Łasica pospolita – łasica – łaska

Zobacz również
Strona głównaEncyklopedia zwierzątSsakiŁasica pospolita - łasica - łaska

Łasica pospolita (Mustela nivalis), znana także jako łasica albo łaska, jest gatunkiem małego drapieżnego ssaka zaliczanego do rodziny łasicowatych (Mustelidae). Zwierzę należy do rodzaju Mustela obejmującego najmniejszych przedstawicieli rzędu drapieżnych (Carnivora).

Zasięg naturalnego występowania łasic rozciąga się na niemal całą Europę i Azję. Reprezentantów tego gatunku spotyka się powszechnie również w Ameryce Północnej oraz na północy Afryki. Łasice pospolite na przestrzeni ostatnich lat introdukowano z sukcesem także do Nowej Zelandii, na Maltę, Kretę, Azory i wyspę São Tomé. Liczebność populacji tych zwierząt od lat utrzymuje się na stabilnym, wysokim poziomie. Dlatego Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje je za gatunek najmniejszej troski. W obrębie gatunku wyodrębnia się kilkanaście podgatunków.

Opis

Łasica wyróżnia się długą i smukłą sylwetką. Jej ciało jest bardzo elastyczne, a głowa wygląda na stosunkowo niewielką. Małe, wyłupiaste oczy mają na ogół ciemny kolor. Ogon zwierzęcia jest stosunkowo krótki. Jego długość nie przekracza połowy długości całego ciała łaski. Niewielkie łapki wieńczą stopy pokryte gęstym owłosieniem. Cienkie i ostre pazury świetnie sprawdzają się podczas polowań.

Na czaszkę zwierzęcia składa się duża puszka mózgowa i krótki pysk. Budową przypomina ona czaszkę gronostaja. Nie dorównuje jej jednak rozmiarami. Samce dużych podgatunków często mają czaszki o wymiarach podobnych do małych samic gronostaja. Na brzuchach osobników płci żeńskiej występują cztery pary sutków. Można je dostrzec tylko wówczas, gdy trwa okres karmienia młodych. Prącie samców zazwyczaj jest wyprostowane. Odznacza się niewielką długością oraz dużą grubością.

Tkanka tłuszczowa u łasic pospolitych zlokalizowana jest wokół kręgosłupa, nerek, jelit oraz kończyn. Gruczoły zapachowe u zwierzęcia znajdują się pod ogonem. Wydzielają one do otoczenia substancje zapachowe o specyficznej woni. Za ich pomocą ssak znaczy teren. Służą one także odstraszaniu potencjalnych napastników.

Łasice przemieszczają się skacząc. Ślady ich łap zwykle układają się w kilkunasto- lub kilkudziesięciocentymetrowych odstępach. Rozmiary i masa ciała różnią się w zależności od płci. Ważące przeciętnie od 36 do 250 g samce zwykle mają od 13 do 26 cm, a ich ogony dorastają maksymalnie do około 9 cm. Dla samic charakterystyczna jest natomiast długość od 11 do 20 cm i waga na poziomie od 29 do 117 g. Ogon osobnika płci żeńskiej osiąga około 6 cm długości.

Łaski zmieniają futro przed nastaniem zimy oraz lata. W chłodniejszych miesiącach ich krótka sierść staje się gęstsza i mocniej przylega do skóry. Letnie owłosienie jest natomiast twardsze i rzadsze. Umaszczenie grzbietu i boków waha się od ciemnokasztanowego po piaskowy. Spód ciała charakteryzuje się jaśniejszym ubarwieniem. Brązowy ogon czasem ma ciemniejszą końcówkę, jednak nigdy nie przybiera ona odcieni czerni. Zimowa sierść u osobników żyjących w chłodniejszych regionach zwykle jest biała.

Występowanie i siedliska łasicy pospolitej

Łasica pospolita występuje powszechnie na półkuli północnej. Liczne populacje tego gatunku odnotowuje się w pasie rozciągającym się od Europy, przez Azję i północną Afrykę aż po północną Amerykę. Gatunek ten sztucznie wprowadzono również do Nowej Zelandii, na Maltę, Kretę, Azory i wyspę São Tomé. Siedliska łasicy znajdują się w niemal wszystkich krajach na Starym Kontynencie i na większości wysp Morza Śródziemnego. Zwierzę zamieszkuje także Japonię i rosyjskie wyspy Sachalin, Kunashir i Iturup.

Łaski preferują pola, lasy, zarośla, tereny skaliste, ogrody i parki jako miejsce do życia i zdobywania pokarmu. Zasiedlają tereny zlokalizowane na wysokości nieprzekraczającej 3000 metrów nad poziomem morza.

Rozród i rozwój

Okres rozrodczy u łasic pospolitych trwa od kwietnia do lipca. Młode przychodzą na świat po 37-dniowej ciąży. Standardowo w jednym miocie jest sześć sztuk. Teoretycznie stają się one zdolne do rozrodu w wieku 3-4 miesięcy. W praktyce jednak osobniki, które nie ukończyły jeszcze pierwszego roku życia, rzadko są w stanie zrodzić silne i zdrowe potomstwo.

Waga młodych tuż po narodzinach oscyluje na poziomie od 1,5 do 4,5 g. Przez pierwszy miesiąc są ślepe i głuche. Na ich nagich ciałach po kilku dobach od przyjścia na świat pojawia się drobny meszek. Linia rozgraniczająca kolorystykę grzbietu i brzucha zaznacza się już u 10-dniowych osobników.

W wieku 2–3 tygodni pojawiają się zęby mleczne, a młode zaczynają jeść pokarm stały. Matka karmi potomstwo przez około 4 miesiące. Już czterotygodniowe młode zwykle są zdolne do pobierania stałego pokarmu. Szybko zdobywają też umiejętność samodzielnego polowania. Łasice z reguły przeżywają od 7 do 8 lat. Samica co roku wydaje na świat jeden miot.

Łasica pospolita – dieta

Łaski na ogół żywią się niewielkimi gryzoniami, takimi jak myszy, norniki, chomiki i myszoskoczki. Czasem polują też na żaby, ryby, ptaki i ich jaja. Nierzadko zabijają także większe od siebie ofiary (np. króliki, zające). Dotyczy to w szczególności samców łasic. W sytuacji długotrwałego braku gryzoni łasice pospolite uzupełniają swój jadłospis o ptaki. W tym czasie dochodzi także do przypadków zahamowania rui u samic.

Naturalnymi wrogami łasic są drapieżne ptaki oraz lisy. Dlatego zwierzęta te zwykle żerują w ukryciu. Polują na swoje ofiary w norach. W celu uśmiercenia zdobyczy gryzą ją w kark albo potylicę. Nie zawsze zjadają całą ofiarę. Czasem konsumują tylko jej część (np. mózg).

Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:


Źródło

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Least_weasel [dostęp: 12.05.2025]

© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Keven Law. CC BY-SA 2.0.

Jeśli podzielasz naszą misję i chciałbyś wesprzeć nasze działania, możesz to zrobić:

Z góry dziękujemy za okazaną nam pomoc!

Zobacz również
Poprzedni artykuł
Następny artykuł

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Popularne artykuły