Chciałbym zacząć od mocnego cytatu:
„Mężczyźni różnią się od kobiet. Obie płcie są sobie równe jedynie ze względu na wspólną przynależność do tego samego gatunku – Homo sapiens. Utrzymując, że ich skłonności, uzdolnienia czy zachowania są takie same, budujemy społeczeństwo oparte na biologicznym i naukowym kłamstwie”1.
Od zarania dziejów kobiety i mężczyźni różnili się od siebie pod względem biologicznym, psychologicznym, emocjonalnym i społecznym. I jest to niezaprzeczalny fakt!
Współczesny świat próbuje te różnice za wszelką cenę zatrzeć. Tłumaczą to walką o równość i sprawiedliwość społeczną oraz chęcią wyeliminowania stereotypów. W praktyce sprowadza się to jednak do nadmiernego podkreślania roli kobiet, uszczuplania znaczenia mężczyzn oraz lansowania osób niebinarnych i transpłciowych.
Tymczasem Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę, i dał im unikalny zestaw cech, które miały na celu odzwierciedlenie różnych aspektów Jego charakteru2. Plan Boży zakładał, aby mężczyzna i kobieta różnili się od siebie, by się nawzajem uzupełniać i inspirować do rozwoju na różnych płaszczyznach.
Problem zaczyna się wtedy, gdy zamiast starać się owe różnice zrozumieć i odpowiednio wykorzystać, zaczynamy z ich powodu rywalizować, oceniać się i/lub walczyć ze sobą.
Wszakże różnice nie muszą dzielić. Mogą być fundamentem pięknej, dojrzałej relacji. Jednak aby tak się stało potrzebna jest świadomość, szacunek i wola współpracy.
Różni – co nie oznacza, że lepsi, czy gorsi
Zacznijmy od najważniejszego: różnica nie oznacza bycia lepszym, czy gorszym. Oznacza bycie INNYM. Chodzi o odmienny sposób przeżywania emocji, komunikowania się, podejmowania decyzji czy okazywania uczuć. Jednakże pomimo tych różnic kobieta i mężczyzna są sobie równi. Znaczy to, że mają taką samą wartość jako ludzie, jednakowe prawa, wolność i godność, niezależnie od dyferencji biologicznych czy pełnionych ról społecznych.
Kiedy przestajemy oceniać różnice przez pryzmat „kto ma rację”, a zaczynamy je traktować jako wzajemne dopełnianie się, relacje wchodzą na wyższy poziom, stając się bogatsze, a przez to bardziej wartościowe i satysfakcjonujące.
Najważniejsze różnice pomiędzy kobietą a mężczyzną
- Różnice w przetwarzaniu emocji
Kobiety przeważnie dosyć szybko identyfikują swoje emocje, nie mają też żadnego problemu z ich nazywaniem, czy rozmową o nich. Mają również większą potrzebę wyrażania i dzielenia się przeżyciami.
Mężczyźni z kolei często potrzebują o wiele więcej czasu, by zrozumieć, co faktycznie czują. Jako „zadaniowcy”, skupiają się raczej na „rozwiązywaniu problemu”, niż na opowiadaniu o nim. Mają swoje metody radzenia sobie z emocjami, takie jak, chociażby ucieczka w pracę, izolowanie się, czy trzymanie wszystkiego w sobie.
Jak się uzupełniać:
Zamiast oczekiwać, że partner będzie przeżywał emocje jak Ty, zaakceptuj jego styl. On może potrzebować czasu i przestrzeni – Ty możesz potrzebować rozmowy. Mówiąc obrazowo, zamiast narzucać swoje tempo, szukajcie wspólnego rytmu.
- Różnice w komunikacji
Kobiety są zazwyczaj bardziej wrażliwe na niuanse językowe, lepiej czytają „między wierszami”, lepiej także interpretują ton głosu, wzrok, gesty, milczenie. Posiadają dużo większe zdolności językowe. Więcej też mówią, choć nie dwukrotnie więcej, jak pierwotnie zakładano. Najnowsze badania pokazują, iż te różnice są nieznaczne – kobieta wypowiada średnio 21 845 słów dziennie, a mężczyźni 18 5703, co nie zmienia faktu, że jest im dużo łatwiej komunikować się werbalnie.
Mężczyzna porozumiewa się częściej w sposób dosłowny i zadaniowy – mówi to, co myśli, bez zawoalowania. Jego komunikaty są konkretne i precyzyjne. Nie używa (jego zdaniem) zbędnych słów. Skupia się na przekazywaniu faktów i rozwiązywaniu problemów, dlatego z reguły nie usłyszy się od niego kwiecistych opisów jego przeżyć, czy przebiegu dnia. Kieruje się bardziej logiką, niż emocjami, stąd trudniej mu mówić o uczuciach.
