Epoki dinozaurów nie było

Nie było czegoś takiego jak „Epoka dinozaurów”. Jak słusznie zauważył paleontolog prof. Zhe-Xi Luo z wydziału geologii na Nanjing University: „Epoka Dinozaurów to błędna nazwa. Ssaki są jedną z ważnych grup, które współistniały z dinozaurami i przeżyły dinozaury”¹.

Cmentarzyska zwierząt

W 2000 roku Paul Sereno, paleontolog z University of Chicago, poprowadził wyprawę do Afryki, która badała przypowierzchniową warstwę Sahary w poszukiwaniu szczątków zwierząt. Sahara w epoce lodowcowej obfitowała w faunę i florę². Znaleziono tam szczątki kilku dinozaurów i ogromnych prakrokodyli, a także zęby ssaków i ludzkie skamieniałości.

Do niedawna czołowi ewolucjoniści uważali, że ponad 65 milionów lat temu dinozaury panowały na ziemi niepodzielnie, a ssaki rozwinęły się dopiero po ich wyginięciu, a jeśli jakieś współistniały z nimi, to małe gryzonie, które kryły się przed nimi w norach, aby przetrwać³. Nie mieli racji.

W 1998 roku Sudhir Kumar i Blair Hedges z Uniwersytetu Stanowego Pensylwanii stwierdzili po przebadaniu kopalnych materiałów genetycznych, że wielkie ssaki współistniały z dinozaurami⁴. W 2002 roku ukazał się dobrze udokumentowany artykuł w piśmie Nature, opublikowany przez uczonych z University of Southern California w Los Angeles. W wyniku badań stwierdzili oni, że ssaki naczelne współistniały z dinozaurami⁵.

W formacji Kayenta w Arizonie obok skamielin dinozaurów odkryto także pozostałości rekinów, ryb i ślimaków, krokodyli, żółwi i ssaków⁶. W Maroku odkryto skamielinę teropoda z rodziny spinozaurów, a obok rekiny, ryby-piły, ryby celakantopodobne i promieniopłetwe⁷. Ewolucjoniści mają problem z wyjaśnieniem cmentarzysk zwierząt lądowych pogrzebanych z morskimi, natomiast model z potopem łatwo wyjaśnia takie miejsca.

Lisowicia

Na początku XXI wieku odkryto ogromne stworzenie lądowe, które nie było dinozaurem. Polscy uczeni znaleźli je w warstwach triasu i nazwali Lisowicia⁸. Miało ono wielkość słonia. Ewolucjoniści utrzymywali, że w tym okresie żyły na ziemi tylko niewielkie ssaki, ale to odkrycie pokazało, że znów byli w błędzie i muszą zmienić swoją wersję historii.

Ssak, który połknął dinozaura

W styczniu 2005 roku w Nature ukazało się szokujące sprawozdanie o odkryciu w chińskiej prowincji Liaoning. W formacji skalnej datowanej na epokę kredy, czyli według ewolucjonistów na około 100 mln lat⁹, gdy na ziemi miały panować niepodzielnie dinozaury, odkryto różne zwierzęta, w tym ssaki. Po analizie zawartości żołądka jednego z tych ssaków okazało się, że połknął w całości małego dinozaura¹⁰.

Zagadka skamieniałych śladów dinozaurów i ssaków

W 2018 roku uczeni znaleźli na terenie bazy NASA w stanie Maryland płaski kawał skały osadowej, na której znajdowały się skamieniałe ślady około 40 zwierząt¹¹. Wśród nich były teropody, zauropody, pterozaury, krokodyle i kilka ssaków. Znaleziono tam największe ślady ssaków znane w Mezozoiku¹². Ich tropy nie prowadzą w różnych kierunkach, lecz w jednym (zachodnim), a rozmaite zwierzęta przemieszczały się obok drapieżnych dinozaurów¹³. Świadczy to, że ślady powstały w niezwykłych okolicznościach, takich jak potop, które skłoniły zwierzęta do ucieczki w jednym kierunku, przeciwnym do napierających wód, a różne zwierzęta, w tym ssaki, do przemieszczania się obok drapieżnych dinozaurów, których normalnie by unikały.

Oszustwa ewolucjonistów w muzeach i podręcznikach

Carl Werner opublikował szokującą książkę o żywych skamielinach (Living Fossils)¹⁴. Oparł je na materiałach z 60 muzeów oraz na wywiadach z uczonymi, którzy wydobyli skamieliny dinozaurów. Dr Werner ujawnił zwodnicze taktyki ewolucjonistów, którzy z premedytacją wprowadzają w błąd ludzi odwiedzających muzea, a także uczniów i studentów, gdyż w muzeach i podręcznikach nie pokazuje się z dinozaurami ptaków ani ssaków, mimo że ich pozostałości występują w tych samych miejscach, co kości dinozaurów.

