Karolinka (Aix sponsa) to częściowo migrujący ptak z Ameryki Północnej z rodziny kaczkowatych. Samiec należy do najbarwniejszych ptaków wodnych w tej części świata.
Taksonomia
Karolinka została po raz pierwszy opisana przez Karola Linneusza w 1758 roku w jego „Systema Naturae” jako Anas sponsa. Dziś jest klasyfikowana w rodzaju Aix, który został wprowadzony przez Friedricha Boie w 1828 roku.
Gatunek jest monotypowy, bez uznanych podgatunków.
Nazwa Aix pochodzi z języka greckiego i odnosi się do nieokreślonego ptaka nurkującego wspomnianego przez Arystotelesa. Epitet sponsa oznacza po łacinie „narzeczona”.
Wygląd
Karolinka to średniej wielkości ptak wodny. Dorosłe osobniki mierzą od 47 do 54 cm długości, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi od 66 do 73 cm. Ważą od 454 do 862 gramów. Pod względem wielkości są zbliżone do dorosłej kaczki krzyżówki (Anas platyrhynchos).
Samce mają intensywne, wielokolorowe upierzenie, a także czerwone oczy i biały akcent na szyi.
Samice są mniej barwne, mają białą obwódkę wokół oczu i jasną szyję. Obie płcie tego ptaka mają głowy z czubem i skrzydła w opalizującym niebiesko-zielonym kolorze.
Zasięg występowania
Karolinki można spotkać przez cały rok na południu Ameryki Północnej, ale populacje północne migrują na południe na zimę, głównie do południowych Stanów Zjednoczonych w pobliżu wybrzeża Atlantyku. Ich zasięg występowania to wschodnie Stany Zjednoczone, zachodnie wybrzeże USA, południowa Kanada i zachodnie wybrzeże Meksyku. 75% karolinek w Pacific Flyway nie migruje. W Dublinie istnieje niewielka populacja dzikich karolinek.
W Polsce uciekinierki z niewoli można spotkać w Białymstoku, Kielcach i w kilku innych miastach.
Zachowanie i rozmnażanie
Karolinki gniazdują na leśnych bagnach, mokradłach, przy płytkich jeziorach, stawach i potokach.
Są jednym z niewielu gatunków kaczek, które siadają i gniazdują na drzewach. Większość lęgów odbywa się w dolinie napływowej Missisipi, w dziuplach drzew blisko wody lub w budkach lęgowych. Samice wyściełają gniazda piórami i innymi miękkimi materiałami, chroniąc je przed zimnem i drapieżnikami.
Pokarm
Karolinki żerują na powierzchni wody lub pasą się na lądzie. Ich dieta składa się z jagód, żołędzi, nasion i owadów, co czyni je wszystkożercami.
Ochrona
W XIX wieku populacja karolinek gwałtownie spadała z powodu utraty jej naturalnych siedlisk i wzmożonych polowań na tę kaczkę. Dzięki regulacjom dotyczącym polowań i ochronie siedlisk karolinek na mokradłach, ich populacja zaczęła rosnąć od lat 20. XX wieku.
Budowa budek lęgowych i ochrona kluczowych siedlisk pomogły w odbudowie populacji. Karolinki stały się drugą kaczką, na którą najczęściej poluje się w Ameryce Północnej.
W kulturze popularnej
W 2013 roku Królewska Mennica Kanadyjska wydała dwie monety na cześć karolinki, promując organizację Ducks Unlimited Canada i obchodząc 75. rocznicę organizacji.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Jak dziki
- Dławigad indyjski
- Zmartwychwstanie Chrystusa? Oto dowody!
- Hetyci potwierdzają wiarygodność Biblii
- Czwarta rewolucja przemysłowa a nasze człowieczeństwo – część 1
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/Wood_duck [dostęp: 28.10.2024].
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Bert de Tilly. Licencja: CC BY-SA 4.0.
