Dowody globalnego potopu

Zobacz również
Posłuchaj artykułu
1.0x
0:00 ...
Audio generowane przez AI i może zawierać błędy

Słowo „potop” oznaczało w dawnych źródłach gigantyczny kataklizm (hebr. mabbul, gr. kataklysmos). Doskonale oddaje ono procesy geologiczne towarzyszące potopowi, które były skutkiem spękania skorupy ziemskiej, subdukcji, masowych erupcji wulkanów, trzęsień ziemi, potężnych huraganów i sztormów, które zdzierały glebę z lądu i grzebały florę i faunę w niesionym przez wodę osadzie1. Pozostawiły one ślady globalnego kataklizmu, które pokrótce przedstawiam poniżej.

DowodyPotopu

Miliardy skamielin na całej ziemi

Flora i fauna, pogrzebana masami osadu, pozostawiła rozległe złoża węgla i miliardy skamielin na całym świecie. Dziś skamieniałości nie powstają, chyba że w wyniku kataklizmów, takich jak powodzie czy erupcje wulkanów, gdy osad szybko pogrzebie zwierzę. W przeciwnym razie martwe zwierzę pada ofiarą bakterii i padlinożerców. Nawet potężne bizony, zabite i pozostawione na prerii, uległy całkowitemu rozkładowi w ciągu zaledwie kilkudziesięciu lat. Nie zamieniły się w skamieliny, ponieważ proces fosylizacji wymaga szczególnych warunków, takich jak pogrzebanie w osadzie.

Poważnym problemem dla teorii ewolucji jest fakt, że niemal wszystkie warstwy osadowe – od kambru do trzeciorzędu – zawierają skamieniałości organizmów morskich. Stworzenia lądowe niemal zawsze są zagrzebane z morskimi, co wskazuje, że zostały pogrzebane przez wodę niosącą ogromne ilości osadów. Obecność miliardów skamielin na wszystkich kontynentach świadczy o globalnym zasięgu kataklizmu, który je zagrzebał. 

Liczne morskie skamieniałości występują na wyżynach, w tym na najwyżej położonych warstwach Wielkiego Kanionu, takich jak Kaibab, który znajduje się na około 2400 m n.p.m., setki kilometrów od oceanu2. W grupie Supai znaleziono szczątki roślin lądowych w mułowcach, natomiast w odpowiadających im poziomach dalej na zachód występują ramienionogi i inne skamieniałości morskie. To pasuje do wielkiej katastrofy, w czasie której środowiska lądowe i morskie zostały zniszczone, przetransportowane i pogrzebane w zmieniających się warunkach globalnego kataklizmu.

Ludzie niezorientowani oczekują w przypadku potopu regularnego wymieszania różnych organizmów, na przykład dinozaurów z końmi czy ssaków z trylobitami. Tak się jednak nie dzieje nawet podczas zwykłych powodzi. W czasie kataklizmu osady i martwe zwierzęta nie odkładają się chaotycznie, lecz w pewnym porządku. Organizmy mogą być sortowane wskutek transportu hydrodynamicznego oraz różnic w rozmiarze, kształcie, gęstości i wyporności, a przede wszystkim dlatego, że przed katastrofą zamieszkiwały różne środowiska i głębokości. Znaczenie miały również ich mobilność oraz kolejność niszczenia poszczególnych siedlisk i pogrzebania ich mieszkańców. Dlatego jedynie laik będzie oczekiwał przypadkowej mieszaniny wszystkiego ze wszystkim w rezultacie potopu czy choćby tylko powodzi. A w rzeczywistości nawet globalny kataklizm pozostawia zapis kopalny w dużym stopniu uporządkowany ekologicznie i hydrodynamicznie.

