Rajski plan w Stonehenge i Newgrange

Topografia raju odgrywała dużą rolę w starożytnej symbolice, sakralnej geometrii i architekturze. Tworzył ją krąg w okręgu lub krąg z krzyżem. Stosowano go między innymi w planie kamiennych kręgów, miast, piramid i grobowców. Występował on w przekazach o zatopionym świecie, jak w przypadku mitu o Atlantydzie. Wiele najstarszych kultur używało tego samego wzorca, ponieważ kryła się za nim historyczna rzeczywistość, jaką opisuje Księga Rodzaju.

Miasta zbudowane na rajskim planie

Rajski wzór zachował się w wielu osadach i miastach, stawianych na planie równobocznego krzyża imitującego cztery rzeki wypływające z rajskiego wzgórza stworzenia. Należały do nich między innymi osady wikingów: Trelleborg, Eskeholm, Fyrkat i Aggersborg. Wszystkie miały kształt kręgu otoczonego wodą i przeciętego na cztery części przez wodne kanały biegnące z północy na południe i ze wschodu na zachód. Te osady powstały na długo przed Wikingami. Co ciekawe, ich prehistoryczni budowniczy postawili je dokładnie w linii, co świadczy o dużej wiedzy geodezyjnej pokoleń żyjących niedługo po potopie.

Rzymianie poznali rajski plan zapewne od wcześniejszych Etrusków. Na nim założyli Rzym. Według ich wierzeń Romulus otoczył miasto kręgiem i podzielił go na cztery części¹. Drogę wiodącą przez środek miasta z południa na północ Rzymianie zwali cardo, a ze wschodu na zachód decumanus. Powstałe ćwiartki tworzyły cztery dzielnice. Ten plan dominował przez wiele wieków w Europie.

Środek miasta, skąd rozchodziły się drogi w czterech kierunkach geograficznych, imitował rajskie wzgórze stworzenia, co ilustruje dawny plan miasta Bristol. W tym miejscu stawiano wzgórek, zwany po łacinie mundus. Tworzyły go trzy tarasy, przypominające piramidę schodkową. Jej apeks stanowił oś świata (łac. axis mundi), która łączyła ziemię z niebem, co także było echem wzgórza z drzewem życia w centrum raju.

Stonehenge i Newgrange

Pierwsze cywilizacje po potopie stawiały megalityczne kręgi, które służyły obserwacji gwiazd i zjawisk astronomicznych. Najbardziej znanym kręgiem jest Stonehenge z III tysiąclecia p.n.e. Niecałe 25 km na północ od niego stoi kopiec Silbury Hill otoczony wodnym kręgiem. Wzorem dla tych budowli było wzgórze stworzenia w ogrodzie Eden.

Z III tysiąclecia p.n.e. pochodzi kopiec w irlandzkim Newgrange, zbudowany z kamieni o masie 200 000 ton, obłożonych gliną i muszlami. Kopiec ma 80 m średnicy i 12 m wysokości. Do wnętrza prowadzi korytarz o długości 18 m. Po jego bokach ustawiono masywne kamienie o wadze 10 ton każdy. Na końcu korytarza jest komora zbudowana na planie krzyża z kroksztynowym stropem. Znaleziono w niej ludzkie kości, zapewne władcy.

W dniu zimowego przesilenia 21 grudnia archeolodzy dokonali tam niezwykłego odkrycia. O wschodzie słońca wiązka promieni wpada do grobowca przez otwór nad wejściem. W tym najciemniejszym dniu roku promienie rozjarzają cząstki kwarcu i wpadają do komory grobowej, rozświetlając jej ciemności. Ten majstersztyk świadczy o zaawansowanej wiedzy astronomicznej, architektonicznej i duchowej, gdyż ten świetlny fenomen zapowiadał zapewne przyjście Mesjasza noszącego w Biblii tytuł „Słońce Sprawiedliwości” (Mal 4,2), który obudzi zmarłych do życia wiecznego (1Tes 4,14-17).

