Jaki jest wiek Ziemi?

Wiek Ziemi budzi burzliwe dyskusje. Kreacjoniści idący za biblijną chronologią wierzą, że życie na Ziemi trwa tysiące lat, podczas gdy ewolucjoniści datują jej wiek na 4,5 mld lat. Istnieją przesłanki wspierające pogląd, że Ziemia jest młoda, którym warto się przyjrzeć, takie jak słabnące pole magnetyczne Ziemi oraz obecność helu w kryształach cyrkonu.

Słabnące pole magnetyczne Ziemi

Ziemię otacza pole magnetyczne, które chroni życie przed szkodliwym promieniowaniem kosmicznym¹. Można zmierzyć jego natężenie, a także tempo, w jakim słabnie, ponieważ dysponujemy pomiarami pola magnetycznego począwszy od 1845 roku. Wynika z nich, że energia pola magnetycznego Ziemi słabnie około 5% co 100 lat². Dane archeologiczne świadczą, że około 1000 roku było ono około 40% silniejsze niż obecnie³. Z tego wynika, że ziemskie pole magnetyczne słabnie o 50% co 1400 lat⁴. W oparciu o te dane można obliczyć, że Ziemia ma poniżej 10 000 lat.

Ewolucjoniści przyjmują, że pole magnetyczne utrzymuje się na podobnym poziomie od 4,5 mld lat. Nie potrafią jednak przekonująco wyjaśnić, jak to jest możliwe, skoro z aktualnych i archeologicznych danych wynika, że słabnie ono o 50% w ciągu 1400 lat. Jak przyznał Tim Folger: „Nie rozumiemy, jak ziemskie pole magnetyczne trwało miliardy lat. Wiemy, że Ziemia miała pole magnetyczne przez większość swojej historii, ale nie wiemy, jak to możliwe”⁵. Niektórzy próbują to wytłumaczyć odwróceniem pola magnetycznego w przeszłości, co rzekomo wzmocniło ziemskie pole magnetyczne, co wydaje się pobożnym życzeniem, ponieważ takie zjawisko wyssałoby energię szybciej niż w tempie 50% co 1400 lat⁶.

Z tempa, w jakim pole magnetyczne słabnie, można wnioskować, że przed potopem było ono znacznie silniejsze niż teraz. Dzięki temu blokowało więcej promieni kosmicznych niż obecnie, co chroniło florę i faunę przed ich szkodliwym wpływem⁷. W rezultacie ludzie i zwierzęta mogli żyć wielokrotnie dłużej niż dzisiaj, co wynika z biblijnych genealogii sięgających czasów sprzed potopu (Rdz 5,1-31). Skamieliny dinozaurów świadczą, że osiągały one ogromne rozmiary. Gady rosną przez całe życie, czyli te dinozaury musiały żyć bardzo długo, aby osiągnąć taką masę jak niektóre zauropody o wadze 100 ton. Biblia słusznie nazywa je największym stworzeniem Bożym (Hi 40,19).

Jeśli przyjąć tempo, w jakim pole magnetyczne słabnie, to Ziemia liczy zaledwie 6000 lat, co koresponduje z biblijnymi genealogiami. Russell Humphreys, fizyk badający pole magnetyczne, napisał, że „zawsze traciło energię, mimo pewnych wahań, dlatego nie może być starsze niż 10 000 lat”⁸. Humphreys stworzył model, z którego wynika, że Ziemia i inne planety mają około 6000 lat⁹. Jego model zyskał poważanie, kiedy oparte na nim przewidywania znalazły potwierdzenie w pomiarach pola magnetycznego Saturna i Neptuna przez sondę Voyager 2.

