Łabędź trąbiący (Cygnus buccinator) to gatunek łabędzia, który występuje w Ameryce Północnej. Jest najcięższym rodzimym ptakiem kontynentu i największym żyjącym przedstawicielem ptactwa wodnego. Rozpiętość skrzydeł sięga od 185 do 304,8. Blisko spokrewniony z łabędziem krzykliwym (Cygnus cygnus) z Eurazji, bywał przez niektórych badaczy uznawany za ten sam gatunek. W 1933 roku znano mniej niż 70 dziko żyjących osobników i wydawało się, że gatunek stoi na skraju wymarcia. Przełom przyniosły badania lotnicze, które odkryły populację kilku tysięcy łabędzi trąbiących w rejonie rzeki Copper na Alasce. Dzięki starannie przeprowadzonym reintrodukcjom, realizowanym przez agencje zajmujące się ochroną przyrody oraz Trumpeter Swan Society, liczba dziko żyjących łabędzi trąbiących wzrosła do ponad 46 tysięcy w 2010 roku.
Taksonomia
Łabędź trąbiący został formalnie opisany w 1831 roku przez szkockiego przyrodnika Johna Richardsona w czwartym tomie „American Ornithology; or, The Natural History of Birds Inhabiting the United States” autorstwa Alexandra Wilsona i Charles’a Bonapartego. Richardson nadał gatunkowi obowiązującą do dziś nazwę binominalną Cygnus buccinator. Opis tego gatunku pojawił się również w dziele „Fauna Boreali-Americana, or, The Zoology of the Northern Parts of British America” autorstwa Williama Swainsona i Richardsona. Choć na stronie tytułowej widnieje data 1831, publikacja faktycznie ukazała się dopiero w 1832 roku. Nazwa gatunkowa buccinator wywodzi się od łacińskiego słowa bucina. Oznacza rodzaj wojskowej trąbki. Łabędź trąbacz jest gatunkiem monotypowym. Nie wyróżnia się żadnych podgatunków.
Opis
Łabędź trąbiący to największy żyjący przedstawiciel ptactwa wodnego oraz najcięższy i najdłuższy ptak rodzimy Ameryki Północnej. Dorosłe osobniki mierzą od 138 do 165 cm długości. Większe samce mogą osiągać nawet 180 cm. Masa ciała dorosłych łabędzi waha się od 7 do 13,6 kg. Średnia masa ciała samców wynosi od 10,9 do 12,7 kg, a samic od 9,4 do 10,3 kg. Jest jednym z najcięższych ptaków zdolnych do lotu. Mało tego, pod względem średniej masy ciała uznawany jest za najcięższego latającego ptak na świecie. W badaniach porównawczych zajmuje drugie miejsce pod względem masy, zaraz po kondorze wielkim.
Rozpiętość skrzydeł łabędzia trąbiącego wynosi od 185 do 304,8 cm. Największy zarejestrowany osobnik osiągnął długość 183 cm, rozpiętość 3,1 m i ważył 17,2 kg. Był to drugi najcięższy wodny ptak dziko żyjący. Dla porównania jeden z łabędzi niemych osiągnął masę 23 kg. Naukowcy nie mieli jednak pewności, czy przy tej wadze nadal był zdolny do lotu.
Upierzenie dorosłych łabędzi trąbiących jest całkowicie białe. Pisklęta, podobnie jak ma to miejsce u łabędzia niemego, mają jasnoszare pióra i różowawe nogi. Biały kolor uzyskują po roku. Ptak charakteryzuje się wyprostowaną sylwetką i dużym, klinowatym czarnym dziobem, który czasem ma różowawe akcenty przy krawędziach. Dziób mierzy od 10,5 do 12 cm. Jest dwukrotnie większy niż np. dziób bernikli kanadyjskiej. Nogi są szaroróżowe. U niektórych osobników mogą przybierać odcienie żółtoszare lub nawet czarne.
