Latrodectus hesperus

Zobacz również

Latrodectus hesperus to jadowity gatunek pająka. Występuje w zachodnich rejonach Ameryki Północnej. Samice mierzą od 14 do 16 milimetrów długości. Mają czarne ubarwienie z charakterystyczną, klepsydrowatą plamą na spodzie odwłoka, najczęściej czerwoną. Zdarzają się także żółte, a rzadziej białe odmiany tego wzoru. Samce są około dwukrotnie mniejsze. Zazwyczaj mają jasnobrązowe ciało z jaśniejszymi pręgami na odwłoku. Niegdyś populację tę opisywano jako podgatunek Latrodectus mactans. Najbliższym kuzynem gatunku jest północnoamerykański Latrodectus variolus. Podobnie jak inne czarne wdowy, L. hesperus tka charakterystyczne, nieregularne sieci przypominające chaotyczną pajęczynę, w odróżnieniu od spiralnych lub tunelowych sieci budowanych przez inne pająki.

Samice dysponują silnym jadem zawierającym neurotoksynę działającą na wiele gatunków ssaków, w tym człowieka. U ludzi ukąszenie może wywołać ból, nudności, gęsią skórkę i miejscowe pocenie się. Choć w starszych źródłach odnotowywano śmiertelność na poziomie od 0,5 do 12 procent, to badania z ostatnich dekad nie potwierdzają zgonów spowodowanych ukąszeniem żadnego z gatunków Latrodectus występujących w Stanach Zjednoczonych. W latach 2000–2008 nie odnotowano ani jednego zgonu wśród 23 409 udokumentowanych przypadków ukąszeń. W przeciwieństwie do australijskiej kuzynki Latrodectus hasseltii, gdzie samice często zjadają partnera po kopulacji, u zachodniej populacji takie kanibalistyczne zachowania zdarzają się rzadko. Samce mogą kopulować kilkukrotnie w ciągu swojego stosunkowo krótkiego życia. Wolą dobrze odżywione samice.

Zasięg występowania

Latrodectus hesperus występuje w zachodnich rejonach Ameryki Północnej. W Kanadzie spotkać go można od Kolumbii Brytyjskiej aż po Manitobę. Najczęściej pojawia się w okolicach granicy kanadyjsko-amerykańskiej. Notowany jest jednak również na terenach trawiastych kanadyjskich Prerii w zachodniej części kraju.

Gody u Latrodectus hesperus

Zaloty u Latrodectus hesperus to skomplikowany rytuał, w którym kluczową rolę odgrywają zapachy. Samce i samice wytwarzają specyficzne feromony, które mieszają się z pajęczyną. Dzięki temu osobniki obu płci po zetknięciu z siecią partnera inicjują zachowania godowe. Samiec, rozpoczynając zaloty, stuka odnóżami w nici sieci samicy. Następnie, używając nogogłaszczek, zaczyna eksplorować pajęczynę, przerywając te działania krótkimi pauzami. W czasie tych przerw samiec wpada w charakterystyczne drgawki, które wywołują wysokoczęstotliwościowe wibracje rozchodzące się po całym odwłoku. Zdarza się jednak, że samica odrzuca zaloty i przepłasza samca. Czasem samica gwałtownie porusza odwłokiem, naśladując gesty zalotne samca. Wywołuje to u niego pozytywną reakcję i zwiększa szanse na skuteczną kopulację.

Jedną ze strategii samców jest ograniczanie samicy możliwości ucieczki w obrębie jej własnej pajęczyny. Samiec przecina wówczas nici w miejscach, które mogłyby posłużyć samicy do odwrotu. Gdy uda mu się zbliżyć do partnerki, zaczyna ją delikatnie głaskać po różnych częściach ciała. Następnie owija ją jedwabiem w tzw. welon ślubny. Czas trwania zalotów może być bardzo różny – od zaledwie dziesięciu minut do nawet dwóch godzin. Podczas kopulacji narządy rozrodcze samca mogą ulec uszkodzeniu lub częściowemu zniszczeniu. Sprawia to, że często nie jest on już zdolny do ponownego rozrodu. Samice często zjadają martwych partnerów. Czerpią z nich cenne składniki odżywcze, które wspomagają ich płodność.