Milion formacji geologicznych

Na świecie istnieje około miliona formacji skał osadowych, co najłatwiej wyjaśnia globalny potop3. Wiele z tych formacji ma rozmiary, których nie sposób wyjaśnić lokalnymi procesami geologicznymi. Niektóre są bowiem przeogromne, na przykład formacja Tyee w stanie Oregon ma ponad 3000 m miąższości i ma 15 000 km² powierzchni. Formacja Karoo w Afryce Południowej ma kilometry grubości i zajmuje 500 000 km2. Jak mogły powstać tak grube i rozległe warstwy, jeśli nie za sprawą potężnych fal globalnego potopu?

Niektóre warstwy skał osadowych ciągną się wzdłuż całych kontynentów. Na przykład warstwy piaskowca Tapeat i wapienia Redwall, które widać w Wielkim Kanionie, rozciągają się na całą szerokość Ameryki, a przez Atlantyk sięgają Wielkiej Brytanii. Złoża kredy, z których powstały białe klify w południowej Anglii, ciągną się przez Francję, Holandię, Niemcy, Polskę, po Turcję, Izrael i Egipt, a nawet do środkowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych i Australii Zachodniej4. Nie ma powolnych procesów geologicznych, które mogłyby wyjaśnić powstanie takich formacji, natomiast potop to umożliwia.

Osady przenoszone na ogromne odległości

Osady często pochodzą z odległych miejsc, gdzie nastąpiła szybka erozja, po czym gwałtowne prądy morskie przeniosły je na inne miejsca, często na dużą odległość. Przykładem może być słynna skała Uluru w środkowej Australii, mierząca 300 m wysokości i 8 km obwodu. Formacja, której wierzchołkiem jest skała Uluru sięga 6000 m w głąb ziemi5. Tworzy ją gruboziarnisty piaskowiec, zawierający charakterystyczne minerały, dzięki czemu wiemy, że jego piasek pochodzi z odległości 100 km. Ziarna i sposób, w jaki zostały przesortowane, świadczą, że piasek został szybko przetransportowany i złożony tam, gdzie jest do dziś. Nie ma powolnych procesów geologicznych, które wyjaśniają, jak góra piasku o wysokości 6000 m została przeniesiona na dystans 100 km. Jedynie potop mógł tego dokonać.

Innym przykładem przeniesienia osadu może być piękny piaskowiec Navajo, który nieraz podziwiałem, zwiedzając parki narodowe Glen Canyon, Zion i Bryce. Jego piasek jest bogaty w kwarc, który nadał mu charakterystyczny jasny kolor. Zawiera on ziarna cyrkonu, a ponieważ cyrkon zawiera promieniotwórczy uran, dlatego łatwo ustalić pochodzenie piasku Navajo Sandstone. Niedawne badania wykazały, że pochodzi on z Appalachów, Pensylwanii, Nowego Jorku i Kanady6. Nie ma powolnych procesów geologicznych, które mogłyby przetransportować takie masy piasku na odległość ponad 2000 km wzdłuż kontynentu i złożyć na południu stanu Utah7.  

Wskaźniki kierunku przepływu wody podczas powstawania piaskowca Navajo (warstwa jury) czy też piaskowca Coconino (warstwa permu) świadczą, że woda płynęła z północnego wschodu i wschodu na południowy zachód na całej powierzchni Ameryki Północnej. Te warstwy powstawały – według chronologii ewolucjonistycznej – przez około 100 mln lat. Dlatego ten, kto odrzuca potop, nie potrafi wskazać procesu geologicznego, który mógłby wyjaśnić, jak materiał piaskowców Navajo i Coconino został przeniesiony do Utah ze wschodniej części Ameryki Północnej. Nie jest bowiem możliwe, aby gigantyczna rzeka płynęła w tym kierunku przez 100 mln lat, nie pozostawiając śladów.

Brak śladów erozji

Wyznawcy aktualizmu geologicznego wierzą, że nagromadzenie materiału potrzebnego do uformowania wielu warstw skał osadowych trwało setki tysięcy, a nawet miliony lat. Jednakże, gdyby tak było, to należałoby się spodziewać znaczącej erozji na skutek długotrwałego działania warunków atmosferycznych po powstaniu każdej z warstw. Tak jednak nie jest. Między warstwami osadowymi nie ma śladów zaawansowanej erozji. Ich powierzchnia jest zwykle płaska i gładka, tak jakby zostały nałożone jedna na drugą w krótkim czasie. 