Łabędź niemy, sprowadzony do Ameryki Północnej, jest nieco mniejszy i łatwo rozpoznawalny dzięki pomarańczowemu dziobowi i charakterystycznie zakrzywionej szyi. Szyja łabędzia trąbiącego pozostaje wyprostowana. Łabędź czarnodzioby, bardziej przypominający trąbiącego, jest od niego wyraźnie mniejszy, a jego szyja może być nawet dwa razy krótsza. Łabędź czarnodzioby posiada także żółte plamy na dziobie.
Łabędzie trąbiące znane są z tego, że wydają donośne i muzyczne odgłosy, przypominające dźwięk trąbki. Stąd też pochodzi nazwa gatunku.
Zasięg występowania
Łabędzie trąbiące są stale monitorowane w ramach kontynentalnych badań populacji, które rozpoczęto w 1968 roku. Badania te przeprowadzane są regularnie w pięcioletnich odstępach. Ostatnie miało miejsce w 2015 roku. Monitoring obejmuje ocenę liczebności i produktywności łabędzi na całym obszarze lęgowym trzech uznawanych populacji w Ameryce Północnej: wybrzeża Pacyfiku (PCP), Gór Skalistych (RMP) oraz populacji wewnętrznej (IP). W latach 1968–2010 liczebność populacji wzrosła z 3 722 do około 46 225 osobników, głównie dzięki reintrodukcjom na historyczne tereny występowania gatunku.
Siedliska lęgowe łabędzi trąbiących to duże, płytkie stawy, nienaruszone jeziora, czyste mokradła, szerokie i wolno płynące rzeki oraz bagna. Ptaki te występują w północno-zachodniej i centralnej części Ameryki Północnej, a najwięcej par lęgowych spotyka się na Alasce. Wybierają miejsca z wystarczającą ilością wody, która umożliwia im start do lotu, oraz z płytkimi, niezanieczyszczonymi zbiornikami pełnymi pożywienia. Ważnym elementem ich siedlisk jest również brak ingerencji człowieka. Naturalne populacje migrują w kluczach w kształcie litery V. Przemieszczają się wzdłuż wybrzeża Pacyfiku i do wybranych regionów Stanów Zjednoczonych. Populacje reintrodukowane są przeważnie osiadłe.
Zimą łabędzie trąbiące przemieszczają się na południowe obszary Kanady, wschodnie regiony północno-zachodnich Stanów Zjednoczonych (zwłaszcza do obszaru Red Rock Lakes w Montanie) oraz północne rejony Puget Sound w stanie Waszyngton. Zdarzało się, że migracje docierały aż do Pagosa Springs w Kolorado. Historyczny zasięg gatunku obejmował również południową Kalifornię i Teksas. Od 1992 roku obserwuje się obecność tych ptaków w Arkansas, gdzie zimują na jeziorze Magness w pobliżu Heber.
Dieta
Łabędzie trąbiące żerują podczas pływania, często zanurzając głowę w wodzie lub podskubując rośliny z powierzchni. Ich dieta składa się niemal wyłącznie z roślin wodnych. Okazjonalnie spożywają także owady. Zjadają zarówno liście, jak i łodygi roślin zanurzonych i wynurzonych. Wykopują także z dna zbiorników wodnych korzenie i bulwy. Zimą mogą żerować również na polach, spożywając trawy i ziarna. Ptaki te żerują zarówno w dzień, jak i w nocy. Ich aktywność żerowa oraz masa ciała osiągają szczyt na wiosnę, gdy przygotowują się do sezonu lęgowego.
Młode łabędzie początkowo wzbogacają swoją dietę o owady, małe ryby, jaja ryb i drobne skorupiaki. Dostarcza im to niezbędnego białka. W ciągu pierwszych kilku miesięcy stopniowo przechodzą na pokarm roślinny.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Jeżozwierz afrykański
- Jarząbek
- Zwoje z Qumran – najważniejsze odkrycie archeologii biblijnej
- Czwarta rewolucja przemysłowa a nasze człowieczeństwo – część 2
- Starożytne mity – więcej niż tylko mity (cz. 2)
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Trumpeter_swan [dostęp: 10.12.2024]
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Jakub Fryš . Licencja: CC BY-SA 4.0.
