Piramidy i astronauta na płycie grobowej?

Piramidy, zigguraty, kopce i kurhany stawiano na całym świecie, jak pokazuje poniższa ilustracja (Ryc. 1), co sugeruje wspólne korzenie całej ludzkości. Te fascynujące budowle miały ogromne znaczenie w starożytności, gdyż upamiętniały wzgórze stworzenia, na którym Bóg stworzył pierwszego człowieka. W ich wnętrzu często chowano królów. Czy miało to związek z Adamem, pierwszym ziemskim władcą, i zapowiedzią Drugiego Adama, czyli Mesjasza?

Piramidy i grobowce

Wzorzec oparty na topografii raju często przewija się w antycznej symbolice, sakralnej geometrii i architekturze. Tworzy go okrąg z krzyżem lub kwadrat przecięty na cztery ćwiartki, gdyż ogród Eden przecinały cztery rzeki biorące początek ze wzgórza stworzenia (Rdz 2,10). Najbardziej znanymi symbolami, które go zawierają, to krzyż celtycki i egipski ankh, ale na tym planie budowano też piramidy, kopce i kurhany.

Poniżej widać (Ryc. 3) plan starożytnego amerykańskiego kompleksu z Marietta w stanie Ohio, który zawiera dwie piramidy ziemne zbudowane na planie krzyża. Na drugim rysunku (Ryc. 4) są piramidy z Tikal również na planie krzyża. Pierwsza z nich to słynna Świątynia Wielkiego Jaguara, gdzie pochowany został Ah Cacaoa, władca Majów, a druga to Świątynia Masek, która upamiętniała zapewne Lahan Unen Mo, żonę władcy Majów¹. Na obie miałem przyjemność się wspiąć. Mają ponad 40 m wysokości.

Miejsce pochówku dawnych władców było często umieszczone we wnętrzu piramidy, kopca czy kurhanu. Ta tradycja królewskiego pochówku sięga zapewne pierwszego ziemskiego władcy Adama (Rdz 2,15.19), którego według starożytnej tradycji pochowano w grocie na zboczu góry Eden, którą nazywano Jaskinią Skarbów².

Patriarchów i królów postrzegano jako sukcesorów Adama, a zarazem byli oni jako typologiczna zapowiedź Mesjasza, czyli Drugiego Adama. Dlatego wielkich władców często chowano w jaskiniach lub komnatach, które je imitowały. Tak było w przypadku Abrahama, którego pochowano w Grocie Patriarchów w Hebronie (Rdz 23,9).

Piramidy, kopce i kurhany były wzorowane na wzgórzu stworzenia, natomiast krypty w ich wnętrzu na Jaskini Skarbów, gdzie według tradycji pochowano pierwszego ziemskiego władcę, czyli Adama³. Na przykład, kopce z królewskimi grobowcami zachowały się w koreańskim państwie Silla. W kurhanie z Sutton Hoo pochowano jednego z pierwszych królów anglosaskich, Raedwalda. Kopiec Krakusa według prof. Leszka Słupeckiego zapewne ukrywał grób Kraka – władcy i założyciela Krakowa⁴.

W 1972 roku archeolodzy odkryli grotę u podstaw Piramidy Słońca w Teotihuacan. Prowadzi do niej tunel o długości około 100 m. Piramidę postawiono nad wcześniejszą jaskinią. Mógł w niej być pochowany władca, ale rabusie opróżnili to miejsce w starożytności. Późniejsi Aztekowie także grzebali władców pod piramidami⁵. W La Venta, we wnętrzu piramidy Olmeków, którzy należeli do najstarszych mieszkańców Meksyku, znajduje się jaskinia, jak świadczą badania magnetometrem.