Widać to dobrze między warstwami Wielkiego Kanionu, na przykład piaskowcem Coconino a formacją Hermit, albo warstwami znajdującymi się poniżej wapienia Redwall. Jeśli występują tam ślady erozji między poszczególnymi warstwami, to są gwałtowne i świadczą o kataklizmie, a nie o stopniowym i powolnym procesie ich formowania. Na przykład poniżej wapienia Redwell leży wapień Muav, który uległ gwałtownej erozji w kilku miejscach. Powstały tam kanały wypełnione piaskiem wapiennym, który utworzył wapień zwany Temple Butte. Poza takimi przypadkami warstwy osadowe są płaskie.

Innym spektakularnym przykładem licznych warstw osadowych, między którymi nie ma śladów erozji, jest skała Dún Briste u wybrzeża Irlandii. Ewolucjoniści datują ich powstanie na wiele tysięcy lat podczas kambru i przyjmują, że powstały w środowisku morskim8. Problem w tym, że fale i prądy morskie należą do najpotężniejszych sił erozyjnych znanych na Ziemi. Jeśli te warstwy powstawały przez wiele tysięcy lat na dnie morza, to dlaczego nie ma między nimi śladów erozji ani przekształceń? Skała Dún Briste świadczy dobitnie, że warstwy osadowe odkładały się szybko jedna na drugiej za sprawą gwałtownego kataklizmu wodnego.

Działanie potopu doskonale wyjaśnia zarówno gwałtowną erozję w miejscach, które były wyeksponowane, jak i brak erozji tam, gdzie warstwy odkładały się szybko jedna na drugiej. Natomiast nie pasuje to do modelu aktualizmu geologicznego, który zakłada stopniowe odkładanie się warstw osadowych przez tysiące czy miliony lat. Skały osadowe i zawarte w nich miliardy skamielin stanowią zapis gigantycznego kataklizmu, a nie kronikę stopniowych procesów trwających setki milionów lat.

DunBristeSkalyOsadoweKol

Cmentarzyska zwierząt

O globalnym zasięgu potopu świadczą wielkie cmentarzyska zwierząt. Na przykład w jednej tylko warstwie Wielkiego Kanionu, zwanej wapieniem Redwall, znajdują się miliony skamieniałych łodzikowców9. Takie cmentarzyska ciągną się nieraz kilometrami na różnych kontynentach. Ewolucjoniści mają problem, aby wyjaśnić to globalne zjawisko za pomocą procesów lokalnych. Podobną trudność mają z odpowiedzią na pytanie: jak doszło do powstania miliardów skamieniałości, skoro ich dobry stan wymaga szybkiego pogrzebania, bo inaczej ich ciała uległyby rozkładowi i padły ofiarą padlinożerców i bakterii? Ile lokalnych katastrof połączonych z gwałtowną sedymentacją musiałoby nastąpić we wszystkich warstwach osadowych na wszystkich kontynentach, aby powstał obserwowany zapis kopalny? 

Ogromnym problemem dla teorii ewolucji są zwierzęta lądowe pogrzebane z morskimi. Obecnie tak się nie dzieje, wyjąwszy lokalne katastrofy. Owszem, pojedyncze szczątki zwierząt lądowych mogły trafić do morza wskutek działania rzek, sztormów czy powodzi, ale jaki proces przemieścił, wymieszał, posortował i szybko pogrzebał miliardy różnorodnych organizmów na całym świecie, w tym lądowych, które praktycznie zawsze są wymieszane z morskimi? Przykładami takich stanowisk mogą być: Lowerverse Bonebed w USA, Dinosaur Park-Bearpaw w Kanadzie, Mangahouanga Stream, Formacja Tahora w Nowej Zelandii, Formacja Allen w Argentynie czy też Kem Kem Group w Maroku.

skamieliny-potop-2
Skamieniała ryba, która zginęła w trakcie swojego ostatniego posiłku, nie zdążywszy połknąć mniejszej ryby, zanim została gwałtownie pogrzebana.

