Sikora uboga (Poecile palustris) to niewielki ptak z rodziny sikor (Paridae). Żyje w Eurazji i jest blisko spokrewniona z sikorą czarnogłówką, czarnogłówką brązowawą i sikorą cynamonową. Ma około 12 cm długości i waży 12 g. Charakteryzuje się czarnym czubkiem głowy i karkiem, jasnymi policzkami, brązowym grzbietem oraz szarobrązowymi skrzydłami i ogonem. Wyróżnia się od 8 do 11 podgatunków.
Łatwo pomylić ją z sikorą czarnogłową. W Wielkiej Brytanii ich lokalne podgatunki wyglądają bardzo podobnie. Dopiero w 1897 roku uznano je za odrębne gatunki.
Występowanie
Sikora uboga zamieszkuje Europę i północną Azję. Występuje w różnych środowiskach, także w suchych lasach. W skali globalnej nie jest zagrożona. W Wielkiej Brytanii jej populacja spadła jednak o ponad 50% od lat 70. XX wieku.
Wygląd sikory ubogiej
Jej cechą charakterystyczną jest czarna czapeczka i mała czarna plamka pod dziobem. Policzki są białe, a grzbiet szarobrązowy. Spód ciała jest kremowy z brązowym odcieniem na bokach. Dziób ma czarny, a nogi ciemnoszare.
Młode są podobne do dorosłych, ale mają bledsze kolory. Długość ciała wynosi 11,5–12 cm, a rozpiętość skrzydeł 19 cm. Najstarsza znana sikora uboga dożyła prawie 12 lat.
Głos
Sikora uboga wydaje wiele różnych dźwięków. Najczęściej słychać jej charakterystyczne „pit czu”. Jej śpiew jest bardziej złożony niż u innych sikor. Może zawierać powtarzające się „cijf cijf” lub melodyjne „tyeu-tyeu-tyeu”.
Rozród sikory ubogiej
Sikory ubogie tworzą monogamiczne pary. Często pozostają razem przez całe życie. Gniazdują w dziuplach, które powiększają, ale nie drążą samodzielnie. Samica składa 5–9 jaj w kwietniu lub maju. Wysiaduje je przez 14–16 dni. Po wykluciu młode są karmione przez oboje rodziców. Po 18–21 dniach opuszczają gniazdo.
Żywienie
Sikora uboga jest wszystkożerna. Wiosną i latem poluje na owady i pajęczaki. Jesienią i zimą zjada nasiona, orzechy i owoce. Często magazynuje pokarm na później. Zapamiętuje jego lokalizację i odnajduje go nawet po dłuższym czasie.
Zachowanie
Sikory ubogie rzadko opuszczają swoje terytorium. Większość zimuje tam, gdzie gniazdowała. W mieszanych stadach rzadko występuje więcej niż jeden lub dwa osobniki. Są bardzo zwinne. Często zwisają głową w dół, szukając pożywienia.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Krokodyl kubański
- Nocek łydkowłosy
- Pozabiblijne świadectwa potopu
- Czy Biblia mówi o płaskiej Ziemi?
- Lucy – przodek człowieka czy wymarła małpa?
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Marsh_tit [dostęp: 04.02.2025].
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Bogbumper. Licencja: CC BY-SA 3.0.