Ciekawym zjawiskiem jest wybredność samic, która może być zarówno korzystna, jak i ryzykowna. Wszystko zależy od tego, czy opóźnienie kopulacji przyniesie lepszego partnera, czy też pozbawi samicę szans na potomstwo. Około czterech procent samic L. hesperus nie znajduje partnera wcale. Co ciekawe, samice mogą mieć w ciągu życia więcej niż jednego partnera. Wynika to m.in. z przewagi liczebnej samców w populacji gotowej do rozrodu. Ta nierównowaga płci sprawia, że samce rywalizują między sobą w tzw. konkurencji wyścigowej. Żaden osobnik nie ma monopolu na partnerki, a wygrywa ten, który szybciej wykorzysta dostępne szanse. Samice mogą wymusić prawo do wyboru partnera na różne sposoby, w tym nawet poprzez zjedzenie samca przed kopulacją. Wybredność samic jest często uzależniona od chemicznych sygnałów emitowanych przez inne osobniki L. hesperus w okolicy, które informują o zagęszczeniu populacji i pozwalają ocenić czy warto zwlekać z wyborem partnera.

Polowanie i dieta

Polująca Latrodectus hesperus najczęściej zwisa głową w dół w centrum swojej sieci, czekając, aż jakiś owad wpadnie w pajęczynę. Gdy ofiara znajdzie się w zasięgu, pająk błyskawicznie ją kąsa, a następnie owija w jedwabne nici. Sieć tego gatunku posiada wiele elementów ułatwiających polowanie — m.in. zwisające nici zakończone kroplami kleistej substancji. Kiedy ofiara dotknie takiej nici, ta zrywa się i sprężynuje, unosząc schwytanego owada do miejsca łatwo dostępnego dla pająka. Pajęczyna L. hesperus umożliwia mu także swobodne poruszanie się po jedwabnej powierzchni w trakcie ataku.

Samice L. hesperus wykorzystują chemiczne sygnały wydzielane przez potencjalne ofiary przy wyborze miejsca budowy swojej pajęczyny. Oznacza to, że pająki chętniej osiedlają się w rejonach, gdzie występuje większe stężenie takich chemicznych wskazówek. Odkrycie to może okazać się kluczowe w zwalczaniu inwazji tych pająków. Eliminacja ich ofiar w danym środowisku może skłonić L. hesperus do migracji w inne miejsca, bogatsze w pożywienie.

Podobnie jak inne pająki budujące sieci, L. hesperus jest gatunkiem polifagicznym. Żywi się przedstawicielami aż ośmiu różnych rzędów stawonogów. Badania prowadzone w Kolumbii Brytyjskiej wykazały, że największy udział w diecie tych pająków mają chrząszcze (Coleoptera) i błonkówki (Hymenoptera).

Latrodectus hesperus to oportunistyczny kanibal. Do aktu kanibalizmu w obrębie gatunku dochodzi zwykle w trzech sytuacjach: gdy brakuje innej zdobyczy, gdy pająk jest skrajnie wygłodzony lub w obronie własnej podczas agresywnych konfrontacji. Kanibalizm pojawia się także wśród rodzeństwa. Badania wykazały, że wśród młodych pająków czas, po którym dochodzi do aktu kanibalizmu, waha się od dwóch dni do nawet trzech tygodni.

Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:


Źródło:

1. https://en.wikipedia.org/wiki/Latrodectus_hesperus [dostęp: 29.06.2025]

Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Davefoc. CC BY-SA 4.0.

Jeśli podzielasz naszą misję i chciałbyś wesprzeć nasze działania, możesz to zrobić:

Z góry dziękujemy za okazaną nam pomoc!

Zobacz również
Poprzedni artykuł
Następny artykuł

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Proszę wpisać swój komentarz!
Proszę podać swoje imię tutaj

Popularne artykuły