopem świadczą też genealogie patriarchów w Księdze Rodzaju (Rdz 5,1-31), czemu poświadczają tacy starożytni badacze, jak Hestiajos z Perintu, Mochos Fenicki, Hezjod, Hekatajos, Hellenik, Akusialaos, Eforos i Mikołaj z Damaszku¹⁵.

Czynniki sprzyjające gigantyzmowi i długowieczności

Główną przyczyną większych rozmiarów i długowieczności przed potopem były lepsze geny i mniejsza liczba mutacji niż obecnie. Następnym powodem było nieskażone środowisko i zdrowszy pokarm. Kolejnym czynnikiem był wspomniany wyżej wyższy poziom tlenu i dwutlenku węgla, przyczyniając się do umiarkowanego klimatu na całym obliczu ziemi¹⁶.

Korzystny wpływ miało silniejsze pole magnetyczne, które chroni życie przed szkodliwym promieniowaniem kosmicznym¹⁷. Z pomiarów wynika, że ziemskie pole magnetyczne słabnie o 50% co 1400 lat¹⁸. Oznacza to, że przed potopem było ono znacznie silniejsze, a zatem blokowało dużo więcej promieni kosmicznych niż obecnie¹⁹. W rezultacie ludzie i zwierzęta żyli wielokrotnie dłużej niż dzisiaj, co potwierdzają biblijne genealogie (Rdz 5,1-31).

Geofizyk John Baumgardner z laboratorium w Los Alamos wysunął tezę, że atmosfera okołoziemska była przed potopem grubsza i zawierała więcej pary wodnej niż obecnie. Dzięki temu klimat na całej ziemi był cieplejszy, o czym świadczy tropikalna flora i fauna, której ślady zachowały się w złożach węgla i pod lodem na biegunach. Ta ochronna warstwa uległa zapewne uszkodzeniu na początku potopu, gdy popękała skorupa ziemska i „wytrysnęły źródła wielkiej otchłani” (Rdz 7,11 BW). Brak opisanych wyżej warunków przyczynił się między innymi do skrócenia życia na ziemi po potopie.

Polecamy również poniższe artykuly:

• Potop czy lokalna powódź?
• Czy złoża ropy powstały w rezultacie potopu?
• Dieta dinozaurów świadczy o potopie
• Tlenoterapia hiperbaryczna a przedpotopowa długowieczność

Przypisy

1. D. S. Allan, J. B. Delair, When the Earth Nearly Died, Lower Lake, 1995, s. 241.
2. M. J. Oard, Dinosaur Challenges and Mysteries, Atlanta, 2021, s. 38.
3. I. Bagoly, L. Demeter, J. Donsz, I. Cz. Horvathne, M. Oldal, L. Szel (red.), Groźne dinozaury i zwierzęta prehistoryczne, Warszawa, 2013, s. 141.
4. Y. Hu, J. Meng, Y. Wang, C. Li, Large Mesozoic mammals fed on young dinosaurs, „Nature”, 433, 2005, s. 149-152.
5. Putting On Ancient Airs, „Time”, 9 listopada 1987, s. 82.
6. I. Anderson, Dinosaurs Breathed Air Rich in Oxygen, „New Scientist”, 116/1585, 1987, s. 25.
7. M. J. Oard, J. K. Reed, How Noah’s Flood Shaped Our Earth, Powder Springs: Creation Book Publishers, 2017, s. 57; R. D. Holt, Evidence for a Late Cainozoic Flood/post-Flood Boundary, „Journal of Creation”, 10/1, 1996, s. 128-167.
8. D. S. Allan, J. B. Delair, When the Earth…, op. cit.
9. A. E. R. Cannell, The Engineering of the Giant Dragonflies of the Permian: Revised Body Mass, Power, Air Supply, Thermoregulation and The Role of Air Density, „Journal of Experimental Biology”, 221/19, 2018; T. Clarey, Dinosaurs: Marvels of God’s Design, Green Forest, 2015, s. 30; I. Bagoly, L. Demeter, J. Donsz, I. Cz. Horvathne, M. Oldal, L. Szel (red.), Groźne dinozaury…, op. cit., s. 53; T. Clarey, Carved in Stone, Dallas, 2021, s. 168-169.
10. J. P. Tomkins, Hyperbaric Research and the Pre-Flood Atmosphere, Institute for Creation Science, 28 grudnia 2020, https://www.icr.org/article/hyperbaric-research-and-the-pre-flood-atmosphere/ [dostęp: 10.06.2025]; Y. Hachmo, A. Hadanny, R. A. Hamed, M. Daniel-Kotovsky, M. Catalogna, G. Fishlev, E. Lang, N. Polak, K. Doenyas, M. Friedman, Y. Zemel, Y. Bechor, S. Efrati, Hyperbaric Oxygen Therapy Increases Telomere Length And Decreases Immunosenescence In Isolated Blood Cells: A Prospective Trial, „Aging”, 2020, https://www.aging-us.com/article/202188/text [dostęp: 10.06.2025]; Hyperbaric Oxygen Treatment: Clinical Trial Reverses Two Biological Processes Associated with Aging in Human Cells, American Friends of Tel Aviv University, w: „ScienceDaily”, 20 listopada 2020, https://www.sciencedaily.com/releases/2020/11/201120150728.htm [dostęp: 10.06.2025].
11. Giant Insects Might Reign If Only There Was More Oxygen in The Air, American Physiological Society, w: „ScienceDaily”, 12 października 2006, https://www.sciencedaily.com/releases/2006/10/061012093716.htm [dostęp: 10.06.2025].
12. A. A. Snelling, Earth’s Catastrophic Past: Geology, Creation and the Flood, Dallas, 2009, s. 558, 571.
13. I. Bagoly, L. Demeter, J. Donsz, I. Cz. Horvathne, M. Oldal, L. Szel (red.), Groźne dinozaury…, op. cit., s. 53.
14. T. Clarey, Carved in Stone, op. cit., s. 168.
15. J. Flawiusz, Dawne dzieje Izraela, 1, 2:9.
16. J. Hebert, The Ice Age and Climate Change, Dallas, 2021, s. 78.
17. J. D. Morris, The Geology Book, Green Forest, 2000, s. 8.
18. D. R. Humphreys, The Earth’s Magnetic Field Is Still Losing Energy, „Creation Research Society Quarterly”, 39/1, 2002, s. 1-11; W. T. Brown, In the Beginning, Phoenix, 2008, s. 25.
19. D. DeYoung, Thousands… Not Billions, Green Forest, 2005, s. 59.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.