Sieweczka morska (Anarhynchus alexandrinus) jest gatunkiem niewielkiego ptaka zaliczanego do rodziny sieweczkowatych (Charadriidae). Przeciętny osobnik waży od 40 do 44 g. Ptaki te najczęściej spotyka się na mokradłach, wybrzeżach słonych jezior oraz na wydmach. Dla przedstawicieli obu płci charakterystyczny jest szaro-brązowy grzbiet oraz czarny dziób i nogi. Spód ma natomiast jaśniejsze upierzenie. Samce można łatwo rozpoznać po ozdobnych oznaczeniach na głowie oraz ciemnych przepaskach piersiowych.
Zasięg występowania sieweczki morskiej jest bardzo rozległy. Ptak występuje powszechnie od Afryki Północnej po Azję Środkową i Europę. Ptaki te prowadzą częściowo wędrowny tryb życia. Osobniki żyjące na wyspach pozostają przez cały rok w tym samym miejscu. Inne natomiast przed nastaniem zimy migrują do Afryki.
Sieweczki budują gniazda na ziemi. Do tego celu wykorzystują trawę, liście oraz kamyki i muszle. Na swoje siedliska najczęściej wybierają otwarte tereny, umiejscowione z dala od siedzib ludzkich. Do ulubionych przysmaków ptaków należą owady i inne drobne bezkręgowce.
Taksonomia
Pierwszy opis siewieczki morskiej datuje się na 1758 rok. Stworzył go szwedzki przyrodnik. Karol Linneusz i umieścił w swoim dziele Systema Naturae. Ptak początkowo nosił nadaną przez badacza nazwę Charadrius alexandrinus. W 2022 r. przeprowadzono szczegółowe badania genetyczne. Na ich podstawie dowiedziono parafiletyczności rodzaju Charadrius. Stąd też siewieczkę przeniesiono do rodzaju Anarhynchus. W obrębie gatunku wydziela się trzy podgatunki: zasiedlający Eurazję Anarhynchus alexandrinus alexandrinus, pochodzący z Azji Wschodniej Anarhynchus alexandrinus nihonensis oraz żyjący w południowych Indiach Anarhynchus alexandrinus seebohmi. Niegdyś za podgatunek Anarhynchus alexandrinus uznawano także siewieczkę śnieżną z Ameryki Północnej. Obecnie jednak badacze uważają tego ptaka za osobny gatunek.
Opis siewieczki morskiej
Siewieczki morskie zazwyczaj osiągają od 15 do 20 cm długości. Ich masa ciała oscyluje na poziomie około 40 g, a rozpiętość skrzydeł wynosi około 45 cm. W okresie rozrodczym upierzenie samców na karku staje się rudawe. Na głowie pojawia się też charakterystyczna ciemna przepaska. Samice mają natomiast jaśniejsze i mniej kontrastowe ubarwienie. Dymorfizm płciowy zaznacza się wyraźnie na początku okresu godowego. Później różnice w upierzeniu samców i samic ulegają zatarciu.
Na wygląd upierzenia wpływają także warunki środowiskowe. Nie bez znaczenia jest też system rozrodczy. Ptaki, które łączą się z partnerkami w pary monogamiczne, są mniej kontrastowo ubarwione niż samce żyjące w społecznościach poligynicznych.
Osobniki płci męskiej mają długie pióra na bokach. Dzięki temu mogą brać aktywny udział w wysiadywaniu jaj i opiece nad pisklętami.
Zasięg i siedliska
Siewieczki morskie zamieszkują zarówno tereny tundrowe, jak i obszary pustynne. Zazwyczaj spotyka się je na zachodzie Europy. Przedstawiciele populacji afrykańskich z reguły budują gniazda na wybrzeżach Oceanu Atlantyckiego, Morza Śródziemnego i Morza Czerwonego. Niekiedy widuje się je też na atlantyckich wyspach.
Siewieczki najchętniej przebywają na wybrzeżach jezior i mórz oraz w pobliżu bagien i mokradeł. Preferują one nisko położone, wilgotne tereny z rzadką roślinnością. Jeśli na danym obszarze jest zbyt mało pokarmu, rodzice często przenoszą pisklęta w inne miejsce. To pozytywnie wpływa na ich przeżywalność.
Zachowanie i ekologia
Siewieczki morskie żyją zarówno w społecznościach monogamicznych, jak i polgynicznych. Niektóre osobniki pozostają z jednym partnerem przez całe życie. Inne natomiast co roku łączą się w inne pary. W ten sposób dochodzi do zmniejszenia ryzyka chowu wsobnego.
Sezon lęgowy trwa kilka miesięcy. W ciągu jednego roku samce i samice (w różnych parach) mogą doczekać się kilku lęgów. Samce w okresie godowym często walczą ze sobą o terytorium. Wykonują też dołki gniazdowe.
Opieka rodzicielska
U sieweczki morskiej wysiadywaniem jaj zajmują się oboje rodzice. Po wykluciu się piskląt samica jednak często opuszcza młode i szuka nowego partnera. Samce troskliwie opiekują się młodymi. Nie tylko je karmią, ale także ogrzewają swymi ciałami. Opieka rodzicielska trwa zazwyczaj około 3 tygodni. W obliczu niebezpieczeństwa odciągają drapieżnika od młodych, udając kontuzję.
Siewieczka morska – żerowanie
Sieweczki morskie żerują pojedynczo lub w niewielkich, liczących około 20 osobników, grupach. W skład ich jadłospisu wchodzą drobne bezkręgowce wodne i lądowe. Mogą to być owady i ich larwy (np. chrząszcze, muchówki, prostoskrzydłe), a także mięczaki, skorupiaki, pająki i wieloszczety.
Ptaki szukają pożywienia na brzegach jezior i stawów. W trakcie żerowania często biegają za swymi ofiarami. Mogą je też łapać w locie.
Na skuteczność żerowania ogromny wpływ mają warunki środowiskowe, takie jak światło, wiatr i deszcz. Siewieczki morskie mogą polować również w nocy, choć jest to dla nich trudniejsze niż w ciągu dnia. Dzięki doskonale rozwiniętej zdolności widzenia w ciemności są jednak w stanie podołać temu zadaniu.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Salamandra olbrzymia japońska
- Rzekotka wschodnia
- Dokąd odlatuje bocian oraz inne ciekawostki o bocianach
- Stworzenie świata w Księdze Rodzaju: historia czy poezja?
- Jezus Chrystus a założyciele innych religii
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Kentish_plover [dostęp: 27.08.2025]
© Źródło zdjęcia głównego: Canva.
