Mewa srebrzysta (Larus argentatus) jest gatunkiem dużego ptaka wodnego zaliczanego do rodziny mewowatych (Laridae). Zasięg jego naturalnego występowania rozciąga się na północne i zachodnie wybrzeża Europy. Ptak prowadzi częściowo migracyjny tryb życia. Niektóre osobniki pozostają w jednym miejscu przez cały rok. Okazy gniazdujące w chłodniejszych rejonach na zimę przenoszą się do ciepłych krajów.
Opis fizyczny
Mewy srebrzyste wyróżniają się dużymi rozmiarami ciała. Dotyczy to zwłaszcza osobników płci męskiej. Długość ciała samców waha się od 60 do 67 cm przy masie ciała na poziomie od 1050 do 1525 g. Samice natomiast mierzą od 55 do 62 cm, a ich waga wynosi od 750 do 1100 g. Rozpiętość skrzydeł u przedstawicieli obu płci może dochodzić nawet do 155 cm.
Samce i samice przez większość roku upierzone są w identyczny sposób. Młode osobniki wyróżniają się brązowym upierzeniem z charakterystycznymi, ciemnymi prążkami. Również dziób i oczy ptaków są czarne. W drugim roku życia ich głowa staje się jaśniejsza, a grzbiet zyskuje szare pióra. Z biegiem czasu młode mewy srebrzyste coraz bardziej upodabniają się do dorosłych osobników. Ich ostateczne upierzenie pojawia się w czwartym roku życia. Wówczas także osiągają dojrzałość płciową. Dorosłe ptaki poza sezonem lęgowym można rozpoznać po brązowych prążkach na szyi i głowie. Mewy są długowieczne. W sprzyjających warunkach mogą dożyć nawet do 50 roku życia.
Szatę godową mew srebrzystych można rozpoznać po jasnoszarym grzbiecie i skrzydłach. Ich główki oraz brzuszki w tym czasie są natomiast białe. Skrzydła uwieńczone są charakterystycznymi jasnymi lusterkami. Na żółtym dziobie widnieje czerwona plamka. Oczy okala jaskrawa, pozbawiona piór skóra. Przedstawiciele tego gatunku z reguły mają różowe nogi.
Głos mewy srebrzystej
Mewy srebrzyste prowadzą stadny tryb życia. Są też bardzo hałaśliwe. Wydają głośne, dobrze słyszalne nawet z daleka odgłosy przypominające ludzki śmiech. Ptaki te w szczególności kojarzą się z nadmorskim krajobrazem Wielkiej Brytanii.
Mewy w sytuacji zaniepokojenia i zdenerwowania wydają dźwięki ostrzegawcze brzmiące jak szczekanie psa. Wydawane odgłosy mogą też służyć ptakom do zaznaczania granic swojego terytorium. Przy wydawaniu długiego zewu ptaki zazwyczaj początkowo mają pochyloną głowę. Stopniowo jednak ją podnoszą.
Pisklęta i młode osobniki zazwyczaj emitują piszczące odgłosy. Poruszają przy tym głowami na boki. W ten sposób domagają się pokarmu od swoich rodziców. Zachowania takie obserwuje się także nierzadko wśród dorosłych osobników próbujących nakłonić ludzi do ich nakarmienia..
Zachowanie
Mewy srebrzyste grupują się w stada złożone z kilkudziesięciu osobników. Dominującą rolę w tych grupach odgrywają starsze samce. Dzieje się tak przede wszystkim z uwagi na ich siłę oraz wielkość. Starsze osobniki płci męskiej zwykle mają pierwszeństwo w dostępie do pokarmu oraz wyborze terytorium. Samice natomiast decydują o doborze miejsca na gniazdo.
Mewy srebrzyste mają świetnie rozwinięty wzrok. Doskonale widzą zarówno przy dziennym świetle, jak i w nocnych ciemnościach. Dysponują również doskonałym słuchem. Przy spożywaniu pokarmu doskonale rozpoznają słony i kwaśny smak.
Występowanie
Mewę srebrzystą spotyka się głównie na terenie Europy północno-zachodniej. Zasiedla przede wszystkim terytoria Islandii, Wielkiej Brytanii, Irlandii oraz Francji. Populacje z Wysp Brytyjskich uznaje się za zagrożone wyginięciem. Osobniki żyjące we Francji prowadzą osiadły tryb życia. Natomiast ptaki z północy na zimę przenoszą się do Europy południowej.
Ptaki zamieszkują także wybrzeża Morza Śródziemnego. Niekiedy spotyka się je również w głębi lądu. Sporadycznie pojawiają się także w Izraelu, Turcji i na Cyprze.
Mewa srebrzysta – dieta
Mewy srebrzyste zalicza się do ptaków wszystkożernych. Często żywią się odpadkami pochodzącymi z wysypisk śmieci i oczyszczalni ścieków. Jedzą jaja i pisklęta innych ptaków. Mogą też podkradać zdobycz pozostałym drapieżnikom. W sytuacji braku dostępu do wspomnianych źródeł pokarmu polują samodzielnie. Mogą to robić zarówno w wodzie, jak i na lądzie. Żerują one nie tylko na plażach, ale także na polach uprawnych i w miastach.
Mewy srebrzyste chętnie zjadają szkarłupnie, skorupiaki oraz ryby. Ostatnie z wymienionych stanowią także przysmak młodych osobników. Do łapania złotych rybek nierzadko używają podkradzionego ludziom chleba jako przynęty. w ich jadłospisie znajdują się również dżdżownice. Wabią je na powierzchnię poprzez mocne stukanie łapami o podłoże.
Mewy srebrzyste nie wykazują skłonności do jedzenia zepsutego lub przesolonego mięsa (chyba że nie mają innego wyjścia). Chętnie natomiast wzbogacają swój jadłospis o pokarm roślinny, np. ziarna, owoce, korzenie. Zdarza im się płukać jedzenie w wodzie przed połknięciem. Mogą też pić słoną wodę bez szkody dla swojego zdrowia.
Zaloty i rozmnażanie
W trakcie zalotów samica pochyla ciało, przyjmując uległą postawę. Wydawane przez nią wówczas dźwięki przypominają odgłosy piskląt. Zainteresowany zalotami samiec najpierw kiwa głową, a następnie zwraca trochę pokarmu samicy. Później oba osobniki przystępują do kopulacji. Mewy srebrzyste łączą się w pary na całe życie. Wybrane przez oboje partnerów miejsce gniazdowania służy im co roku do wydawania na świat kolejnych lęgów.
Gniazda mew srebrzystych z reguły spotyka się na ziemi lub na skalnych półkach. Samica jednorazowo składa trzy jaja. Ich wysiadywaniem zajmują się oboje rodzice na zmianę. Młode wykluwają się z jaj po upływie około 1 miesiąca od złożenia. Rodzice żywią swoje potomstwo zwróconym pokarmem. Młode stają się zdolne do latania w wieku około 5 lub 6 tygodni. Nadal są jednak dokarmiane przez rodziców (zwłaszcza matki) aż do ukończenia trzeciego miesiąca życia.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Czy łasica może zaatakować człowieka?
- Czy ryba to zwierzę?
- Harry Potter – magia czy wyobraźnia?
- Ewolucjonistyczne oszustwa
- Jaja dinozaurów świadczą o potopie
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/European_herring_gull [dostęp: 01.07.2025]
© Źródło zdjęcia głównego: Canva.
