Pismo chińskie powstało zapewne jeszcze za życia Noego, który umarł 350 lat po potopie (Rdz 9,28). Jego twórca wiedział o stworzeniu pierwszej pary i rajskiego ogrodu, kuszeniu przez diabła, upadku z powodu pożądania zakazanego owocu, a także o ofiarach zapowiadających Mesjasza. Co wiedział o potopie?
Obietnica
Ideogram, który w piśmie chińskim wyraża imię Noego (Nuah) składa się z dwóch obrazków: „obietnica”, „zapowiedź” oraz „druga”, czyli „powtórzona obietnica”. Ma to sens w kontekście Księgi Rodzaju, gdyż Bóg dał obietnicę mesjańską Adamowi (Rdz 3,15), która została potwierdzona w narodzinach Noego. Jego imię oznaczało po hebrajsku pocieszyciela przynoszącego ludziom ulgę (Rdz 5,28-29). Jezus Chrystus, który pochodził od Noego przez Sema, Hebera i Abrahama, wypełnił tę obietnicę. Dlatego powiedział: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię” (Mt 11,28 BT). Taki jest sens znaków tworzących imię Noego w piśmie chińskim.

W piśmie chińskim wiele słów zawiera ideę zapowiedzi, ale „obietnica” (chiń. nuò) w imieniu Noego nawiązuje do klątwy w wyniku upadku pierwszych ludzi, której częścią była ziemia rodząca ciernie (Rdz 3,17-19). Słowo „obietnica” (chiń. nuò) składa się z pięciu znaków. Pierwszy oznacza „słowa”, czyli zapowiedź, która dotyczyła losów człowieka. Po jego grzechu człowiek żyje na ziemi rodzącej ciernie, o czym informują kolejne znaki zawarte w chińskim słowie „obietnica”. Bóg przyobiecał Mesjasza (Rdz 3,15), którego ofiara usunie skutki grzechu, włącznie z klątwą reprezentowaną przez ciernie.

Wielki statek
Słowo „arka” (chiń. fangzhou) w piśmie chińskim składa się ze znaku „prostokąta” (chiń. fang) i „łodzi” (chiń. zhou). Twórca chińskiego pisma niezależnie potwierdził biblijną relację o prostokątnym kształcie Arki (Rdz 6,15). W wielu mitach Arka występuje jako skrzynia, jak w przypadku Ozyrysa, Dionizosa i Deukaliona, którzy byli zamknięci w niej na morzu1. Biblijne słowo „arka” (hebr. tebah) oznacza „skrzynię” o kształcie „trumny”, czyli prostokątnym2.

To samo chińskie słowo fang (Rys. 3), które oznacza prostokątny kształt, jaki miała Arka, w formie przymiotnikowej znaczy „prawy”, „wyprostowany”, „trzymający się kursu”. Wydaje się to przemyślanym zabiegiem twórcy chińskiego pisma, gdyż to słowo opisywało kształt Arki i jej zachowanie w czasie nawałnicy, a także charakter bohatera potopu, który według Biblii i pozabiblijnych tradycji był człowiekiem „sprawiedliwym” i „prawym” (Rdz 6,9).

Jednym z najbardziej fascynujących chińskich piktogramów jest „duży statek” (chiń. chuán), gdyż zawiera znaki: „osiem”, „osób” w „łodzi”3. Może tu chodzić tylko o Arkę, w której było 8 osób (Rdz 7,7), ponieważ okręty pasażerskie i transportowe wymagały liczniejszej załogi. Jedynie do obsługi barki wystarcza kilka osób, zaś Arka Noego przypominała barkę (Rdz 6,15). Skąd o tym wiedział autor chińskiego pisma, które powstało przed Biblią, jeśli nie od naocznych świadków?