Egipskie i chińskie piramidy zawierały grobowce, a groby faraonów w Dolinie Królów wykuto na stoku góry, aby przypominały jaskinie. Grecki geograf Strabon podał, że grobowiec legendarnego Nimroda był we wnętrzu wieży Babel⁶. Perskiego króla Cyrusa Wielkiego pochowano na łożu ze złota w komnacie ulokowanej wewnątrz piramidy w Pasargadzie⁷. Najstarsze piramidy w Peru przypominały zigguraty, a ich nazwa huaca jest hiszpańską formą słowa guaca, które w języku Inków oznaczało grobowiec, jaskinię i święty skarb, co jest znamienne w świetle tradycji o Jaskini Skarbów na stoku góry Eden⁸.

Astronauta na płycie grobowej w Palenque?

W piramidzie zwanej Świątynią Inskrypcji w Palenque na Jukatanie pochowano w VII wieku Pakala, władcę Majów. Jako historyk otrzymałem specjalne pozwolenie od władz meksykańskich, aby zejść do krypty Pakala i przyjrzeć się jego płycie grobowej. Chciałem ją obejrzeć z bliska, gdyż rozsławił ją Däniken, dopatrując się na niej wyobrażenia astronauty w rakiecie.

Do komory grobowej prowadzą w dół kamienne schody z sali położonej na górze piramidy. Sufit tego korytarza wieńczy łuk kroksztynowy. Schody wiodą w dół, aż do poziomu poniżej piramidy. Przy końcu korytarza są niezwykłe drzwi z drewna prowadzące do krypty grobowej. Mają one trójkątny kształt i wyglądają trochę jak nie z tego świata.

Po otwarciu tych drzwi zajrzałem do krypty, która ma 7×3,75 m powierzchowni. Jej rozmiary świadczą o dużym kunszcie budowniczych, gdyż ta komnata musi utrzymać napór ciężaru całej piramidy, którą zbudowano nad nią. W grobowcu nad sarkofagiem władcy umieszczono płytę grobową o rozmiarach 2,2×3,6 m z litego kamienia o wadze 7 ton.

Płaskorzeźba na powierzchni płyty grobowej zawiera głębsze przesłanie niż płytka fantazja Dänikena. Wyobraża ona kosmiczne drzewo Wakah-Chan, które według mitologii Majów łączyło ziemię z niebem. Drzewo ma kształt krzyża. Jego korzenie sięgają podziemnej krainy Xibalba, a szczyt wznosi się ku Drodze Mlecznej, reprezentowanej przez znak nad jego horyzontalną belką⁹.

Czubek drzewa wskazuje na obszar Drogi Mlecznej, który gołym okiem wydaje się pusty, ale faktycznie występuje tam gęsty pył międzygwiezdny. Za nim jest gwiazdozbiór Oriona po jednej stronie, a po drugiej konstelacja Skorpiona. Między nimi znajduje się gwiazdozbiór Wężownika zmagającego się z wężem i depczącego Skorpiona. Wszystkie te konstelacje mają związek z mesjańską obietnicą daną ludziom w raju o przyjściu Mesjasza, który zmiażdży głowę węża (Rdz 3,15).

Majowie kojarzyli gwiazdy w okolicy Mgławicy Oriona z dziełem stworzenia i odrodzenia¹⁰. Sugeruje to, że ich przodkowie znali zapowiedź Mesjasza, który zdepcze wroga Boga i ludzkości, a ten ukąsi go w piętę (Rdz 3,15). Ofiara Mesjasza umożliwiła przyszłe odrodzenie i powstanie zmarłych do życia, a także dostęp do owoców życia, dzięki którym zbawieni będą żyć wiecznie, jak zapowiada Biblia (Ap 22,1-2).

Na szczycie kosmicznego drzewa zasiada niebiański ptak quetzal, który łączy niebo z ziemią. Quetzal był dla Majów szczególnym stworzeniem, gdyż reprezentował władzę pochodzącą z nieba. Dlatego władcy Majów zdobili swoje głowy długimi piórami tego rzadkiego ptaka niczym koroną. Nie trzeba chyba mówić, że gdyby infantylna interpretacja Dänikena była prawdziwa i chodziło o rakietę, to z ptakiem na szczycie miałaby kiepską aerodynamikę.