Werner przytoczył przypadki, gdy paleontolodzy odkryli skamielinę dinozaura obok kości ptaków, takich jak kaczki, flamingi, a nawet papugi. W tym samym środowisku, w którym znaleziono kości dinozaurów, znaleziono także kości ssaków, takich jak wiewiórki, oposy, diabły tasmańskie, jeże, ryjówki, bobry oraz ssaki naczelne. Jak podał Werner, znaleziono przynajmniej 432 różne gatunki ssaków wraz z dinozaurami. Jak myślimy, dlaczego muzea i podręczniki nie pokazują dinozaurów obok ptaków czy ssaków, które znaleziono z nimi?

Dr Werner potwierdził, że w tych samych warstwach, w których odkryto pozostałości dinozaurów znaleziono morskie stworzenia, które nie różnią się od współczesnych, mimo że upłynęło rzekomo 65 milionów lat. Wśród nich były między innymi: płaszczki, jesiotry, łososie, śledzie, flądry, amie, a także współcześnie wyglądające gady, żółwie, żaby i salamandry. Takie informacje można znaleźć w naukowych publikacjach, ale w muzeach, podręcznikach czy popularnych magazynach są pomijane na rzecz zdezaktualizowanej ewolucjonistycznej narracji.

Nie można mówić o Epoce Dinozaurów, bo czegoś takiego nie było. Ssaki i ptaki współistniały z dinozaurami i przeżyły je. Ssaki nie tylko współistniały z dinozaurami, ale większe z nich polowały na mniejsze dinozaury. Z kolei ptaki znaleziono w układzie pokarmowym dinozaurów, co kłóci się ze spekulacją, że dinozaury wyewoluowały w ptaki.

Polecamy również poniższe artykuły:

• Zimnokrwiste dinozaury – tak czy nie?
• Dinozaur z pełnym żołądkiem na dnie oceanu
• Dinozaury sąsiadami ludzi

Przypisy

1. Prof. Zhe-Xi Luo w wywiadzie z dr. Carlem Wernerem, cyt. w: Mark Rose, The Noah Code, Genesis Alive, 2015, s. 234.
2. J. F. McCauley, Subsurface valley and geoarcheology of the eastern Sahara revealed by shuttle radar, „Science”, 218, 1982, s. 1004-1020; H. J. Pachur, S. Kröpelin, Wadi Howar: Paleoclimate evidence from an extinct river system in the southeastern Sahara, „Science”, 237, 1987, s. 298-300; R. A. Kerr, Climate since the ice began to melt, „Science”, 236, 1987, s. 326-327; A. A. Snelling, Earth’s Catastrophic Past: Geology, Creation and the Flood, Dallas: Institute for Creation Research, 2009, s. 767.
3. G. G. Simpson, C. S. Pittendrigh, L. H. Tiffany, Life: An Introduction to Biology, New York, 1965, s. 797; S. J. Gould, Wonderful Life: The Burgess Shale and the Nature of History, New York, 1989, s. 318.
4. S. Kumar, B. S. Hedges, „Nature” 392/1998, s. 917.
5. S. Tavaré, C. R. Marshall (red.), Using the Fossil Record to Estimate the Age of the Last Common Ancestor of Extant Primates, „Nature”, 416/2002, s. 726-729.
6. T. Clarey, Dinosaurs: Marvels of God’s Design, Dallas, 2021, s. 73.
7. N. Ibrahim, P. C. Sereno, C. D. Sasso, S. Maganuco, M. Fabbri, D. M. Martill, S. Zouhri, N. Myhrvold, D. A. Iurino, Semiaquatic Adaptations in a Giant Predatory Dinosaurs, „Science”, 345/6204, 2014, s. 1613-1616, cyt. w: T. Clarey, Dinosaurs: Marvels of God’s Design, Dallas, 2021, s. 71.
8. T. Sulej, G. Niedźwiedzicki, An elepant-sized Late Triasic synapsid with erect limbs, „Science”, 363/6422, 2019, s. 78-80.
9. Y. Hu, J. Meng, Y-Q. Wang, C. Li, Large Mesozoic mammals fed on young dinosaurs, „Nature”, 433/2005, s. 149-152.
10. Z. H. Zhou, P. M. Barrett, J. Hilton, An exceptionally preserved Lower Cretaceous ecosystem, „Nature”, 421/2003, s. 807-814; Y. Hu, J. Meng, Y-Q. Wang, C. Li, Large Mesozoic mammals…, op. cit., s. 151.
11. R. Stanford, M. Lockley, C. Tucker, S. Godfrey, S. M. Stanford, A diverse mammal-dominated, footprint assemblage from wetland deposits in the Lower Cretaceous of Maryland, „Nature, Scientific Reports”, 8/741, 2018.
12. Ibid.
13. J. Sarfati, J. Tay, Titans of the Earth, Sea, and Air, New York, 2022, s. 149.
14. C. Werner, Living Fossils Evolution the Grand Experiment, Green Forest, 2011.

© Źródło zdjęcia głównego: Canva.