Ósemka, od której pochodzi ludzkość
Współczesna medycyna wyróżnia 8 podstawowych grup krwi (A+, A−, B+, B−, AB+, AB−, O+, O−)4. Czy pochodzą one od ośmiu osób, które dały początek ludzkości po potopie? Zgodnie z Biblią potop przeżyli: Noe, Sem, Jafet, Cham i ich żony (Rdz 7,13). Ten sam wzorzec występuje w wielu historiach o potopie i początkach ludzkości, a mianowicie: praojciec ma trzech synów, którzy dali początek narodom (Rdz 9,18-19).
Szczegół o ośmiu osobach, które przeżyły potop pojawia się tak często w przekazach o potopie, że jeden z badaczy stwierdził: „Należy przyjąć, że te historie muszą mieć wspólne korzenie”5. Na przykład, według Popol Vux, księgi Majów, która opisuje stworzenie i potop, początek ludzkości dali po potopie czterej mężowie (Balam-Quitzé, Balam-Acab, Mahucutah, Iqui-Balam) oraz ich cztery żony, które pozostały bezimienne6, podobnie jak w Biblii (Rdz 7,13).
Według hinduskiej wersji potop przeżyło siedmiu mędrców Riszi, którzy weszli na statek wraz z Manu. Zabrali z sobą nie tylko przedstawicieli zwierząt oraz nasiona uprawnych roślin, ale także przedpotopową wiedzę, którą przekazali nowej rasie ludzi po potopie7. Ukazywano ich jako mężczyzn, gdyż w hinduskiej kulturze kobiety nie mogły być mędrcami.
W Egipcie istniała podobna tradycja o ośmiu „Pradawnych” (egip. Szebtiw), którzy przynieśli zaawansowaną wiedzę z rajskiej epoki „pierwszego razu” (egip. Zep tepi) po kataklizmie, który pogrążył tamten świat w oceanie8. Egipcjanie deifikowali w Ogdoadzie cztery pierwotne pary męsko-żeńskie, które dały początek obecnemu światu i cywilizacji, przekazując ludziom wiedzę o rolnictwie, hodowli, rzemiośle i metalurgii9. Ósemka „Pradawnych” (egip. Szebtiw), tak samo jak Ogdoada, była zmitologizowaną wersją ośmioosobowej rodziny Noego.
Chiński ideogram, który oznacza globalną katastrofę, to „potop” (chiń. hóng). W tym słowie występują znaki: „woda” i „wszystko”. Co znamienne, słowo „wszystko” tworzy sekwencja znaków: „razem”, „ziemia” i „osiem”10. Tak więc chińskie słowo „potop” ilustruje kataklizm, który pogrążył w wodzie wszystko na ziemi, z wyjątkiem ośmiu osób w Arce Noego (Rdz 7,13.33).

Innym chińskim słowem, które zawiera ósemkę, jest zwrot „to, co pozostaje”, „to, co zostało przekazane” (chiń. yán)11. Oznacza ono „przekaz”, czyli zachowane dziedzictwo historii12. W najstarszej formie tego znaku „woda” była przedstawiona jako fale, na których unosiło się osiem osób13.

Znak ósemki występuje w chińskim zwrocie „wspólne dla wszystkich”, „powszechne” (chiń. gōng)14. To jest logiczne, skoro ośmioosobowa rodzina Noego stanowiła wspólny początek dla całej ludzkości. Co znamienne, Chińczycy używają tego samego znaku w znaczeniu „pradziad”15. Noe z rodziną byli pradziadami całej ludzkości (Rdz 9,18-19).

Czy przypadkiem ósemka pojawia się również w chińskim słowie „wyjaśnić”, „opowiedzieć” (chiń. shuō)? Składa się ono z trzech znaków: „słowa”, „ośmiu”, „starszych”. Znak „starszy” oznaczał najstarszego w rodzinie, czyli patriarchę. Osiem osób z rodziny Noego, którzy byli przodkami wszystkich, potrafiło wyjaśnić pochodzenie wszystkiego.

Nie przypadkiem istnieją setki przekazów o potopie na wszystkich zamieszkałych kontynentach16. Wiele dawnych kultur zachowało pamięć o ośmioosobowej rodzinie, od której pochodzi ludzkość, co zgadza się z biblijną relacją. Zdumiewające podobieństwa istnieją także między różnymi systemami najwcześniejszego pisma, które było obrazkowe, zarówno sumeryjskie, jak i egipskie, chińskie czy japońskie.
Tęcza
Noe po opuszczeniu Arki zbudował ołtarz na górze Ararat, na którym złożył Bogu ofiarę (Rdz 8,19-20). Bóg zawarł z nim – jako reprezentantem ludzkości – przymierze, obiecując „że już nigdy nie zostanie wytępione żadne ciało wodami potopu i że już nigdy nie będzie potopu, który by zniszczył ziemię” (Rdz 9,11 BW). Tę obietnicę i przymierze Bóg przypieczętował tęczą na niebie (Rdz 9,13-17). Co znamienne, chińskie słowo „tęcza” (chiń. ní) składa się ze znaków „deszcz” i „zakończenie”.