Pogańskie triady

Przed wejściem do grobowca w Newgrange leży ogromny głaz, przypominający omfalos, na którym jest symbol potrójnych spirali, oznaczający życie wieczne. Trzy połączone spirale były zapewne aluzją do natury odwiecznego Boga, który jest naszą nadzieją na życie wieczne. Trójka występuje w odniesieniu do Boga nie tylko w Biblii (Iz 6,3; Mt 28,19)². Dlatego dawne cywilizacje miały triady bóstw, które były skażoną wersją wiary w Trójjedynego Boga.

Sumerowie, którzy stworzyli jedną z pierwszych cywilizacji po potopie, wierzyli w triadę, a mianowicie w boga ojca o imieniu El, w stwórcę wszystkiego Ea oraz w Enlila, którego imię zawierało człon lil, czyli „oddech” lub „duch”³. W Biblii jest podobnie, gdyż imię El występuje wobec Boga, Syn Boży jest nazwany Stwórcą wszystkiego (J 1,2; Kol 1,16), zaś Duch Święty „oddechem” i „duchem” (hebr. ruah, gr. pneuma). 

Misjonarz Don Richardson podał przykłady pogańskich wierzeń, które są w zgodzie z Biblią, w książce Wieczność w ich sercach. Poganie zachowali wiele duchowych prawd, które były znane Adamowi i Noemu. My znamy je z Biblii, ale Adam rozmawiał z Bogiem twarzą w twarz, a jego potomek Enoch „chodził z Bogiem” (Rdz 5,24). Obaj przekazali swoją głęboką duchową wiedzę kolejnym pokoleniom. Dlatego dawne ludy składały ofiary, oczekiwały na Mesjasza, a także wierzyły w Boga w trzech osobach, choć ich wiara była skażona do tego stopnia, że niektóre składały ofiary z ludzi, a z trzech osób Bóstwa zrobiły triady trzech bóstw.

Bóg w chińskim piśmie

Pismo chińskie powstało w III tysiącleciu p.n.e., a więc wkrótce po potopie. Zawiera ono prawdy o stworzeniu, pokusie, zwiedzeniu, upadku pierwszych ludzi i potopie, które my znamy dzięki hebrajskiej Księdze Rodzaju. Chińczycy byli w pierwszych pokoleniach monoteistami, podobnie jak Hebrajczycy⁴. Czcili tego samego Boga. Nawet Jego imię brzmi podobnie do hebrajskiego El Szaddai, a mianowicie SzangDi, które wymawiano SzangDai⁵.

Piktogram, który w obrazkowym piśmie chińskim oznacza Boga, tworzą następujące znaki: niebo, jedynka i trzy kreski, czyli Bóg w niebie jest jeden w trzech osobach⁶. W Internecie krążą banialuki, że koncepcja Trójcy wyłoniła się dopiero w czasach cesarza Konstantyna, ale już pierwsi chrześcijanie wierzyli w Boga Trójjedynego. Świadczy o tym między innymi Didache z I wieku, które wymienia wierzenia i praktyki kościoła apostolskiego, a wśród nich zawiera trynitarną formułę chrztu: „chrzcijcie w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego”⁷. Ignacy z Antiochii, uczeń apostoła Jana cytował w I wieku trynitarny tekst z Ewangelii wg Mateusza: „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”⁸. Ten sam werset cytują w II i III wieku Hipolit Rzymski⁹, Tertulian¹⁰, Grzegorz Cudotwórca¹¹ i Cyprian z Kartaginy¹². Dlatego nie jest prawdą, że trynitaryzm powstał dopiero w IV wieku, natomiast prawdą jest, że dopiero wtedy powstał arianizm, który atakuje biblijną prawdę o Bogu Trójjedynym.

Biblijny dowód na to, że Bóg jest Trójjedyny, zawiera tekst, który uczy, że „Bóg jest Miłością” (1J 4,8.16). Występuje w nim greckie agape, które oznacza altruistyczną miłość skierowaną na inne osoby. Gdyby Bóg był kiedyś sam, jak zakładają antytrynitarze, a nie od zawsze w trzech Osobach, to nie mógłby być z natury Miłością agape, gdyż ona z definicji wymaga minimum trzech osób. Bóg nie byłby z natury Miłością agape, gdyby Syn Boży pojawił się później, gdyż agape to miłość społeczna, która wymaga więcej niż dwóch osób.