Gdyby nasza planeta była starsza niż 10 000 lat, wówczas prąd elektryczny potrzebny do zasilania jej pola magnetycznego przed okresem 10 000 byłby tak silny, że stopiłby skorupę ziemską i wyniszczyłby życie¹⁰. Nie inaczej jest w przypadku Jowisza, Saturna, Urana czy Neptuna, gdyż pole magnetycznie tych planet słabnie w podobnym tempie jak ziemskie, a mimo to wciąż jest silne. Nie pozwala to datować tych planet ani Ziemi na miliardy lat, bo biorąc pod uwagę tempo, w jakim pole magnetyczne słabnie, miliardy lat temu byłoby tak silne, że wszystkie wymienione planety uległyby dezintegracji¹¹.

Hel w kryształach cyrkonu

Hel pochodzi głównie z rozpadu uranu w kryształach cyrkonu. Hel jest gazem szlachetnym, czyli nie wiąże się z innymi atomami. Ze względu na tę charakterystykę i swoją lekkość hel szybko ulega dyfuzji, czyli ulatuje do atmosfery. Tempo dyfuzji helu jest znane¹². Hel nie ulatnia się aż tak szybko jak powietrze spuszczone z balona, ale dość szybko, aby zniknąć ze wszystkich skał na Ziemi w niespełna 100 000 lat. Stanowi to problem dla ewolucjonistów, bo jeśli Ziemia ma 4,5 mld lat, to dlaczego w jej skałach jest pełno helu?

W 1974 roku geofizycy z Los Alamos National Laboratory dowiercili się aż do skał prekambryjskich w Fenton Hill w stanie Nowy Meksyk. Ewolucjoniści datują warstwy prekambryjskie na ponad 500 mln lat, natomiast kreacjoniści na okres sprzed potopu. Uczeni pobrali próbki ze skał granitowych datowanych na 1,5 mld lat. Ku ich zaskoczeniu ich kryształy wciąż zawierały hel¹³. Na głębokości 1000 m pozostało go aż 58%, a na głębokości 2900 metrów 17%¹⁴. Na większej głębokości jest go mniej, gdyż panuje tam wyższa temperatura, co sprawia, że hel uwalnia się szybciej.

Obecność helu w skałach prekambryjskich, datowanych metodami izotopowymi na 1,5 mld lat, stanowi wyzwanie dla teorii ewolucji. Zgodnie z tempem dyfuzji helu, które zostało zmierzone i nikt go nie kwestionuje, już po 100 000 latach nie powinno go być w skałach. Jego ilość, która pozostała w skałach prekambryjskich, świadczy, że powstały one zaledwie około 6000 lat temu¹⁵.

Na tym przykładzie można się przekonać, że izotopowe metody datowania skał są bez wartości, gdyż ewidentnie w przeszłości doszło do przyspieszenia rozpadu jądrowego, zapewne pod wpływem aktywności sejsmicznej podczas potopu, dlatego ilekroć datowano przy ich pomocy skały, których wiek jest znany, rezultatem były ogromne błędy rzędu setek tysięcy, a nawet milionów lat¹⁶.

Podsumowanie

Nawet najstarsze skały na ziemi, które pochodzą z warstw prekambryjskich, wciąż zawierają hel. Świadczy to, że wiek tych skał należy liczyć w tysiącach, a nie miliardach lat. Ziemskie pole magnetyczne słabnie o 50% co 1400 lat, co pozwala obliczyć, że Ziemia ma poniżej 10 000 lat. Te dane wspierają biblijną chronologię, natomiast zaprzeczają ewolucjonistycznej.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Ludzka populacja nie ma sensu według teorii ewolucji
• Radioaureole a wiek geologiczny Ziemi
• Pierścienie Saturna dowodem na młody wiek Układu Słonecznego

