Abdarainurus barsboldi

Zobacz również

Abdarainurus barsboldi

© Źródło: Encyklopedia Dinozaury.com, autor: Karkemish, licencja: CC-BY 3.0

Ten ogromny, roślinożerny zauropod, według powszechnego przekonania żyjący w czasie późnej kredy, czyli okresie od 101 do 66 milionów lat temu1, mógł poszczycić się naprawdę niebywałymi rozmiarami. Przyjmuje się, iż długość ciała największego znanego osobnika wynosiła 25 metrów, ważyć miał natomiast około 30 ton. Abdarainurus prawdopodobnie należał do grupy tytanozaurów – jednych z największych lądowych zwierząt, jakie kiedykolwiek występowały na naszej planecie2.

Tytanozaury wyróżniały się spośród pozostałych zauropodów szeroką, choć wyjątkowo małą głową (nawet jeśli weźmiemy pod uwagę niewielkie wymiary głów wszystkich członków tego infrarzędu) oraz szyją krótszą niż u większości ich roślinożernych krewnych. Najprawdopodobniej były od nich jednak nieco zwinniejsze ze względu na elastyczny kręgosłup. Ich zęby, w przeciwieństwie do uzębienia typowego dla mięsożernych drapieżników, miały raczej owalny, „łyżkowaty” lub nawet „kołkowaty” kształt.

Rozmiary tytanozaurów bywały bardzo zróżnicowane. Niektóre osobniki osiągały imponującą wysokość, inne – jak na zauropody – pozostawały średniej wielkości. Sporo wiadomo także na temat sposobu odżywiania tytanozaurów; badania skamielin ich odchodów wykazały, iż dinozaury te spożywały dużą ilość roślin iglastych, a także pierwotne odmiany bambusa czy ryżu oraz różnego rodzaju trawy i palmy. Nie można raczej z taką dokładnością określić diety samego Abdarainurusa barsboldi, jednak badania dają przybliżony obraz pokarmu, którym najprawdopodobniej się żywił3.

Abdarainurus był dinozaurem gadziomiedniczym, diapsydem z gromady zauropsydów, czyli zwierzęciem o silnych mięśniach szczęki i dwóch parach otworów skroniowych. Skamieniałości tego konkretnego członka podrzędu zauropodomorfów odkryte zostały w Azji – w Mongolii w regionie Ömnögovi (północne tereny pustyni Gobi, obszar nieopodal Abdrant Nuru4), w formacji Alagteeg, datowanej właśnie na okres późnej kredy. Dinozaur został opisany niedawno – w 2020 roku – przez  Alexsandra O. Averianowa i Alexeya V. Lopatina5. Jest to więc zwierzę znane bardzo krótko, jednak informacje dostępne na jego temat wydają się być dość wyczerpujące. Takson monotypowy Abdarainurusa obejmuje tylko jeden gatunek i jest to właśnie Abdarainurus barsboldi. Nazwa rodzajowa pochodzi najprawdopodobniej od miejsca odkrycia gada oraz słowa „ogon” w języku greckim (forma zlatynizowana – urus). Natomiast barsboldi ma być wyrazem szacunku dla Rinczena Barsbolda – uznanego mongolskiego paleontologa6. Odkrycie gada odbiło się szerokim echem w świecie nauki, określono go nawet jako „niezwykłego nowego zauropoda”. Mimo niedawnego odnalezienia, został scharakteryzowany bardzo szczegółowo, gdyż dopasowano do niego aż 16 kryteriów7.


Przypisy

  1. https://www.nhm.ac.uk/discover/dino-directory/timeline/late-cretaceous/gallery.html [dostęp: 09.03.2022].
  2. https://dinoanimals.com/dinosaurdatabase/abdallahsaurus/ [dostęp: 09.03.2022].
  3. https://pl.wikipedia.org/wiki/Tytanozaury [dostęp: 09.03.2022].
  4. https://pl.wikipedia.org/wiki/Abdarainurus [dostęp: 09.03.2022].
  5. https://dinoanimals.com/dinosaurdatabase/abdallahsaurus/ [dostęp: 09.03.2022].
  6. https://pl.wikipedia.org/wiki/Abdarainurus [dostęp: 09.03.2022].
  7. A. Averianov, A. Lopatin, An unusual new sauropod dinosaur from the Late Cretaceous of Mongolia, w: https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/14772019.2020.1716402 [dostęp: 09.03.2022].

Zobacz również

Poprzedni artykułAbdallahsaurus
Następny artykułŚwinka morska jak kawał… bawołu!

Popularne artykuły

„Boska cząstka” – czym jest bozon Higgsa?

W 2012 roku naukowcy odkryli cząstkę o nazwie bozon Higgsa, znanej też jako "boska cząstka". Jakie jest znaczenie tego odkrycia?

Mit ewolucji małpy w człowieka

Czy oparcie całej gałęzi nauki o pochodzeniu o mit ewolucji ma sens? Przeciętny czytelnik często wiedziony jest do przekonania,...

Obrzydliwa tajemnica Darwina… jeszcze bardziej obrzydliwa!

Problem braku form przejściowych w zapisie kopalnym zauważył sam Karol Darwin, stwierdzając, że jest to argument przeciwko zaproponowanej przez niego koncepcji stopniowej...
Skip to content