Jak się uzupełniać:
Jeśli jesteś kobietą, nie oczekuj, że partner odczyta Twoje potrzeby „bez słów” – mów o nich wprost. Z drugiej strony, nie zakładaj, że jego dosłowność oznacza brak głębi. On może po prostu mówić mniej, ale mocno coś przeżywać.
Jeśli zaś jesteś mężczyzną, staraj się bardziej otwierać przed kobietą i wydobyć z siebie trochę więcej niż jedno zdawkowe zdanie na jakiś temat. Kobieta potrzebuje głębszej rozmowy, by budować relacje, dlatego z pewnością doceni twoje starania w tym aspekcie.
- Różnice w podejściu do problemów
Kiedy kobieta ma jakiś problem, często chce być wysłuchana i zrozumiana. Mówiąc o problemie, niekoniecznie oczekuje rozwiązania, a bardziej obecności kogoś bliskiego.
Mężczyzna natomiast słysząc problem, automatycznie włącza „tryb naprawy”. Szuka szybkiego rozwiązania, bo chce pomóc. U niego takie podejście jest całkowicie normalne, bo tak funkcjonuje na co dzień.
Jak się uzupełniać:
Kobieto, zanim zaczniesz dzielić się trudnością, powiedz jasno, czego potrzebujesz: „Nie szukam rady, pragnę tylko, żebyś mnie wysłuchał”. Podobnie zrób w przypadku, gdy jednak chcesz poznać jego punkt widzenia.
A Ty, mężczyzno – zanim dasz gotowe rozwiązanie, pozwól partnerce opowiedzieć co ją trapi i poczuć się zrozumianą. Nie zaszkodzi ją też spytać: „Czy chcesz wiedzieć, co ja bym zrobił w tej sytuacji?”. Wówczas nie narzucasz się jej ze swoimi rozwiązaniami, a przy okazji unikniesz komentarzy w stylu: „Ty nigdy mnie nie słuchasz”.
- Różnice w potrzebach bliskości
Kobieta, w większości przypadków, pragnie bliskości okazywanej przez rozmowę, emocjonalne zrozumienie, wspólny czas, drobne upominki, czułe słowa, romantyczność.
Za to mężczyzna buduje więź przede wszystkim poprzez działanie – wspólne aktywności, dotyk fizyczny, akt seksualny. Bardzo ważne są też dla niego słowa wyrażające uznanie i podziw.
Jak się uzupełniać:
Znajdźcie wspólny język bliskości i bądźcie otwarci na kompromisy. Raz pogadajcie przy winie, urządźcie sobie wieczór wspomnień lub zorganizujecie kolację przy świecach, a innym razem zróbcie coś bardziej angażującego, np. pojedzcie na wycieczkę, ugotujcie coś wspólnie, zbudujcie karmnik dla ptaków, lub uprawiajcie seks. Obie formy budują relację – tylko inaczej. I obie są równie ważne.
Podsumowanie
Różnice to nie problem, tylko potencjał (częstokroć niewykorzystywany).
Pary, które potrafią zaakceptować i spożytkować występujące między nimi różnice, tworzą najtrwalsze i najbardziej rozwijające relacje. Bo kiedy każde z nich może zwyczajnie być sobą, a oboje przestają się poprawiać i zaczynają się wspierać, wtedy związek przestaje być polem walki, a staje się miejscem wzajemnego rozwoju.
W końcu nie jesteśmy przecież po to, by się klonować. Jesteśmy po to, by się wzbogacać.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Zarządzanie stresem w pracy: techniki, które naprawdę działają
- Dom to nie biuro, a praca to nie życie
- Co osiągnęła misja kosmiczna Artemis II?
- Co niszczy włókna kolagenowe?
- Program Odnowy Zdrowotnej NEWSTART w Polsce – wywiad z lek. Grażyną Kuczek
Przypisy
1. A. Moir, D. Jessel, Płeć mózgu. O prawdziwej różnicy między mężczyzną a kobietą, Warszawa 1993.
2. „I stworzył Bóg człowieka na obraz swój. Na obraz Boga stworzył go. Jako mężczyznę i niewiastę stworzył ich” (Rdz 1,27).
3. Zob. Kobiety mówią więcej od mężczyzn? Naukowcy sprawdzili, https://tvn24.pl/ciekawostki/kobiety-mowia-wiecej-od-mezczyzn-naukowcy-sprawdzili-wyniki-badania-st8292782 [dostęp: 1.08.2025].
© Źródło zdjęcia głównego: Canva.