Przypisy

1. J. D. Morris, The Geology Book, Green Forest, 2000, s. 8.
2. K. L. McDonald, R. H. Gunst, An Analysis of the Earth’s Magnetic Field from 1834 to 1965, „ESSA Technical Report”, 1967, cyt. w: A. A. Snelling, D. Menton, D. R. Faulkner, G. Purdom, What Are Some of the Best Evidences in Science of a Young Creation, w: K. Ham (red.), The New Answers Book, t. 4, Green Forest, 2013, s. 120.
3. R. T. Merrill, M. W. McElhinney, The Earth’s Magnetic Field, London, 1983, s. 101-106.
4. D. R. Humphreys, The Earth’s Magnetic Field Is Still Losing Energy, „Creation Research Society Quarterly”, 39/1, 2002, s. 1-11; W. T. Brown, In the Beginning, Phoenix: Center for Scientific Creation, 2008, s. 25; A. A. Snelling, D. Menton, D. R. Faulkner, G. Purdom, What Are Some of the Best Evidences in Science of a Young Creation, w: K. Ham (red.), The New Answers Book, t. 4, Green Forest, 2013, s. 120.
5. T. Folger, Journeys to the Center of the Earth: Our planet’s core powers a magnetic field that shields us from a hostile cosmos. But how does it really work?, „Discover”, July/August 2014.
6. A. A. Snelling, D. Menton, D. R. Faulkner, G. Purdom, What Are Some of the Best Evidences…, op. cit.
7. D. DeYoung, Thousands… Not Billions, Green Forest, 2005, s. 59.
8. D. R. Humphreys, The Mystery of Earth’s Magnetic Field, Institute of Creation Research, 1.02.1989, w: www.icr.org/article/292 [dostęp: 23.07.2025].
9. D. R. Humphreys, Planetary Magnetic Dynamo Theories: A Century of Failure, w: „Proceedings of the International Conference on Creationism”, t. 7, 2013; Successful Predictions by Creation Scientists, „Answers in Genesis”, w: https://answersingenesis.org/creation-science/successful-predictions-creation-scientists/ [dostęp: 23.07.2025].
10. J. Morris, Earth’s Magnetic Field, „Acts & Facts”, 2010, 39/8, s. 16.
11. J. Lisle, The age of the cosmos – what you have not been told, w: H. M. Morris III (red.), Creation Basics & Beyond: An In-Depth Look at Science, Origins, and Evolution, Dallas, 2013, s. 308.
12. D. R. Humphreys, Marginalia, „American Scientist”, 35, 1947, s. 118; M. A. Cook, Where Is the Earth’s Radiogenic Helium?, „Nature”, 179/4557, 1957, s. 214; S. W. Reiners, K. A. Farley, H. J. Hicks, The Diffusion and (U-Th)/He Thermochronometry of Zircon: Initial Results from Fish Canyon Tuff and Gold Butte, Nevada, „Tectonophysics”, 349/4, 2002, s. 297-308; D. R. Humphreys, Helium Diffusion Rates Support Accelerated Nuclear Decay, w: R. L. Ivey (red.), Proceedings of the Fifth International Conference on Creationism, 2003, s. 175-196; D. R. Humphreys, Young Helium Diffusion Age of Zircons Supports Accelerated Nuclear Decay, w: L. F. Vardiman, A. A. Snelling, E. F. Chaffin, Radioisotopes and the Age of the Earth: Results of a Young-Earth Creationist Research Initiative, El Cajon, 2005, s. 25-200.
13. R. V. Gentry, G. L. Glish, E. H. McBay, Differential Helium Retention in Zircons: Implications for Nuclear Waste Containment, „Geophysical Research Letters”, 9/10, 1982, s. 1129-1130.
14. D. DeYoung, Thousands… Not Billions, op. cit, s. 71.
15. R. V. Gentry, Radiohalos in a radiochronological and cosmological perspective, „Science”, 184, 1974, s. 62-65; R. V. Gentry, Creation’s Tiny Mystery, Knoxville, 2000, passim; A. A. Snelling, D. Menton, D. R. Faulkner, G. Purdom, What Are Some of the Best Evidences…, op. cit., s. 123.
16. J. Woodmorappe, Studies in Flood Geology, El Cajon, 1999, s. 159-160; J. Woodmorappe, The Mythology of Modern Dating Methods, El Cajon, 1999, s. 13-16.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.