Kosmiczne drzewo w kształcie krzyża występuje nieraz w ikonografii Majów, a na jego horyzontalnych ramionach spoczywa wąż o dwóch paszczach: każda po jednej stronie¹¹. Według fantazji Dänikena ręce Pakala chwytają za instrumenty sterownicze rakiety, ale faktycznie jego lewa ręka trzyma pióro, a prawa sięga po owoc życia, którego już nie dotyka, co sygnalizuje jego śmierć. Pióro odgrywało ważną rolę w wierzeniach Egipcjan, gdyż reprezentowało prawdę i sprawiedliwość na szali wagi sądu po śmierci. Możliwe, że Majowie znali podobną metaforę dla sądu.

Półleżąca pozycja króla Pakala przypomina ofiarę na ołtarzu. Jego oczy są wpatrzone w gwiazdy, ku którym wznosi się kosmiczne drzewo życia, a więc w konstelacje Wężownika, Skorpiona i Oriona. Wiele starożytnych kultur upatrywało w gwiazdozbiorze Oriona miejsca, gdzie przebywa mesjańska postać, od której zależało ich życie wieczne, jak w przypadku egipskiego Ozyrysa¹².

Pakal przez swoją śmierć utracił kontakt z owocem życia, dlatego spada z drzewa życia do wnętrza monstrum ziemi, które reprezentuje podziemną krainę umarłych. Däniken dopatrzył się w tym potworze silnika rakiety, ale gdyby zapoznał się bliżej ze sztuką Majów, to by zauważył, że ów „silnik” ma wygląd bóstwa śmierci Hun Ahau (Ah Puch), które panowało nad podziemną krainą śmierci, zwaną Xibalba.

Majowie wyobrażali krainę Xibalba jako jaskinię¹³. Starożytny znawca pogańskich religii Porfiriusz (233-309) napisał, że zanim powstały świątynie, obrządki religijne przeprowadzano w jaskiniach¹⁴. Dawna tradycja o Jaskini Skarbów na zboczach góry Eden rzuca światło na wspomniane przez Porfiriusza obrządki w jaskiniach, a także na zwyczaj grzebania władców w jaskiniach na zboczach gór lub w komorach we wnętrzu piramid, kurhanów i kopców.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Rajski plan w Stonehenge i Newgrange
• Ogród Eden w wierzeniach dawnych kultur
• Feniks i plan zbawienia w egipskiej architekturze

Przypisy

1. S. Martin, N. Grube, Chronicle of the Maya Kings and Queens: Deciphering the Dynasties of the Ancient Maya, London: Thames & Hudson, 2000, s. 46; R. J. Sharer, L. P. Traxler, The Ancient Maya, Stanford: Stanford University Press, 2006, s. 303.
2. Druga Księga Adama i Ewy, 8:9-11; Księga Jaskini Skarbów, 8, 13, 19, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, London: Aziloth Books, 2018, s. 42, 52, 65.
3. Ibid.
4. E. Cieślik, Wielkie cmentarzysko wokół kopca, „National Geographic”, wyd. polskie, listopad 2001.
5. D. Heyden, An interpretation of the cave underneath the Pyramid of the Sun in Teotihuacan, Mexico, 40/2, 1975, „KIP Articles”, s. 274.
6. Strabon, Geografia antyczna, tłum. M. S. Bodnarski, Warszawa: PWN, 1957, s. 16.
7. Ibid., s. 15.
8. Druga Księga Adama i Ewy, 8:9-11; Księga Jaskini Skarbów, 8, 13, 19, w: E. A. W. Budge, The Book of the Cave of Treasures, London: Aziloth Books, 2018, s. 42, 52, 65.
9. D. Friedel, L. Schele, J. Parker, Maya Cosmos, New York: William Morrow, 1993, s. 78.
10. Ibid., s. 79.
11. Ibid., s. 78.
12. W. T. Olcott, Star Lore: Myths, Legends, and Facts, Mineola: Dover Publications, 2004, s. 281.
13. D. Patterson, Journey to Xibalba: A Life in Archaeology, Albuquerque: University of New Mexico Press, 2007, s. 75.
14. Porfiriusz, De antro nympharum, 6-9.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.