Plan zbawienia jako wyraz miłości Bożej ma sens jedynie w przypadku Boga Trójjedynego. Jeśli Ojciec i Syn nie stanowią od zawsze jedności, wówczas decyzja Ojca, aby poświęcić Syna na krzyżu wydaje się samolubna. Każdy miłujący ojciec poświęciłby samego siebie raczej, niż swojego syna. Natomiast inaczej to wygląda w przypadku Boga w trzech osobach, ponieważ ofiara Syna Bożego wymagała od Ojca i Ducha Świętego podobnego poświęcenia, jak od Syna, gdyż stanowią jedno Bóstwo. Niezrozumienie tej prawdy sprawia, że ludzie wyobrażają sobie Boga jako surowego, arbitralnego i legalistycznego, w tym wyznawcy ateizmu, islamu i judaizmu.

Ideogram, który w piśmie chińskim oznacza Ducha Bożego ma wiele wspólnego z biblijnym opisem Boga, łącząc znaki nieba, przykrycia i wody, które oznaczają deszcz, trzy osoby i cudotwórcę, a razem: Ducha Bożego¹³. Z tego wynika, że Chińczycy, którzy żyli wkrótce po potopie, postrzegali Boga jako cudotwórcę w trzech osobach, a działanie Ducha Bożego przyrównywali do deszczu z nieba, podobnie jak Biblia (Jl 3,1). Ten znak przywodzi na myśl początek Biblii, gdzie mowa o Duchu Bożym unoszącym się nad wodami (Rdz 1,2).

Powyższe przykłady świadczą, że ludzie po potopie posiadali znajomość planu zbawienia, gdyż Bóg objawił go w raju, dlatego dawne kultury składały ofiary i oczekiwały Mesjasza (Rdz 3,15). Znali też inne duchowe prawdy, w tym o naturze Boga, choć późniejsze pokolenia je skaziły. Jak zauważył badacz mitów Aleksander Hislop o triadach: „Wszystkie istniały od czasów starożytnych. Trójca była uznawana powszechnie, choć zniekształcona pod wpływem bałwochwalstwa. Pokazuje to, jak głęboko była zakorzeniona ta pradawna doktryna wyrażona tak jasno w Księdze Rodzaju”¹⁴.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Ogród Eden w wierzeniach dawnych kultur
• Czy budowniczy Stonehenge znali rok przestępny?
• Czy dinozaury ewoluowały w ptaki?

Przypisy

1. Plutarch, Życie Romulusa, 11.
2. E. W. Bullinger, Number in Scripture, Grand Rapids: Kregel, 1967, s. 107-121.
3. S. N. Kramer, History Begins at Sumer, Philadelphia: The University of Pennsylvania Press, 1981, s. 76.
4. C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis: How the Truths of Genesis Were Found Hidden in the Chinese Language, Saint Louis: Concordia Publishing House, 1979, s. XIV.
5. E. R. Nelson, R. E. Broadberry, G. T. Chock, God’s Promise to the Chinese, Dunlap, Tennessee: Read Books, 1997, s. 14; C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis…, op. cit., s. 88.
6. C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis…, op. cit., s. 36, 59; E. R. Nelson, R. E. Broadberry, G. T. Chock, God’s Promise to the Chinese, op. cit., s. 18.
7. Didache, 7:1.
8. Ignacy z Antiochii, Epistle to the Philadelphians, 9, w: Ante-Nicene Fathers, t. 1, s. 85.
9. Tertullian, Against Praxeas, 2, w: Ante-Nicene Fathers, t. 3, s. 598.
10. Hipolit Rzymski, Against the Heresy of One Noetus, 14, w: Ante-Nicene Fathers, t. 5, s. 228.
11. Grzegorz Cudotwórca, A Sectional Confession of Faith, 13, w: Ante-Nicene Fathers, t. 6, s. 44.
12. Cyprian z Kartaginy, The Seventh Council of Carthage, w: Ante-Nicene Fathers, t. 5, s. 567.
13. C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis…, op. cit., s. 38-39.
14. A. Hislop, The Two Babylons, Neptune: Loizeaux Brothers, 1959, s. 18.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.