Im większa liczba osobników, różnorodność reprezentowanych środowisk, stopień wymieszania i transportu oraz im szybsze pogrzebanie szczątków, tym większego i bardziej energetycznego procesu wymaga ich powstanie. Skamieliny morskich stworzeń występują w skałach osadowych od kambru po trzeciorzęd, nawet na wyżynach i górach10. Tego nie da się wyjaśnić lokalnymi powodziami. Zapis kopalny obejmuje miliardy skamieniałości na wszystkich kontynentach, dlatego ewolucjoniści muszą wyjaśnić kataklizm o skali globalnej, a nie jedynie pojedyncze lokalne przypadki. Takiego wyjaśnienia nie posiadają.

Najbardziej spektakularnym przykładem wielkich cmentarzysk zwierząt są złoża ze szczątkami dinozaurów. Dotąd odkryto kilka tysięcy szkieletów, a wśród nich okazy, które ważyły 100 ton. Nie da się wyjaśnić gwałtownej śmierci tych silnych zwierząt lokalnymi powodziami, gdyż do ich pogrzebania były potrzebne fale o sile tsunami, niosące gigantyczne masy osadów. Tylko taki kataklizm mógł utopić i zagrzebać kolosalne gady, które potrafiły pływać. Żadna powódź nie jest w stanie wytworzyć fal i osadu, aby pogrzebać miliardy stworzeń, włącznie z ogromnymi dinozaurami tak, by zamieniły się w skamieliny. Lokalną powódź wyklucza też fakt, że skamieliny zwierząt, w tym dinozaurów, występują na wszystkich kontynentach.

Potop pogrzebał dinozaury, a nie asteroida miliony lat temu. Zapis kopalny i najnowsze badania świadczą, że dinozaury utonęły i zostały szybko pogrzebane osadami. Ogromne warstwy skał osadowych, które zawierają ich skamieniałości rozciągają się na tysiącach kilometrów kwadratowych. Potężne fale potopu przeniosły i szybko pogrzebały dinozaury pod masywnymi złożami mułu, piasku, sedymentu i popiołu wulkanicznego, co stworzyło warunki niezbędne do fosylizacji. Warstwy te zalegają wszystkie kontynenty i zawierają miliony skamieniałości, głównie morskich, co świadczy, że morze zakryło cały glob. Co znamienne, w kościach dinozaurów odkryto miękką tkankę, naczynia krwionośne i włókna kolagenowe11. To świadczy, że ich wiek należy liczyć w tysiącach lat, a nie w milionach.

Paleontolog Charles Sternberg poświęcił swoje życie badaniu skamielin dinozaurów w Ameryce Północnej. Zauważył on, że ponad 70% ankylozaurów zostało zagrzebanych w pozycji na wznak, a pozostałe na boku12. Prowadzi to do nieuchronnego wniosku, że zginęły przez utopienie. W wodzie ciała martwych ankylozaurów przechylały się na plecy lub na bok. Powodowały to z jednej strony gazy gromadzące się w jamie brzusznej, a z drugiej ciężki pancerz pokrywający grzbiety tych dinozaurów. Model komputerowy potwierdził, że wzdęte brzuchy i pancerz na plecach ankylozaurów powodowały przechylanie się ich martwych ciał na wznak13. Ta pozycja wskazuje, że zginęły przez utopienie, a uniknęły rozczłonkowania lub rozkładu, ponieważ zostały szybko zakryte osadami niesionymi przez wody. Pozycja, jaką przyjęły martwe ankylozaury, jest zagadką dla paleontologów, którzy odrzucają potop.