Tradycja o tęczy symbolizującej przymierze z Bogiem zachowała się w wielu kulturach17. Grecy personifikowali tęczę jako Iris, boską posłankę nadziei, która łączyła niebo z ziemią18. W mezopotamskim Eposie o Gilgameszu bogini Bēlet-ilī podniosła po potopie niebiański naszyjnik z wielobarwnych kamieni – przypominający tęczę – jako pamiątkę katastrofy i przymierza po niej19. Chińczycy mieli podobny mit o partnerce bohatera potopu Fu Xi, której imię Nüwa brzmiało podobnie jak Noe. Nüwa naprawiła pęknięte niebo kolorowymi kamieniami, które kojarzono z barwami tęczy20. W Indiach tęczę nazywano „łukiem Indry” (Indradhanush), czyli bóstwa burzy i nieba21. W nordyckich wierzeniach tęcza łączyła świat ludzi (Midgard) ze światem boskim (Asgard)22. Podobnie rozumiały tęczę afrykańskie plemiona, traktując ją jako łącznika obu tych światów23. Czirokezi w Ameryce uważali tęczę za znak świętego przymierza ludzi ze Stwórcą, a także odrodzenia życia po potopie, podczas gdy dla Nawahów była ścieżką boskich istot24.
Sceptycy próbują wyjaśnić biblijne opisy stworzenia i potopu jako zapożyczenia z wcześniejszych mezopotamskich źródeł, ale znaki pisma chińskiego zadają kłam tej hipotezie, gdyż nie było związku między wczesną kulturą chińską i hebrajską. Gdyby chińskie pismo powstało po spisaniu Księgi Rodzaju, sceptycy twierdziliby, że Chińczycy skopiowali z niej swoje wierzenia, ale tak nie było. Twórca chińskiego pisma przedstawił w jego znakach historię stworzenia, kuszenia i upadku ludzi, a nawet potopu niezależnie od Biblii i mezopotamskich źródeł. Dodał szczegóły, które w nich nie występują, ale z nimi harmonizują. Stanowi to niezależne poświadczenie dla historyczności tych wydarzeń i wspólnych korzeni całej ludzkości.
Polecamy również poniższe artykuły:
- Tajemnice pisma chińskiego – cz. 10: Mesjańska ofiara w piśmie chińskim
- Tajemnice pisma chińskiego – cz. 11: Bóg w chińskim piśmie
- Biblijny wiek wszechświata – czy to możliwe?
Przypisy
- Plutarch, Moralia: De Iside et Osiride, 5, 356 (13); 367 (42); Homer, Hymn do Dionizosa, 7; Apollodoros, Biblioteka, 1, 7:2.
- G. W. Bromiley (red.), The International Standard Bible Encyclopedia, t. 1, s.v. „Ark of Noah”, Grand Rapids: Eerdmans, 1979, s. 291.
- C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis: How the Truths of Genesis Were Found Hidden in the Chinese Language, Saint Louis: Concordia Publishing House, 1979, s. 95-96.
- Blood Types: What They Are and Mean for Your Health, Cleveland Clinic, 14.03.2023, w: https://my.clevelandclinic.org/health/treatments/21213-blood-types [dostęp: 15.09.2026]; L. Dean, Blood Groups and Red Cell Antigens, Bethesda: National Center for Biotechnology Information, 2005, s. 31-34; 67-76.
- C. Martin, Flood Legends, Green Forest: Master Books, 2009, s. 54.
- Popol Vuh, 4, 2.
- Śrimad Bhagavatam (Bhagavata Purana), 8, 24:31-33; Matsjapurana, 2:10-13.
- E. A. E. Reymond, The Mythical Origin of the Egyptian Temple, New York: Barnes & Noble, 1969, s. 80-95; S. Horn (red.), The SDA Bible Dictionary, s. v. „Cherub”, Washington D. C.: Review and Herald, 1960, s. 189; W. Chrostowski, Ogród Eden, Warszawa: Vocatio, 1996, s. 112.
