Hubara saharyjska (Chlamydotis undulata), znana też jako hubara, jest gatunkiem dużego ptaka, reprezentującego rodzinę dropi (Otididae). Ptak zasiedla głównie terytorium północnej Afryki. Preferuje suche środowisko. Liczebność światowej populacji tego zwierzęcia od kilku lat systematycznie spada. Dlatego w 2014 roku gatunek ten znalazł się na Czerwonej Liście gatunków zagrożonych wyginięciem prowadzonej przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN). Osobniki zamieszkujące Wyspy Kanaryjskie uznano za bliskie wymarcia w 2015 roku.
Opis
Hubara saharyjska osiąga dość duże rozmiary ciała. Jednak nie jest to największy przedstawiciel rodziny dropi. Długość ciała przeciętnego osobnika oscyluje na poziomie od 55 do 75 cm przy rozpiętości skrzydeł wynoszącej od 135 do 170 cm. Samice zwykle są mniejsze i lżejsze od samców. Osobniki płci żeńskiej mierzą średnio od 55 do 65 cm, a ich partnerzy dorastają do około 75 cm długości. Samice z reguły ważą od 1,2 do 1,7 kg, a samce od 1,8 do 3,2 kg.
Ptaki wyróżniają sie brązowym upierzeniem na grzbiecie i białym na brzuchu. Wzdłuż boków szyi biegną charakterystyczne, czarne pasy. Pióra lotne pokrywają ciemne plamy, dobrze widoczne zwłaszcza w trakcie lotu. Umaszczenie samic na ogół jest jaśniejsze od ubarwienia samców.
Taksonomia
Hubarę saharyjską początkowo określano łacińskim terminem Psophia undulata. Nazwę tę wymyślił Joseph Franz von Jacquin w 1784 roku. Badacz ten stworzył charakterystykę okazu trzymanego w wiedeńskim ogrodzie zoologicznym Tiergarten Schönbrunn. Z kolei w 1832 roku John Edward Gray nazwał narysowanego przez Thomasa Hardwicke’a ptaka Otis macqueenii. Kilka lat później hubara została zaklasyfikowana do rodzaju Chlamydotis. Stało się to za sprawą przyrodnika o nazwisku René Lesson. Pod koniec XIX wieku osobniki zasiedlające wyspę Fuerteventura zyskały osobną nazwę Houbara fuertaventura. Uznano je także za oddzielny podgatunek.
Niegdyś wyodrębniano jeszcze jeden podgatunek hubary – hubarę arabską (Chlamydotis undulata macqueen). Ostatecznie jednak stwierdzono, że jest to osobny gatunek. Uczyniono tak ze względu na różnice w upierzeniu oraz wydawanych odgłosach. Zauważono też, że reprezentujące oba gatunki samce wykazują odmienne zachowania godowe i przedkopulacyjne. Ponadto hubary saharyjskie na ogół są mniejsze od swych arabskich krewnych i mają ciemniejsze umaszczenie.
Występowanie i siedlisko
Zasięg naturalnego występowania hubary rozciąga się na całą Północną Afrykę. Ptak zasiedla tereny położone na zachód od Nilu. Najczęściej przebywa na terytorium takich krajów jak Algieria, Egipt, Libia, Mauretania, Maroko oraz Tunezja. Niektóre osobniki gniazdują również w Sudanie. Niewielka populacja przedstawicieli tego gatunku zasiedla ponadto Wyspy Kanaryjskie. Przypuszcza się, że tej złożonej z zaledwie kilkuset osobników populacji w najbliższym czasie grozi wymarcie.
Hubary saharyjskie prowadzą osiadły tryb życia. To także jeden z czynników różniących je od hubar arabskich, które są ptakami wędrownymi.
Zachowanie i ekologia
Toki u hubar saharyjskich przebiegają w bardzo efektowny sposób. Osobniki płci męskiej w celu przypodobania się swoim partnerkom stroszą białe pióra zlokalizowane na głowie i po bokach szyi. Mogą też wydawać odgłosy przypominające dudnienie. Samice z reguły składają od dwóch do czterech jaj na ziemi. Młode pozostają pod opieką matki przez około 8 tygodni. Pełną samodzielność osiągają w okresie jesiennym. Wtedy także ostatecznie opuszczają swoją rodzicielkę.
W skład diety hubary wchodzą nasiona, a także owady i małe ssaki, płazy oraz gady. Ptak poza okresem lęgowym grupuje się zazwyczaj w stada liczące kilka osobników. To zapewnia mu bezpieczeństwo oraz możliwość swobodnego żerowania w terenie.
Zagrożenia
Hubary saharyjskie żyjące w Afryce często padają ofiarą sokolników i myśliwych używających broni palnej. Organizowane na masową skalę polowania na te ptaki oraz utrata naturalnych siedlisk przyczyniły się do drastycznego zmniejszenia ich populacji. Jednak począwszy od 2004 roku, sytuacja ta uległa nieznacznej poprawie.
Przy okazji polecamy zapoznać się z artykułami:
- Gadożer białobrzuchy
- Długoszpar – rekin olbrzymi – żarłacz olbrzymi – rekin gigantyczny
- Co naprawdę wykazał eksperyment Millera-Ureya?
- Kto stworzył Boga?
- Zwoje z Qumran – najważniejsze odkrycie archeologii biblijnej
Źródło
1. https://en.wikipedia.org/wiki/African_houbara [dostęp: 27.11.2024]
© Źródło zdjęcia głównego: Wikimedia Commons. Autor: Chmee2. Licencja: CC BY-SA 3.0.