Dlaczego lokalne powodzie odpadają

Lokalne powodzie i teoria aktualizmu geologicznego nie potrafią przekonująco wyjaśnić pochodzenia miliardów skamielin na całej Ziemi. Przy ich pomocy nie sposób wytłumaczyć ogromu morskich skamieniałości we wszystkich warstwach osadowych, włącznie z tymi, które występują na wyżynach i górach. Powodzie nie powodują gigantycznych cmentarzysk zwierząt liczących miliony osobników. Tak jest między innymi w przypadku formacji Green River w USA, gdzie znaleziono miliony ryb pogrzebanych obok tysięcy zwierząt lądowych.

Powodzie nie mogą wyjaśnić istnienia około miliona rozległych formacji skalnych na całym świecie ani powstania grubych złóż węgla, jakie występują na wszystkich kontynentach. Nie istnieją powolne procesy geologiczne zdolne przenieść gigantyczne ilości osadu na ogromne odległości, jak w przypadku skały Uluru czy piaskowca Navajo. Żadna powódź nie potrafi utworzyć ciągłych warstw osadu, które sięgają od Ameryki Północnej po Europę, czy od Europy przez Bliski Wschód po USA i Australię. Mógł tego dokonać tylko potop.

Lokalna powódź nie może odpowiadać za około 500 przekazów o potopie na wszystkich zamieszkałych kontynentach14. Wśród nich są relacje zachowane przez ponad 300 różnych indiańskich plemion w obu Amerykach15. Niektóre pochodzą z regionów, gdzie powodzie nie występują. Tych historii nie da się wyjaśnić sumeryjskimi opowiadaniami ani współczesnymi misjonarzami. Fenomen 500 relacji o potopie ma tylko jedno logiczne wyjaśnienie: potop był historycznym wydarzeniem o tak traumatycznym wpływie, że pozostał w pamięci potomków Noego, nawet gdy rozeszli się po świecie.

Polecamy również poniższe artykuły:


Przypisy

  1. J. R. Baumgardner, Catastrophic Plate Tectonics: The Physics Behind the Genesis Flood, w: R. L. Ivey (red.), Proceedings of the Fifth International Conference on Creationism, 2003, s. 113-126; J. R. Baumgardner, Runaway Subduction as the Driving Mechanism for the Genesis Flood, w: R. E. Walsh (red.), Proceedings of the Third International Conference on Creationism, 1994, s. 63-75; J. R. Baumgardner, Recent Uplift of Today’s Mountains, „Acts & Facts”, 34/3, 2005; J. C. Whitcomb, H. M. Morris, The Genesis Flood: The Biblical Record and Its Scientific Implications, Philadelphia: Presbyterian and Reformed Publishing, 1961, s. 127-128.
  2. E. D. McKee, The Supai Group of Grand Canyon, „U.S. Geological Survey Professional Paper”, 1173, Washington, DC: U.S. Government Printing Office, 1982; E. Garzanti, Stratigraphy and Sedimentary History of the Nepal Tethys Himalaya Passive Margin, „Journal of Asian Earth Sciences”, 17/5-6, 1999, s. 805-827; I. R. Gilbert, N. C. Hughes, P. M. Myrow, Cambrian Microfossils from the Tethyan Himalaya, „Journal of Paleontology”, 90/1, 2016, s. 10-30.
  3. M. Rose, The Noah Code, Genesis Alive, 2015, s. 87.
  4. D. V. Ager, The Nature of the Stratigraphical Record, New York: Wiley, 1981, s. 1-2.
  5. J. Selby, Ayers Rock, „Geology Today”, 5/6, 1989, s. 206-209.
  6. T. Clarey, Carved in Stone, Dallas: ICR, 2021, s. 272.
  7. J. M. Rahl, P. W. Reiners, I. H. Campbell, S. Nicolescu, C. M. Allen, Combined Single-Grain (U-Th)/He and U/Pb Dating of Detrital Zircons from the Navajo Sandstones, „Geology”, 31/9, 2003, s. 761-764; W. W. Dickinson, G. Gehrels, Ages of Detrital Zircons from Permian and Jurassic Eolian Sandstones of the Colorado Plateau, USA: Paleogeographic Implications, „Sedimentary Geology”, 163, 2003, s. 29-66; S. Pratt, Tracing the Navajo Sandstone, „Geotimes”, 48/11, 2003, s. 6-7; C. R. Froede, Eroded Appalachian Mountain Siliciclastics as a Source for the Navajo Sandstone, „Journal of Creation”, 18/2, 2004, s. 3-5.
  8. A. Lees, The Waulsortian „Reefs” of Eire: A Carbonate Mudbank Complex of Lower Carboniferous Age, „The Journal of Geology”, 69, 1961, s. 101-127; L. Hance, E. Poty, François-Xavier Devuyst, Viséan, „Geologica Belgica”, 9, 1-2, 2006, s. 55-62.
  9. S. A. Austin, Grand Canyon: Monument to Catastrophe, Santee: Institute for Creation Research, 1994, 51-52.
  10. T. Clarey, Carved in Stone, op. cit., s. 101-113.
  11. M. H. Schweitzer, J. L. Wittmeyer, J. R. Horner, J. K. Toporski, Soft-Tissue Vessels and Cellular Preservation in Tyrannosaurus rex, „Science”, 307/5717, 25.03.2005, s. 1952-1955; M. H. Schweitzer (red.), Analyses of Soft Tissue from Tyrannosaurus rex Suggest the Presence of Protein, „Science”, 316/5822, 13.04.2007, s. 277-280.
  12. C. Sternberg, cyt. w: A. Lamb, The ‘bloat and float’ ankylosaurs of Alberta, Creation.org, https://creation.com/bloat-and-float-ankylosaurs [dostęp: 24.09.2026]; J. C. Mallon (red.), A “bloat-and-float” taphonomic model best explains the upside-down preservation of ankylosaurs, „Palaeoecology”, 15.05.2018, 497, s. 117-127.
  13. J. C. Mallon (red.), A “bloat-and-float” taphonomic model…, op. cit., s. 117-127; A. Lamb, The ‘bloat and float’…, op. cit.
  14. T. H. Gaster, Myth, Legend, and Custom in the Old Testament, New York: Harper & Row, 1969, s. 82; R. Schoch, Voyages of the Pyramid Builders, New York: Penguin, 2003, s. 249; G. Hancock, Fingerprints of the Gods, New York: Tree Rivers Press, 1995, s. 193; H. S. Bellamy, Moons, Myths and Men: A Reinterpretation of the Catastrophic Theory, London: Faber & Faber, 1936, s. 120; J. P. Robinson, The Myth of Man, Kingston: Earthrise Books, 2018, s. 401; J. G. Frazer, Folklore in the Old Testament: Studies in Comparative Religion, Legend and Law, New York: Avenel Books, 1923, s. 46-143; R. Conolly, Flood, „Creation”, 13/1, 2000/2001, s. 29; C. Berlitz, The Mystery of Atlantis, New York: Avon, 1984, s. 98; J. Whitcomb, H. Morris, The Genesis Flood…, op. cit., s. 48; D. Gish, Dinosaurs by Design, Green Forest: Master Books, 1992, s. 74; T. LaHaye, J. Morris, The Ark on Ararat, Nashville: Thomas Nelson, 1976, s. 235; D. J. Kennedy, J. Newcombe, What If the Bible Had Never Been Written?, Thomas Nelson Publishers, Nashville 1994, s. 164; W. Gitt, Questions I Always Get Asked, Bielefeld: Christliche Literatur-Verbreitung, 1992, s. 118; F. Hitching, The World Atlas of Mysteries, London: Pan Books, 1978, s. 165; M. W. Meyer, The Ancient Mysteries: A Sourcebook, San Francisco: Harper & Row, 1987, s. 5.
  15. N. Liguori, Echoes of Ararat: A Collection of Over 300 Flood Legends from North and South America, Green Forest: Master Books, 2021, passim.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.

Jeśli podzielasz naszą misję i chciałbyś wesprzeć nasze działania, możesz to zrobić:

Z góry dziękujemy za okazaną nam pomoc!

Zobacz również

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Popularne artykuły