- D. P. Silverman, Ancient Egypt, Oxford: Oxford University Press, 2003, s. 120-121.
- C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis…, op. cit., s. 98.
- Ang. what follows.
- C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis…, op. cit., s. 98.
- Ibid.
- C. H. Kang, E. R. Nelson, The Discovery of Genesis…, op. cit., s. 100-101.
- Ibid., s. 100.
- T. H. Gaster, Myth, Legend, and Custom in the Old Testament, New York: Harper & Row, 1969, s. 82; R. Schoch, Voyages of the Pyramid Builders, New York: Penguin, 2003, s. 249; G. Hancock, Fingerprints of the Gods, New York: Tree Rivers Press, 1995, s. 193; H. S. Bellamy, Moons, Myths and Men: A Reinterpretation of the Catastrophic Theory, London: Faber & Faber, 1936, s. 120; J. P. Robinson, The Myth of Man, Kingston: Earthrise Books, 2018, s. 401; J. G. Frazer, Folklore in the Old Testament: Studies in Comparative Religion, Legend and Law, New York: Avenel Books, 1923, s. 46-143; R. Conolly, Flood, „Creation”, 13/1, 2000/2001, s. 29; C. Berlitz, The Mystery of Atlantis, New York: Avon, 1984, s. 98; J. Whitcomb, H. Morris, The Genesis Flood: The Biblical Record and Its Scientific Implications, Philadelphia: Presbyterian and Reformed Publishing, 1961, s. 48; D. Gish, Dinosaurs by Design, Green Forest: Master Books, 1992, s. 74; T. LaHaye, J. Morris, The Ark on Ararat, Nashville: Thomas Nelson, 1976, s. 235; D. J. Kennedy, J. Newcombe, What If the Bible Had Never Been Written?, Thomas Nelson Publishers, Nashville 1994, s. 164; W. Gitt, Questions I Always Get Asked, Bielefeld: Christliche Literatur-Verbreitung, 1992, s. 118; F. Hitching, The World Atlas of Mysteries, London: Pan Books, 1978, s. 165; M. W. Meyer, The Ancient Mysteries: A Sourcebook, San Francisco: Harper & Row, 1987, s. 5.
- J. R. Bailewalkery, The God-Kings and the Titans, New York: St. Martin’s Press, 1973, s. 76; B. G. Walker, The Women’s Encyclopedia of Myths and Secrets, s.v. „Rainbow”, Edison: Castle Books, 1996, s. 840; N. Julien, The Mammoth Dictionary of Symbols, s.v. „Rainbow”, London: Robinson, 1996, s. 345; J. Chevalier, A. Gheerbrant, Dictionary of Symbols, s.v. „Rainbow”, London: Penguin Books, 1996, s. 784-786.
- Homer, Iliada, 11:27-28; Wergiliusz, Eneida, 5:608-658; 9:13-14; Hezjod, Teogonia, 265-269, 780-785.
- Epos o Gilgameszu, 11:164-167.
- Huainanzi, rozdział 6 (Lanming xun), w: J. S. Major (red.), The Huainanzi: A Guide to the Theory and Practice of Government in Early Han China, New York: Columbia University Press, 2010, s. 261.
- Atharva Veda, 15, 1:6.
- The Poetic Edda (Edda Starsza), tłum. Carolyne Larrington, s. 4-7.
- J. S. Mbiti, Afrykańskie religie i filozofia, Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 1980, s. 49-51, 99-101.
- J. Mooney, Myths of the Cherokee, Washington: Nineteenth Annual Report of the Bureau of American Ethnology, 1902, s. 256-261; G. A. Reichard, Navaho Religion: A Study of Symbolism, Princeton: Princeton University Press, 1974, s. 146-149.
© Źródło zdjęcia głównego: Canva – ilustracja zmodyfikowana.


